Jaka sztuka dziś, taka Polska jutro

Studiował na Wydziale Architektury Politechniki w Krakowie (1992-1994), a następnie na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1994-1999), gdzie uzyskał dyplom w pracowni malarstwa prof. Leszka Misiaka. Członek artystycznej grupy "Ładnie".

Ważniejsze wystawy indywidualne:
1999 - Sto kawałków, Galeria Zderzak, Kraków
1999 - Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa

Ważniejsze wystawy zbiorowe:
1999 - XXXIV Ogólnopolska wystawa malarstwa "Bielska Jesień", Bielska Galeria BWA, Bielsko-Biała (Grand Prix)
2000 - What you see in what you get, Galeria Medium, Bratysława (Słowacja).

Malarz, grafik, ostatnio także artysta posługujący się wideo. W latach 1993-1995 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, a następnie w latach 1995-2000 na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1994 do 2001 działał w Grupie Ładnie, jednocześnie od 1998 do 2001 prowadził Galerię Otwartą w Krakowie, w ramach której wystawiał m.in. plakaty przedstawiające przedmioty codziennego użytku w formule zbliżonej do reklamy produktów supermarketu, jednak niemożliwych do kupienia. Interesuje go wchodzenie sztuki w przestrzeń publiczną, a także kwestie komercjalizacji sztuki i pozbawiania jej wartości innej niż materialna. Dokumentuje przemianę dzieła sztuki w reklamę lub w przedmiot.
Jego ulubioną metodą jest powtarzanie przedmiotu w innej technice (malarstwo olejne, linoryty). Próbuje oczyścić swoją sztukę z indywidualności. Wykonane przez niego obrazy przypominają np. cegły czy deski, a jednocześnie mogą być odbierane jako przykłady malarstwa abstrakcyjnego czy konceptualnego. Artysta sprzedawał je początkowo po rzeczywistej cenie "towaru", jaki przedstawiały. Zajmuje się także akcjami artystycznymi, polegającymi na odmalowywaniu fasad galerii.

Urodził się w 1966 roku, w latach 1990-1995 studiował w pracowni rzeźby prof. Grzegorza Kowalskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Swoje prace prezentował na wielu wystawach w Polsce i zagranicą: między innymi w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (1998), Galerii Peter Kilchmann, Zurych (2002), Galerie für Zeitgönosische Kunst, Lipsk, Fundacji Galerii Foksal, Warszawa (2003), a ostatnio na dużej wystawie retrospektywnej w MIT List Visual Arts Center w Bostonie (2004). Jest laureatem nagrody Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Per L’Arte w 2000. Najchętniej używanym przez artystę medium jest film para-dokumentalny, polegający na prowokowaniu niecodziennych sytuacji i niemal laboratoryjnej obserwacji ich rozwoju i rezultatów.
Do jego najgłośniejszych prac należą: „Oko za oko" (1998) - pokazujący niepełnosprawne osoby, którym zdrowi użyczają brakujących kończyn, tworząc osobliwe humanoidalne hybrydy, „Lekcja Śpiewu 2”(2003) - głuche dzieci próbują śpiewać kantaty Jana Sebastiana Bacha w kościele Św. Tomasza w Lipsku, ponosząc spektakularną klęskę a jednak tworząc nowy muzyczny jezyk, „KR WP” (2000) - nadzy żolnierze z kompanii reprezentacyjnej są poddawani regularnej musztrze, pokazując swoją cielesną słabość, „Nasz Śpiewnik” (2003), nakręcony w Izraelu, dokumentacja muzyczno-emocjonalnej pamięci starszych osób, które opuściły Polskę w latach 30. i 40., przypominają sobie piosenki z dzieciństwa, z których większość to patriotyczne utwory, uchodzące za rdzeń polskiej tożsamości narodowej.
Śledzi ułomność, deficyty, niespełnienia oraz wszelkie inne wyznaczniki wykluczenia społecznego. Posługując sie indywidualnym dysfunkcjonalnym ciałem tworzy metafory relacji społecznych w bardziej globalnym wymiarze. W jego pracach napięcie generowane jest poprzez wyjście z ról społecznych albo złamanie przyjętych reguł. Artysta podkreśla społeczne ograniczenia, konwenanse według których akceptowana jest odmienność, stale obecne w naszym życiu kanony estetyczne, kody moralne, i pułapki jakie wiążą się z hegemonią, często błędnie rozumianej, politycznej poprawności.
Publikuje teksty o sztuce w "Magazynie Sztuki", "Kresach", katalogowych wystawach oraz we własnym, ukazującym się regularnie od 1993r. czasopiśmie "Czereja".

Mieszka w Warszawie. Rzeźbiarz, performer, akcjoner, twórca instalacji, filmów wideo. W latach 1988-93 studiował w ASP w Warszawie. W roku 1994 uczestniczył w wystawie Germination 8 w Zachęcie. Od połowy lat 90. w jego dokonaniach bierze górę zainteresowanie sprawami społecznymi, szczególnie refleksje nad rolą i miejscem sztuki w wielkich skupiskach miejskich. W 1997 r. odbyła się jego wystawa indywidualna w Kunsthalle w Bazylei. W 1998 r. jako jedyny Polak brał udział w wystawie Documenta X w Kassel, gdzie zaprezentował projekt Kosmonauta. W tym samym roku został zaproszony do udziału w wystawie głównej weneckiego Biennale. Do najbardziej znanych jego realizacji należy akcja Bródno 2000, podczas której zjednoczyło się ponad 200 mieszkańców jednego bloku, jednocześnie zapalając światła w oknach tak, aby tworzyły liczbę 2000. W 2001 r. uczestniczył w Pierwszym Biennale w Tiranie oraz wystawie zbiorowej Disilusion w budynku Secesji w Wiedniu. Wziął udział w prezentacji sztuki polskiej w Muzeum Sztuki Współczesnej w Chicago i Europaliach w Belgii. W 2002r. zrealizował Wielki Bal Kostiumowy dla Dzieci zadedykowany Januszowi Korczakowi, zorganizowany przez Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.

Urodził się w 1968 roku w Warszawie. W 1991 roku po ukończeniu studiów na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych wyjechał do Nowego Jorku, gdzie pracował jako fotografik. Mieszka i pracuje w Nowym Jorku.
Uklański posługuje się różnymi mediami - od fotografii, instalacji, poprzez wideo i performance. Prowadzi ironiczną, krytyczną grę z uwodzicielskim urokiem stereotypów kultury popularnej i wizualnymi kliszami. Artysta czyni materiałem swoich prac zdegradowane obszary pop-kultury, pokazując ich niekwestionowaną magię. Jego prace mówią równie dużo o spontanicznej radości z piękna, jak i o poczuciu winy, które pojawia się w trakcie jej doświadczania. Uklański znajduje piękno w rzeczach banalnych i dobrze znanych, w miejscach zapomnianych lub tam, gdzie pojawia się zupełnie nieoczekiwanie, angażując publiczność w sytuacje wykreowane w celu wytworzenia "dobrego" nastroju, co wywołuje uczucie nostalgii i sentymentu.
"Specjalnością" Uklańskiego jest przenoszenie w czasie i przestrzeni różnych fenomenów estetycznych. Praca z 1996 roku zatytułowana DANCE FLOOR to pulsująca światłami w rytm tanecznej muzyki posadzka "zacytowana" z nocnego klubu. Zainstalowana we wnętrzu galerii staje się elementem nie do pominięcia dla zwiedzających. Zostają oni skonfrontowani z przestrzenią, której atmosfera przypomina dyskotekę, ale ich frustrację może wywołać fakt, że nie są w stanie w pełni oddać się temu nastrojowi. Praca ta jest zarazem dialogiem z tradycyjną rzeźbą minimalistyczną.
W 1999 roku Uklański, zaproszony przez Galerię Foksal, wykonał na filarze przy wejściu do Domu Towarowego "Smyk" w centrum Warszawy mozaikę z porcelitowych talerzy, odpadków produkcyjnych z fabryk w Ćmielowie i Pruszkowie. Inspiracją dla pracy była podróż artysty po Polsce, podczas której zwrócił uwagę na domy zdobione lusterkami i kawałkami ceramiki stołowej. Artysta podchwycił kiczowaty sposób dekoracji prowincjonalnej architektury i wykorzystał tę metodę w innym kontekście społecznym i estetycznym, zmieniając skalę realizacji na monumentalną, a kulturę niską na wysoką.
Wystawa Uklańskiego NAZIŚCI pokazana w listopadzie 2000 roku w warszawskiej "Zachęcie" zakończyła się skandalem, zniszczeniem kilku prac i zamknięciem ekspozycji. Zaprezentowano na niej serię 164 barwnych fotografii przedstawiających znanych, zagranicznych i polskich aktorów grających w filmach postacie nazistów. Posługując się narzędziem typowym dla kultury masowej, artysta zestawił filmowe wizerunki "złego Niemca", które zamieszkują zbiorową wyobraźnię widza. Zdjęcia przedstawiają przystojnych, eleganckich mężczyzn, filmowych twardzieli uwodzących widza swoim atrakcyjnym wizerunkiem, przez co zaciera się prawdę o nazizmie. Jak komentuje tę pracę sam artysta: "Portret nazisty w kulturze masowej jest najbardziej wyrazistym okazem przekłamania prawdy o historii, o ludziach. Jest to dla mnie tym bardziej ważne, że to główne źródło informacji o tamtych czasach, dla wielu jedyne." W czasie trwania wystawy znany aktor Daniel Olbrychski wszedł do galerii z szablą i w obecności umówionej wcześniej ekipy telewizyjnej pociął kilka z fotosów, protestując w ten sposób przeciwko wykorzystaniu przez artystę jego filmowego wizerunku. Minister kultury nie zgodził się na ponowne otwarcie wystawy.
Od 1997 roku Uklański realizuje otwarty projekt zatytułowany JOY OF PHOTOGRAPHY ("Radość fotografii"), w ramach którego opracowuje serię ikonicznych fotografii przedstawiających piękno dostrzeżone w kwiatach, zachodach słońca, egzotycznych zwierzętach czy malowniczych krajobrazach. Artysta tropi przejawy piękna na przekór nieodłącznie towarzyszącej temu pojęciu etykietce kiczu, podkreślając jego symboliczną aktualność i podważając jednocześnie stereotyp artysty-fotografika i tematyki, jaką winien się zajmować.

Sanja Iveković (ur. 1949, Zagrzeb) jest mistrzynią poważnych tematów. Tytuły jej ostatnich wystaw, Alarm ogólny czy Pilne kwestie, celują na poziomie języka w sedno problemów współczesności, żądają natychmiastowej uwagi, kierują zainteresowanie bezpośrednio na sprawy naglące, alarmujące dla bliźniego i obywatela. Twórczość artystki można odczytywać jako niecodzienny raport o społecznej kondycji; prowadzony od lat 70. subiektywny zapis przeobrażeń rzeczywistości w dwóch politycznych ustrojach, jak również jej osobisty dziennik pełen komentarzy dotyczących otaczającej codzienności.