Fakty z życia - Fotografia brytyjska 1974-1997

Jeden z najwybitniejszych brytyjskich dokumentalistów – jest fotografem krajobrazu kulturowego Wielkiej Brytanii, zainteresowanym opowiadaniem historii o procesie, zmianie, transformacji.

Absolwent Królewskiej Akademii Sztuki w Londynie (1997). W 1998 r. otrzymał John Kobal Photographic Portrait Award. Był pierwszym artystą, fotografem, któremu National Gallery w Londynie poświęciła monograficzną wystawę (2006).
W wieku 25 lat Hunter przybył do Londynu, by studiować fotografię w London College of Printing. Zamieszkał w dzielnicy Hackney, gdzie koczowali głównie artyści. Huntera, po lektury lokalnych gazet, skąd dowiedział się, że zamieszkana przez niego ulica opisywana jest jako „zalane przestępczością, zrujnowane getto” rozpoczął sporządzanie wielkoformatowych portretów swoich współmieszkańców. To miasto dostarcza mu inspiracji i stanowi ciekawy temat dla fotografa.
Wyjątkowym cyklem fotografii jest seria "Retrospekcje" ("Flashbacks") przygotowana z okazji otwarcia galerii muzeum poświęconej współczesnemu Londynowi, przedstawia XXI-wiecznych londyńczyków w prawdziwych kostiumach pochodzących z XVII-XX wieku.
Jego prace były prezenitowane m.in.: w The Saatchi Gallery w Londynie (1999 "Neurotic Realism"), w White Cube w Londynie (2000 "Life and Death in Hackney"), w londyńskiej National Gallery oraz The Graves Art Gallery w Sheffield (2006 "Living in Hell and Other Stories") jak również w Polsce, w 2009 r., w galerii Pauza (Kraków) oraz w Centrum działań Twórczych 1500m2 (Warszawa) mozna było oglądać wystawę "A Journey Back".
Prace Huntera znajdują się w zbiorach Galerii Tate, Muzeum Wiktorii i Alberta, Charlesa Saatchiego i Eltona Johna.

Tworzy fotografię i wideo od ponad 20 lat. Jej prace inspirowane są brytyjską tradycją fotografii dokumentalnej i amerykańskimi Nowymi Kolorystami. Fox zdobyła rozgłos i uznanie projektem Work Stations: życie biurowe w Londynie/Work Stations: Office Life in London (1988), ukazującym kulturę życia biurowego w thatcherowskiej Wielkiej Brytanii. Jej najlepiej znane prace to Zwarte Piet (1993–1998) – seria dwudziestu portretów opartych o holenderską tradycję świąt Bożego Narodzenia, Wioska/The Village – multimedialny projekt uwieczniający doświadczenie kobiet żyjących na wsi, Przyjazny ogień/Friendly Fire dokumentujący grę w paintball w stylistyce reportażu wojennego oraz autobiograficzne narracje w formie mini-publikacji Pamiętnik karalucha/Cockroach Diary i Serwantki mojej matki i słowa mego ojca/My Mothers Cupboards and My Fathers Words. Anna Fox jest profesorem fotografii na University for the Creative Arts w Farnham w Wielkiej Brytanii. Jej prace są częścią wielu ważnych kolekcji sztuki współczesnej.

Zrezygnował w latach 60. z tworzenia fotografii komercyjnej na rzecz dokumentu. Jego zdjęcia utrzymane w klasycznej, czarno-białej tonacji portretują odchodzące w przeszłość zwyczaje mieszkańców Wyspy Man (Isle of Man, 1973), skąd Killip pochodzi. W latach 1976-1987 artysta wykonuje w północno-wschodniej Anglii zdjęcia do albumu In Flagranti (1988) podsumowującego dekadę rządów Margaret Thatcher, których skutkiem były nieodwracalne zmiany w tradycyjnym, przemysłowym krajobrazie. Za opublikowane zdjęcia otrzymał II Nagrodę Henri Carter-Bressona. Pod koniec lat 70. otworzył Side Galery w New Castle gromadzącą środowisko brytyjskich dokumentalistów.

Fotografował ulegającą całkowitej komercjalizacji przestrzeń angielskich miast. Interesowało go także stosunkowo nowe zjawisko subkultur młodzieżowych – w słynnym albumie The Teds (1979) sportretował czerpiących z mody epoki edwardiańskiej Teddy Boys. Większość jego projektów poświęconych jest problemom dotykającym państwa Trzeciego Świata oraz współczesnym konfliktom zbrojnym (Beirut: Frontline Story, 1981; Afghanistan, 2001).

Fotograf pejzażu. Jego twórczość opisuje zmiany zachodzące na angielskiej wsi. Interesują go relacje zachodzące między ludźmi a przyrodą, która ich otacza. Twórca cykli fotograficznych: The Red River (1982-1987), The Raft of Carrots (1992).

Jako pierwszy dokumentalista zaczął używać barwnej taśmy, zarezerwowanej w fotografii brytyjskiej dla zdjęć komercyjnych. W latach 1981-1982 fotografował jedną z głównych arterii komunikacyjnych północnej Anglii (A1 – The Great North Road, 1993). Jednocześnie podjął się fotograficznego problematyzowania złożonych zagadnień – album New Europe (1992), do którego zdjęcia powstawały w latach 1988-1993, odnosi się do kwestii homogenizacji kultury europejskiej w czasach późnego kapitalizmu.

Klasyk kolorowej brytyjskiej fotografii dokumentalnej, mocno oddziałujący na młodsze pokolenia dokumentalistów. Autor albumu Looking for Love (1989), w którym sportretował młodą, brytyjską kulturę disco. W latach 1982-1985 Wood odwiedzał Disco Reach Night Club w New Brighton – pierwszy tego typu klub w północnej Anglii. Obserwacja prowadzona przez Wooda jest niezwykle wnikliwa, posiada niemal antropologiczny charakter. Inne albumy Wooda to: All Zones Off Peak (1998), People (1999) oraz Photie Man (wspólnie z Padraig Timoney, 2005).

Zaliczany w poczet Young British Artist, nominowany w 2001 roku do nagrody Turnera, zasłynął cyklem zdjęć, w których sportretował swoją rodzinę mieszkającą w typowym „block of flats” w miejscowości Cradley Heath. Ray’s Laugh (1996) pokazuje ojca artysty – Raya, bezrobotnego alkoholika oraz chorobliwie otyłą, rozmiłowaną w układaniu puzzli matkę – Liz.

Najbardziej rozpoznawalny brytyjski dokumentalista. Obecnie ikona fotografii postmodernistycznej, w latach 70. koncentrował się głównie na krajobrazach przemysłowych północnej Anglii (Bad Weather 1982, A Fair Day 1984). Od 1984 tworzy już rozpoznawalne, kolorowe fotografie. Jego pierwszy barwny cykl to Last Resort: Photogaphs of New Brighton (1986), w którym kontynuuje utrzymaną w duchu Tony’ego Ray-Jonesa obserwację Brytyjczyków w czasie wolnym. Podobnie jak Ray-Jones, także Martin Parr kolekcjonuje pocztówki. Część z nich, wykonana przez Johna Hinde’a, stanowi bezpośrednią inspirację dla jego barwnych fotografii. Parr jest autorem cyklu Signs of the Times: A Potrait of the Nation’s Tastes (1992) bezwzględnie podsumowującego obyczaje i gusta współczesnych Brytyjczyków.