Firma - Witkiewicz i Syn

WITKIEWICZ Stanisław Ignacy zw. Witkacy, syn Stanisława
Syn Stanisława - malarza, krytyka i pisarza. Pseudonim artystyczny - Witkacy. Znany bardziej ze swoich dokonań na polu literatury i dramatu. wychowanek carskiego Korpusu Paziów w Petersburgu. Oficer gwardii carskiej w I wojnie światowej. W 1914 roku odbył długą podróż, ekspedycję naukową do Australii wraz z Bronisławem Malinowskim. Wychowany w aurze modernizmu w Krakowie i Zakopanem. Teoretyk sztuki, formista, współpracownik "Zwrotnicy", twórca teorii "Czystej Formy" - "....wartość dzieła sztuki nie zależy od uczuć życiowych w nim zawartych ani od doskonałości odtworzenia przedmiotów, a jedynie polega na jednolitości konstrukcji czystych elementów formalnych" Uważał, że twórczość artystyczna jest sposobem wyrażenia "Uczucia metafizycznego". Do połowy lat 20. tworzy malarskie fantazje, które dziś można określić jako pośrednie między modernizmem a surrealizmem. Od tego też czasu uprawia głównie twórczość literacką, która przyniosła mu z czasem światową sławę.
Tworzył prace malarskie w pracowni portretowej, gdzie obowiązywał cennik i wzory do zamówienia kolejnych "odejść" od realizmu portretowanej osoby na rzecz jej artystycznej wizji ekspresjonistycznej. Twórczość portretowa Witkacego była przez długi czas odbierana jako ekstrawagancja artystyczna i osobliwość. Weryfikację i potwierdzenie geniuszu artysty przyniosły następne lata. W 1983 roku wielki sukces w Paryżu miała jego wystawa w Centre Georges Pompidou. Artysta zginął tragicznie w 1939 roku. Popełnił samobójstwo w obliczu sowieckiego najazdu na Polskę, który potraktował jako koniec cywilizacji.

Dramatopisarz, malarz, teoretyk sztuki i filozof.
Urodził się w 1851 roku w Poszawszu na Żmudzi, zmarł w 1915 roku w Lovrano na Istrii (Chorwacja).Pierwsze lekcje rysunku pobierał w Tomsku u litografa J. Volkmara Flecka. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (1868-1871), a następnie krótko w Akademii monachijskiej pod kierunkiem H. Anschütza. W końcu 1873 roku zamieszkał w Warszawie gdzie dzielił pracownię w Hotelu Europejskim z J. Chełmońskim, A. Chmielowskim i A. Piotrowskim. W latach 1884-1890 współpracował z pozytywistycznym pismem "Wędrowiec", które było jego trybuną w walce o nową sztukę. Pisał monografie artystów. W latach 1890-1908 mieszkał w Zakopanem gdzie stworzył teorię i praktykę "stylu zakopiańskiego". Stworzył wiele obrazów bliskich naturalizmowi, odwołujących się do Powstania Styczniowego, malował sceny rodzajowe, pejzaże (morskie i tatrzańskie). Pełnił rolę autorytetu moralnego. Jego twórczość została przesłonięta przez działalność krytyczną.