Jerzy Duda-Gracz, Maciej Bieniasz, Roman Nowotarski, Jacek Rykała - Z Katowic

Urodził się w 1938 w Krakowie; w 1963 ukończył Wydział Malarstwa tamtejszej ASP w pracowni E. Krchy. Razem z Z. Grzywaczem, L. Sobockim i J. Waltosiem tworzyli w 1966 grupę "Wprost". Ich twórczość charakteryzował krytyczny realizm wobec PRL-owskiej rzeczywistości. "Wprost" zwróciło się przeciwko jałowemu abstrakcjonizmowi tworząc w konwencji realistycznej, często w ciemnych barwach egzystencjalych przedstawiając rzeczywistość. Malarstwo M. Bieniasza nawiązuje do wartości chrześcijańskich: Zmartwychwstanie, Całun nr 16670 (portret Maksymiliana Kolbego).

Urodził się w 1941 w Częstochowie. W 1989 otrzymał dyplom na Wydziale Grafiki w Katowicach. W 1984 jego prace wystawiane były na weneckim Biennale Sztuki W swej twórczości często posługuje się pastiszem, groteską, karykaturą postaci ludzkich. Satyryk, reprezentuje ostry program publicystyczno - moralizatorski i osąd nad zdeprawowanym człowiekiem współczesnym, tworzy sceny rodzajowe, oparte na tradycji malarskiego surrealizmu i ekspresjonizmu. Jego obrazy zobaczyć można w czołowych Muzeach Narodowych (Kraków, Warszawa, Gdańsk, Poznań), a także w Muzeum Sztuki w Łodzi. Zmarł w listopadzie 2004 r. podczas pleneru w Łagowie.

Urodził się w 1950 w Sosnowcu. W 1976 ukończył Wydział Grafiki filii krakowskiej ASP w Katowicach, której obecnie jest profesorem i prowadzi pracownię malarstwa i rysunku. Kolażowe kompozycje J. Rykały zaliczane są do tzw. "magicznego fotorealizmu". W prace malarskie wkomponowuje materialne przedmioty, takie jak ramy okienne, kawałki drzwi, deski, dawne fotografie i tym podobne. Większość jego prac składa się z dwóch części: jedna reprezentuje obraz olejny konkretnej rzeczywistości, druga - kolaż, na który składają się przedmioty, będące śladami tej rzeczywistości. Stworzył cykle: "Ławki", Pejzaże", "Bramy", "Okna", "Podwórka", "Podszepty dzielnicy Sielce", "Światła Sroduli", "Rezydencje".

Jacek Rykała jak przez szkło powiększające przybliża nam mikrokosmos Śląska. Z pokruszonych przez czas drobin krajobrazu przywołuje pamięć o losach taj ziemi, o trudnej egzystencji jej mieszkańców. O dramatyzmie skromnej i zarazem bogatej kultury miejskiej, kultury niemych, zazwyczaj wielkich ośrodków przemysłowych. Rykała z pełną powściągliwości pasją szuka poezji w śladach bytowania ludzkiego, przygląda się czule zniszczonym przez życie starym bramom, wydeptanym stopniom schodów, wyślizganym poręczom, zaciekom na ścianach, kępkom traw rozsadzających odwieczne bruki. Konfrontuje te pamiątki z brutalnymi rekwizytami codzienności, a także z melancholijnym zapisem przeszłości w starych fotografiach. Jacek Rykała w swoim wyrazistym malarstwie ewokuje magiczność ziemi, a właściwie tego molocha urbanistycznego, skrywającego mnogość ludzkiego losu.

Malarz, scenograf, pedagog, w latach 1953-1959 studiował na Wydziale Grafiki w Katowicach krakowskiej ASP, uzyskując w 1959 dyplom u B. Góreckiego i A. Raka. Jest profesorem ASP w Katowicach, gdzie prowadzi pracownię rysunku i malarstwa. Uczestniczy w wielu wystawach i konkursach ogólnopolskich, otrzymał liczne nagrody, m.in. złoty medal na Biennale Plakatu w Warszawie w 1974. Jest scenografem teatralnym i filmowym. Muzeum Historii Katowic wraz ze studentami i współpracownikami artysty z katowickiej ASP przygotowało wystawę „Hommage à Nowotarski”, zorganizowaną w gmachu głównym muzeum od 16 marca do 5 maja 2013.