Henryk Błachnio - Malarstwo i rysunek – wystawa pośmiertna

Jak napisał Mieczysław Szewczuk: Tak, Henryk Błachnio był symbolistą. Na przekór wszystkim nurtom sztuki 2. połowy XX wieku, w Europie i Polsce. Wbrew panującym wśród artystów jego pokolenia (to pokolenie debiutujące na wystawie w Arsenale w 1955 r.) przekonaniom, artystów tej epoki, jak można malować w drugiej połowie stulecia. A jednak jego malarstwo tajemniczych wizji, zapisanych w XIX-wiecznym języku malarstwa, z epoki przed impresjonizmem, spóźnione o sto lat, fascynowało i w 1993 roku otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa, najbardziej prestiżową z nagród za malarstwo w Polsce. Twórca uprawiający sztukę tak odrębną był dla pewnego środowiska artystów niekwestionowanym autorytetem (…)
Jego obrazy są zdumiewającym zapisem „prawizji”, zapisem doświadczenia sakralności świata. Stąd gigantyczne ołtarze i organy, konstrukcje architektoniczne jak ogromne, strzeliste fasady katedr; kolumnady, których jedyną funkcją jest wyznaczać „kosmiczną” skalę przestrzeni, na którą patrzymy. Zapis niepokoju, lęku przed niezmierzoną przestrzenią, ale - być może - też poczucia, że świat jest dla nas wyzwaniem. Inne są świadectwem fascynacji śmiercią i seksem, tym, co tabu. Te wizje także dla autora pozostawały tajemnicą, znalazł pewne wyjaśnienia w teorii archetypów, w psychologii głębi (…)