Janusz Tarabuła i II Grupa Krakowska

Cykl wystaw Przestrzeń dla sztuki został powołany do życia dzięki porozumieniu trzech krakowskich instytucji: Akademii Sztuk Pięknych, Agencji Artystycznej GAP i Nowohuckiego Centrum Kultury. Celem tej inicjatywy jest przybliżenie studentom, dydaktykom i w ogóle ludziom uczestniczącym w życiu kulturalnym całokształtu osiągnięć wybitnych polskich twórców, profesorów uczelni artystycznych, których osiągnięcia weszły już do historii sztuki polskiej. Z towarzyszących kolejnym wystawom albumów powstać ma seria, która w sposób wszechstronny i kompetentny ukazywać ma zarówno indywidualny dorobek prezentowanego artysty, jak kontekst, w jakim przyszło mu działać w drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Dotychczas ukazały się biografie profesorów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie Paulina Wojtyny i Janiny Kraupe-Świderskiej.

Działalność Grupy Krakowskiej dzieli się na dwa etapy. Pierwsza Grupa Krakowska funkcjonowała w latach 1933-1937. Druga Grupa Krakowska została założona w 1957 roku i formalnie nigdy się nie rozwiązała!
Nadszedł czas by zadać pytanie o jej fenomen i miejsce w dziejach sztuki polskiej. Retrospektywna ekspozycja twórczości prof. Janusza Tarabuły, jednego z najciekawszych artystów przełomu XX/XXI wieku, ułatwi zadawanie pytań, które wydają się konieczne w procesie docierania do prawdy. Także do prawdy o wartościach, bez których pisanie historii sztuki jest niemożliwe.
Żadna grupa artystyczna w dziejach sztuki nie przetrwała tak długo jak Grupa Krakowska. Zainicjowana dla doraźnych celów przez grono zrewoltowanych studentów krakowskiej Akademii okazała się trwalsza niż wszystkie inne, grupujące artystów wokół klarownych programów budowania nowej rzeczywistości w sztuce.
Brak artystycznego dogmatu, który - być może - przesądził o długowieczności tego Stowarzyszenia (bo taka jest oficjalna nazwa), nasuwa krytyce ustawiczne kłopoty przy próbie definiowania jego programu, czy nawet przy określeniu kierunków artystycznych patronujących twórczości jego członków. Owa niedefiniowalność z kolei mogła stanowić jedną z przyczyn dla których nigdzie poza Krakowem, a nawet poza Galerią Krzysztofory, nie podejmowano prób historycznego uporządkowania mitu Grupy Krakowskiej. Długoletnia praca Józefa Chrobaka, dokumentalisty Grupy owocowała wystawami ilustrującymi cząstkowy „stan badań”. Poszczególni artyści Grupy doczekali się licznych wystaw indywidualnych.