Jarosław Modzelewski - laureat Nagrody im. J. Cybisa
Laureatem Nagrody im. J. Cybisa wybranym przez radę artystyczną OW ZPAP za rok 2004 został Jarosław Modzelewski.
Jest malarzem o ugruntowanej pozycji w historii polskiej sztuki współczesnej. Debiutował w końcu lat 70. obrazami przypominającymi w sposobie malowania schematyczne, płasko traktowane „tablice poglądowe”. Obnażał w nich paradoksy totalitarnych prawd, w sposób ironiczny i sarkastyczny komentował podpatrzoną rzeczywistość. Namalowany w latach 80. cykl obrazów utrzymany w konwencji rosyjskich „bukwarów” był podsumowaniem okresu trudnych doświadczeń, ilustrował wykonywanie prostych, codziennych czynności (siadanie, jedzenie, mycie się, opieranie się o ścianę, wychylanie się przez okno). W sposób przewrotny mówił o „samotności człowieka wobec wykonywanych czynności, w ujęciu plastycznym”. Czytelny, oszczędny w formie lapidarny styl Modzelewskiego najlepiej ilustrują obrazy z drugiej połowy l. 80., których głównym motywem staje się „życie człowieka w pejzażu miejskim”. W nich po raz kolejny poprzez zastosowanie prostych form, języka przywołującego na myśl malarstwo socrealistyczne, odzywa się ironiczny stosunek artysty do świata, „przełomowych momentów historii”. To malarstwo pełne skupienia i refleksyjności, nacechowane również ogromnym ładunkiem emocji, nie odzwierciedlanych jak w przypadku większości fali „dzikich” wprost, ale zawoalowanych, czekających na odkrycie, zinterpretowanie. Malarstwo Modzelewskiego charakteryzuje skłonność do figuracji upraszczania, daleko posuniętej redukcji świata przedstawionego doskonałe opanowanie warsztatu, pełna kontrola nad poszczególnymi składnikami obrazu. Jest polem ścierania się dwóch tendencji: konstrukcyjnego ładu i dekonstrukcyjnego myślenia. Jego obrazy są przesycone osobistym światopoglądem artysty.
Powrót
Jest malarzem o ugruntowanej pozycji w historii polskiej sztuki współczesnej. Debiutował w końcu lat 70. obrazami przypominającymi w sposobie malowania schematyczne, płasko traktowane „tablice poglądowe”. Obnażał w nich paradoksy totalitarnych prawd, w sposób ironiczny i sarkastyczny komentował podpatrzoną rzeczywistość. Namalowany w latach 80. cykl obrazów utrzymany w konwencji rosyjskich „bukwarów” był podsumowaniem okresu trudnych doświadczeń, ilustrował wykonywanie prostych, codziennych czynności (siadanie, jedzenie, mycie się, opieranie się o ścianę, wychylanie się przez okno). W sposób przewrotny mówił o „samotności człowieka wobec wykonywanych czynności, w ujęciu plastycznym”. Czytelny, oszczędny w formie lapidarny styl Modzelewskiego najlepiej ilustrują obrazy z drugiej połowy l. 80., których głównym motywem staje się „życie człowieka w pejzażu miejskim”. W nich po raz kolejny poprzez zastosowanie prostych form, języka przywołującego na myśl malarstwo socrealistyczne, odzywa się ironiczny stosunek artysty do świata, „przełomowych momentów historii”. To malarstwo pełne skupienia i refleksyjności, nacechowane również ogromnym ładunkiem emocji, nie odzwierciedlanych jak w przypadku większości fali „dzikich” wprost, ale zawoalowanych, czekających na odkrycie, zinterpretowanie. Malarstwo Modzelewskiego charakteryzuje skłonność do figuracji upraszczania, daleko posuniętej redukcji świata przedstawionego doskonałe opanowanie warsztatu, pełna kontrola nad poszczególnymi składnikami obrazu. Jest polem ścierania się dwóch tendencji: konstrukcyjnego ładu i dekonstrukcyjnego myślenia. Jego obrazy są przesycone osobistym światopoglądem artysty.
Powrót
