Gałęzie z lasu Bór koło Głogowa Małopolskiego, w pobliżu którego wychował się artysta, odlane w brązie. To ten sam las, z którego pochodzi materiał instalacji Chrust pokazanej w Muzeum POLIN. Dziś las sąsiaduje z lotniskiem Rzeszów-Jasionka, jednym z głównych węzłów logistycznych NATO na wschodniej flance. W dzieciństwie las nazywano „cmentarzem psów”. Dopiero po latach artysta dowiedział się, że kryje on groby ofiar nazistowskiego ludobójstwa. W latach 1939–1944 zamordowano tu ponad pięć tysięcy osób, w większości Żydów. Odlewy powstały autorską metodą. Oryginalna gałąź zostaje wypalona, a puste miejsce po niej staje się formą, którą zalewa się brązem. Metal powtarza każdy szczegół kory i złamań, a w jego strukturze zostają ślady węgla z drzewa, które wyrosło w tym lesie. Gałąź znika, ale jej materia pozostaje uwięziona w odlewie.

Łukasz Surowiec jest artystą interdyscyplinarnym: rzeźbiarzem, performerem, scenografem, twórcą filmów wideo i autorem akcji społecznych. Ukończył Wydział Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studiował również na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz Universität der Künste w Berlinie. W swoich obiektach i interwencjach artystycznych Surowiec wnika i bada aktualne stosunki społeczne, podejmuje również zagadnienia historyczne i polityczne. Artysta odrzuca klasyczne kategorie czy klasyfikacje na rzecz intermedialnych prac badających kondycję człowieka we współczesnych warunkach socjoekonomicznych. W swoich pracach stara się przyciągnąć uwagę do zmarginalizowanych grup społecznych i ich problemów, włączając w to zaszłości historyczne, pozornie pogrzebane już w przeszłości. W swoich pracach bada również zagadnienia związane z pamięcią. Jego twórczość przyjmuje formę metody umożliwiającej poznanie publicznej rzeczywistości, ze zwróceniem uwagi na jednostki marginalizowane. W swojej działalności artystycznej podejmuje on aktualne kwestie społeczne, wychodząc także poza mury oficjalnych instytucji sztuki. Jest stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureatem prestiżowego konkursu dla młodych artystów Spojrzenia (2017). Brał udział w licznych wystawach w kraju i zagranicą. m.in. 7. Berlin Biennale (2012), Dziady, Bunkier Sztuki (2013), Co widać – Polska sztuka dzisiaj, MSN, Warszawa (2014), Wejście do portu, Muzeum Emigracji, Gdynia (2016), Późna polskość, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa (2017).

Gałęzie z lasu Bór koło Głogowa Małopolskiego, w pobliżu którego wychował się artysta, odlane w brązie. To ten sam las, z którego pochodzi materiał instalacji Chrust pokazanej w Muzeum POLIN. Dziś las sąsiaduje z lotniskiem Rzeszów-Jasionka, jednym z głównych węzłów logistycznych NATO na wschodniej flance.

W dzieciństwie las nazywano „cmentarzem psów”. Dopiero po latach artysta dowiedział się, że kryje on groby ofiar nazistowskiego ludobójstwa. W latach 1939–1944 zamordowano tu ponad pięć tysięcy osób, w większości Żydów.

Odlewy powstały autorską metodą. Oryginalna gałąź zostaje wypalona, a puste miejsce po niej staje się formą, którą zalewa się brązem. Metal powtarza każdy szczegół kory i złamań, a w jego strukturze zostają ślady węgla z drzewa, które wyrosło w tym lesie. Gałąź znika, ale jej materia pozostaje uwięziona w odlewie.

Łukasz Surowiec jest artystą interdyscyplinarnym: rzeźbiarzem, performerem, scenografem, twórcą filmów wideo i autorem akcji społecznych. Ukończył Wydział Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studiował również na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz Universität der Künste w Berlinie. W swoich obiektach i interwencjach artystycznych Surowiec wnika i bada aktualne stosunki społeczne, podejmuje również zagadnienia historyczne i polityczne. Artysta odrzuca klasyczne kategorie czy klasyfikacje na rzecz intermedialnych prac badających kondycję człowieka we współczesnych warunkach socjoekonomicznych. W swoich pracach stara się przyciągnąć uwagę do zmarginalizowanych grup społecznych i ich problemów, włączając w to zaszłości historyczne, pozornie pogrzebane już w przeszłości. W swoich pracach bada również zagadnienia związane z pamięcią. Jego twórczość przyjmuje formę metody umożliwiającej poznanie publicznej rzeczywistości, ze zwróceniem uwagi na jednostki marginalizowane. W swojej działalności artystycznej podejmuje on aktualne kwestie społeczne, wychodząc także poza mury oficjalnych instytucji sztuki. Jest stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureatem prestiżowego konkursu dla młodych artystów Spojrzenia (2017). Brał udział w licznych wystawach w kraju i zagranicą. m.in. 7. Berlin Biennale (2012), Dziady, Bunkier Sztuki (2013), Co widać – Polska sztuka dzisiaj, MSN, Warszawa (2014), Wejście do portu, Muzeum Emigracji, Gdynia (2016), Późna polskość, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa (2017).

Praca nieoprawiona, pochodzi z kolekcji rodzinnej artysty i posiada atest sygnowany przez byłą żonę artysty.

ANDRZEJ SZEWCZYK urodził się w 1950 w Szopienicach, zmarł w 2001 roku w Cieszynie. Artysta sztuk wizualnych, twórca obiektów, poeta i nauczyciel.Studiował edukację artystyczną na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie w latach 1974/78. Był oddalony od artystycznego centrum, w Kaczycach Górnych spędził całe życie. Był związany z Galerią Foksal przez blisko dwie dekady. Od 2000 roku współpracował z Galerią Muzalewska w Poznaniu (która zorganizowała wiele jego wystaw, pośmiertnie “Rezonans” - data ) i jego twórczość jest przez nią reprezentowana. Na początku swojej drogi artystycznej zajmował się malarstwem i rzeźbą. Pod koniec lat 60 zaczął tworzyć pierwsze aranżacje przestrzenne i uczestniczył w akcjach artystycznych. W swoim malarstwie zaprzeczał tradycyjnej roli obrazu malarskiego i roli malarza jako twórcy. Interesowało go malarstwo bezosobowe, mechaniczne, ale jednocześnie radosne i witalne. Stosował nietypowe podobrazia i materiały malarskie (ściany, lustra, zeszyty szkolne, mapy). Pod koniec lat 70 na pierwszy plan w sztuce Szewczyka pojawiły się zagadnienia zapisu. Andrzej Szewczyk to jedna z najciekawszych postaci powojennej sztuki polskiej.

Praca nieoprawiona, pochodzi z kolekcji rodzinnej artysty i posiada atest sygnowany przez byłą żonę artysty. Papier zabezpieczający odwrocie pracy lekko rozcięty, celem uwidocznienia opisu i sygnatury.

ANDRZEJ SZEWCZYK urodził się w 1950 w Szopienicach, zmarł w 2001 roku w Cieszynie. Artysta sztuk wizualnych, twórca obiektów, poeta i nauczyciel.Studiował edukację artystyczną na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie w latach 1974/78. Był oddalony od artystycznego centrum, w Kaczycach Górnych spędził całe życie. Był związany z Galerią Foksal przez blisko dwie dekady. Od 2000 roku współpracował z Galerią Muzalewska w Poznaniu (która zorganizowała wiele jego wystaw, pośmiertnie “Rezonans” - data ) i jego twórczość jest przez nią reprezentowana. Na początku swojej drogi artystycznej zajmował się malarstwem i rzeźbą. Pod koniec lat 60 zaczął tworzyć pierwsze aranżacje przestrzenne i uczestniczył w akcjach artystycznych. W swoim malarstwie zaprzeczał tradycyjnej roli obrazu malarskiego i roli malarza jako twórcy. Interesowało go malarstwo bezosobowe, mechaniczne, ale jednocześnie radosne i witalne. Stosował nietypowe podobrazia i materiały malarskie (ściany, lustra, zeszyty szkolne, mapy). Pod koniec lat 70 na pierwszy plan w sztuce Szewczyka pojawiły się zagadnienia zapisu. Andrzej Szewczyk to jedna z najciekawszych postaci powojennej sztuki polskiej.

Praca nieoprawiona, pochodzi z kolekcji rodzinnej artysty i posiada atest sygnowany przez byłą żonę artysty. Papier zabezpieczający odwrocie pracy lekko rozcięty, celem uwidocznienia opisu i sygnatury.

ANDRZEJ SZEWCZYK urodził się w 1950 w Szopienicach, zmarł w 2001 roku w Cieszynie. Artysta sztuk wizualnych, twórca obiektów, poeta i nauczyciel.Studiował edukację artystyczną na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie w latach 1974/78. Był oddalony od artystycznego centrum, w Kaczycach Górnych spędził całe życie. Był związany z Galerią Foksal przez blisko dwie dekady. Od 2000 roku współpracował z Galerią Muzalewska w Poznaniu (która zorganizowała wiele jego wystaw, pośmiertnie “Rezonans” - data ) i jego twórczość jest przez nią reprezentowana. Na początku swojej drogi artystycznej zajmował się malarstwem i rzeźbą. Pod koniec lat 60 zaczął tworzyć pierwsze aranżacje przestrzenne i uczestniczył w akcjach artystycznych. W swoim malarstwie zaprzeczał tradycyjnej roli obrazu malarskiego i roli malarza jako twórcy. Interesowało go malarstwo bezosobowe, mechaniczne, ale jednocześnie radosne i witalne. Stosował nietypowe podobrazia i materiały malarskie (ściany, lustra, zeszyty szkolne, mapy). Pod koniec lat 70 na pierwszy plan w sztuce Szewczyka pojawiły się zagadnienia zapisu. Andrzej Szewczyk to jedna z najciekawszych postaci powojennej sztuki polskiej.

Szymon Szewczyk urodził się w 1989 roku. Absolwent ASP na Wydziale Malarstwa w Katowicach. Artysta audiowizualny, scenograf i projektant. Autor muzyki teatralnej i “ekspetrymentalnego elektronicznego projektu DMKHV. Głównie tworzy obrazy, obiekty, kolaże i instalacje. Polami jego twórczości jest relacja człowieka z jego materialnym i kulturowym otoczeniem, powiązania między z pozoru odległymi zjawiskami, teorie spiskowe, tymczasowość, DIY, tanie materiały, kreatywna prowizorka, tymczasowość, nadmiar informacji, podejrzane naukowe teksty, głupie żarty, śmiertelna powaga, śmieci, imitacje, zakłócenia, błędy, zmyślone rytuały, oswojona egzotyka, wątpliwość w uporządkowaną wiedzę o świecie. Finalista Konkursu Artystyczna Podróż Hestii 2012. Jego prace można było obserwować m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w ramach festiwalu Warszawa w Budowie 2016, w BWA w Katowicach, CSW Kronika w Bytomiu, Galerii Szara Kamienica w Krakowie, Kasia Michalski Gallery w Warszawie, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie czy Rondzie Sztuki w Katowicach. Zrealizował scenografię m.in. w Teatrze im. J. Słowackiego i Narodowym Starym Teatrze w Krakowie, Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie i Teatrze Śląskim w Katowicach. Wybrane wystawy: “Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie” (CSW Kronika, Bytom, 2001); “Optymizm” (z Adamem Laską, galeria Rondo Sztuki, Katowice, 2012); “Mleczne zęby” (Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk, 2014); “Rośliny i zwierzęta” (Hotel Silesia instalacja w ramach Nocnych aktywności BWA w Katowicach, 2014); “Czary” (Galeria Dwie Lewe Ręce, Katowice, 2014); “Ostatni dzień człowieka” (BWA Katowice, 2017); “Stopniowe nachylenie” ( we współpracy z Michał Łuczak i Joanna Rzepka-Dziedzic, Muzeum Śląskie w Katowicach, 2019).

Szymon Szewczyk urodził się w 1989 roku. Absolwent ASP na Wydziale Malarstwa w Katowicach. Artysta audiowizualny, scenograf i projektant. Autor muzyki teatralnej i “ekspetrymentalnego elektronicznego projektu DMKHV. Głównie tworzy obrazy, obiekty, kolaże i instalacje. Polami jego twórczości jest relacja człowieka z jego materialnym i kulturowym otoczeniem, powiązania między z pozoru odległymi zjawiskami, teorie spiskowe, tymczasowość, DIY, tanie materiały, kreatywna prowizorka, tymczasowość, nadmiar informacji, podejrzane naukowe teksty, głupie żarty, śmiertelna powaga, śmieci, imitacje, zakłócenia, błędy, zmyślone rytuały, oswojona egzotyka, wątpliwość w uporządkowaną wiedzę o świecie. Finalista Konkursu Artystyczna Podróż Hestii 2012. Jego prace można było obserwować m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w ramach festiwalu Warszawa w Budowie 2016, w BWA w Katowicach, CSW Kronika w Bytomiu, Galerii Szara Kamienica w Krakowie, Kasia Michalski Gallery w Warszawie, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie czy Rondzie Sztuki w Katowicach. Zrealizował scenografię m.in. w Teatrze im. J. Słowackiego i Narodowym Starym Teatrze w Krakowie, Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie i Teatrze Śląskim w Katowicach. Wybrane wystawy: “Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie” (CSW Kronika, Bytom, 2001); “Optymizm” (z Adamem Laską, galeria Rondo Sztuki, Katowice, 2012); “Mleczne zęby” (Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk, 2014); “Rośliny i zwierzęta” (Hotel Silesia instalacja w ramach Nocnych aktywności BWA w Katowicach, 2014); “Czary” (Galeria Dwie Lewe Ręce, Katowice, 2014); “Ostatni dzień człowieka” (BWA Katowice, 2017); “Stopniowe nachylenie” ( we współpracy z Michał Łuczak i Joanna Rzepka-Dziedzic, Muzeum Śląskie w Katowicach, 2019).

Praca prezentowana na wystawie "FAUNA. Zwierzęta na wojnie i ich ludzie", 2025, Muzeum II Wojny Światowej, Gdańsk i jest reprodukowana w katalogu.

Szybalsky, ur 1982 w Busku Zdroju, od najmłodszych lat zdradzał zainteresowanie rzeźbą, opracowują proste formy w drewnie.Rrównolegle do twórczości rzeźbiarskiej pogłębiał swoją wiedzę technologiczną, ukończył studia na kierunku Metalurgii na Wydziale Odlewnictwa AGH w Krakowie. Już w swojej pracy magisterskiej poruszał zagadnienia związane z warsztatem rzeźbiarza i odlewnika oraz podstawowymi technikami odlewnictwa artystycznego. W ramach pracy dyplomowej stworzył koncepcję i zrealizował rzeźby smoków dedykowanych macierzystej uczelni. W rzeźbie interesuje go naturalistyczna forma, w swoich pracach wykorzystuje kształty, które formuje sama natura i wykorzystuje do kompozycji rzeźbiarskich wykonanych z metalu. Zależy mu na pokazaniu współczesnego odlewnictwa artystycznego z punktu widzenia wykonawcy odlewów artystycznych a jednocześnie twórcy własnych prac rzeźbiarskich. Szczególną uwagę zwraca na wykończenie odlewów i procesy patynowania.

Inspiracją do powstania rzeźby jest forma czaszki, jej obecność i znaczenie w tradycji, kulturze i sztuce. Czaszka i kości od zawsze towarzyszyły człowiekowi, pełniły funkcję ozdobne, doceniano ich estetyczną formę. Stanowiły również trofeum, były elementem kultowym, istotnym dla wielu religijnych obrządków. Ich piękno i doskonałość budziło i budzi niepokój - mimo bezpiecznych i kojących kształtów przez ludzi kojarzone są w sposób naturalny z niebezpieczeństwem, tragedią i śmiercią.

W wielu starożytnych religiach to właśnie głowę i mózg chroniony czaszką, uważano za miejsce przebywania duszy, co znajduje swoje odzwierciedlenie we współczesnych badaniach neurobiologów. W sztuce i malarstwie przez wieki czaszka była ważnym symbolem przemijania, „vanitas”, przypominającym o celebrowaniu życia, które zostanie nieuchronnie zakończone. Czaszka i kości za życia ukryte są w ludzkim czy zwierzęcym ciele , które jest uznawane za piękne Po śmierci ciało przechodzi przez etap rozkładu, staje się odpychające i wówczas to piękno śnieżnobiałej kości ukazuje się po całkowitym pozbyciu się powłoki mięśni, tkanek i skóry.

Szybalsky, ur 1982 w Busku Zdroju, od najmłodszych lat zdradzał zainteresowanie rzeźbą, opracowują proste formy w drewnie.Rrównolegle do twórczości rzeźbiarskiej pogłębiał swoją wiedzę technologiczną, ukończył studia na kierunku Metalurgii na Wydziale Odlewnictwa AGH w Krakowie. Już w swojej pracy magisterskiej poruszał zagadnienia związane z warsztatem rzeźbiarza i odlewnika oraz podstawowymi technikami odlewnictwa artystycznego. W ramach pracy dyplomowej stworzył koncepcję i zrealizował rzeźby smoków dedykowanych macierzystej uczelni. W rzeźbie interesuje go naturalistyczna forma, w swoich pracach wykorzystuje kształty, które formuje sama natura i wykorzystuje do kompozycji rzeźbiarskich wykonanych z metalu. Zależy mu na pokazaniu współczesnego odlewnictwa artystycznego z punktu widzenia wykonawcy odlewów artystycznych a jednocześnie twórcy własnych prac rzeźbiarskich. Szczególną uwagę zwraca na wykończenie odlewów i procesy patynowania.

Inspiracją do powstania rzeźby jest forma czaszki, jej obecność i znaczenie w tradycji, kulturze i sztuce. Czaszka i kości od zawsze towarzyszyły człowiekowi, pełniły funkcję ozdobne, doceniano ich estetyczną formę. Stanowiły również trofeum, były elementem kultowym, istotnym dla wielu religijnych obrządków. Ich piękno i doskonałość budziło i budzi niepokój - mimo bezpiecznych i kojących kształtów przez ludzi kojarzone są w sposób naturalny z niebezpieczeństwem, tragedią i śmiercią.

W wielu starożytnych religiach to właśnie głowę i mózg chroniony czaszką, uważano za miejsce przebywania duszy, co znajduje swoje odzwierciedlenie we współczesnych badaniach neurobiologów. W sztuce i malarstwie przez wieki czaszka była ważnym symbolem przemijania, „vanitas”, przypominającym o celebrowaniu życia, które zostanie nieuchronnie zakończone. Czaszka i kości za życia ukryte są w ludzkim czy zwierzęcym ciele , które jest uznawane za piękne Po śmierci ciało przechodzi przez etap rozkładu, staje się odpychające i wówczas to piękno śnieżnobiałej kości ukazuje się po całkowitym pozbyciu się powłoki mięśni, tkanek i skóry.

Szkic do obrazu ""Czarno to widzę / Jan Paweł II"" (z cyklu Whielcy Polacy) z 2011 roku, nawiązujący do słynnego spotkania papieża z liderem U2 w 1999 roku, podczas którego Bono założył papieżowi na nos swoje okulary przeciwsłoneczne. Grupa wykorzystała ten gest jako komentarz do przenikania się popkultury i religii. Praca wykonana jest węglem na papierze, nieoprawiona.


Anonimowy kolektyw The Krasnals, powstały 1 kwietnia 2008 roku, to jedna z najbardziej niejednoznacznych i prowokacyjnych grup artystycznych współczesnej Polski. Ich działalność od początku ma charakter krytyczny – wymierzony zarówno w mechanizmy rynku sztuki, jak i w społeczne oraz polityczne konteksty, które ten rynek współtworzą. Z ducha neodadaistyczni, łączą humor z ostrym sarkazmem, a drwinę z trafną diagnozą współczesności.
The Krasnals wskazują na obłudne manipulacje i mechanizmy promocji, obnażają kulisy artystycznych karier i demaskują sposób funkcjonowania systemu, w którym artysta staje się marką. Z charakterystyczną dla siebie bezkompromisowością „strącają z piedestałów” samozwańcze autorytety, często posługując się cytatem i zawłaszczeniem. Ich praktyka ma wymiar artystycznego kanibalizmu – twórczego pasożytowania na ikonach kultury, z którego powstają prowokacyjne kompilacje pełne znaczeniowych napięć.
W swoich obrazach często sięgają do stylistyki Wilhelma Sasnala, co jest równocześnie formą krytyki zjawiska komercjalizacji sztuki. Ich działalność wyrasta z założeń neodadaizmu – pełna sarkazmu, świadomie balansująca między sztuką a komentarzem społecznym, zachęca do dystansu i autorefleksji.
The Krasnals chętnie reinterpretują klasyczne dzieła, przekształcając je w ostrze satyry. Ich monumentalna „Bitwa pod Grunwaldem” stanowi zarówno pastisz Matejki, jak i krytykę narodowych mitów. W tym ironicznym geście artyści obnażają potrzebę konfrontacji z własną historią i z mitologią „świętych obrazów” polskiej kultury. Podobny dialog prowadzą z literaturą – w cyklu inspirowanym Brunonem Schulzem zestawiają jego oniryczny, metafizyczny świat z brutalną dosłownością współczesnego art worldu, pokazując, jak krucha jest granica między artystycznym marzeniem a rzeczywistością rynku.
Grupa znana jest również z obecności na prestiżowych międzynarodowych wydarzeniach – m.in. w Tate Modern podczas wystawy Pop Life (2009). Ich prace trafiały także na aukcje w Christie’s, co The Krasnals potraktowali z ironią, jako dowód, że nawet gest krytyki systemu zostaje przez ten system wchłonięty.
W 2011 brali udział w 54. Biennale Sztuki w Wenecji, w centralnej części Giardini postawili swój para-pawilon „Królestwa Krasnali” („The Kingdom of The Krasnals”). Ich akcje – takie jak hasło „Make Love Not Art” czy dystrybucja własnej „Art Police Gazette” – miały przede wszystkim charakter symboliczny: były sprzeciwem wobec elitarności i marketingowej otoczki międzynarodowych instytucji sztuki.
Z czasem twórczość The Krasnals trafiła także do przestrzeni instytucjonalnych. Ich prace prezentowane były w muzeach i galeriach w całej Polsce, m.in. Muzeum Narodowym w Krakowie MOCAK, w Warskiej Zachęcie, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, CSW w Warszawie oraz w Toruniu, a także w licznych ośrodkach regionalnych. Pokazywani są zarówno na wystawach indywidualnych, jak i w kontekście szerokich przeglądów sztuki współczesnej, gdzie ich głos pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych i niepokornych.
Twórczość The Krasnals to ciągła gra z odbiorcą – pełna ironii, autoanalizy i prowokacji. W jej centrum znajduje się pytanie o autentyczność w świecie zdominowanym przez pozory, prestiż i pieniądz. Pod maską humoru i skandalu grupa odsłania to, co w sztuce najistotniejsze – nieustanną potrzebę wolności i odwagi myślenia wbrew ustalonym regułom.

Zarówno rzeźba, jak i digigraphie nawiązują do ikonicznej pracy grupy, , którą dom aukcyjny Christie’s wycenił na 70 tys. funtów. Jest on odpowiedzią na pracę „Małpy z białym marginesem” Wilhelma Sasnala. "Krasnal, czy Sasnal, ważne, że namalował małpy w sposób akceptowany przez krytyków i domy aukcyjne. Obraz musi być też odpowiednio stary. Jeśli został stworzony w ostatnim czasie, trzeba dać inny starszy i już dom aukcyjny jest usatysfakcjonowany. Kolekcjoner, który przyjdzie kupić obraz musi być przekonany, że kupuje dzieło. Skoro wcześniej obraz z małpami bardzo znanego artysty sprzedał się za kilkadziesiąt tysięcy funtów, to dlaczego by nie wystawić podobnego obrazu nieznanego artysty (ale o dobrze brzmiącym nazwisku) Whielkiego Krasnala za podobną sumę? Akcja The Krasnals obnaża mechanizm działania rynku sztuki i ośmiesza schematyczność myślenia krytyków. Mało kto wyobraża sobie, że poważny dom aukcyjny może działać tak nieprofesjonalnie. Przyzwyczailiśmy się już do braku profesjonalizmu krytyków, instytucji zajmujących się promocją sztuki, galerii, a nawet samych artystów, ale liczyliśmy, że tak znany dom aukcyjny nie da się wciągnąć w przygotowaną prowokację. Po raz kolejny przekonaliśmy się, że rynkiem sztuki rządzi protekcjonizm i układy, sama sztuka zeszła na plan dalszy. Niestety zawiódł również odbiorca sztuki, który kieruje się tym, co narzucają mu w sposób nachalny kreatorzy trendów czerpiący gigantyczne korzyści ze sprzedaży wypromowanych przez siebie często miernych artystów. Dla młodych i zdolnych artystów, którzy do tworzenia swoich dzieł wykorzystują własną wyobraźnię i warsztat kształtowany przez długie lata, a nie rzutniki, dzięki którym tworzy się kopie Internetu taki stan rzeczy oznacza, że muszą liczyć na marketing i protektorów, a nie fachowe i rzetelne podejście do swojej pracy. " The Krasnals

Małpa małpie w artystycznym zoo nierówna. Główną zasadą obiegu artystycznego jest to, że wielu jest powołanych, ale niewielu wybranych. Obok świecących gwiazd przytłaczająca „ciemna materia świata sztuki”, pogrążona w świecie mroku, stanowiąca 90% całej masy, stanowi niezbędną bazę tzw. luzerów, z której odbijają się szczęśliwe perełki. Pomiędzy artystami trwa zaciekły bój o bycie zauważonym. Nadprodukcja artystów i dzieł sztuki tworzy ogromne zoo, a publiczność zza bezpiecznych krat wypatruje uważnie, która przyciągnie oko lepszą sztuczką. Wówczas zasłuży na banana. Nie wszyscy artyści mają ochotę brać udział w tym prestiżowym konkursie. Niektórzy kiepscy są w hamowaniu swoich odruchów wymiotnych. Bruno Schulz też nie był w tym mistrzem…

Anonimowy kolektyw The Krasnals, powstały 1 kwietnia 2008 roku, to jedna z najbardziej niejednoznacznych i prowokacyjnych grup artystycznych współczesnej Polski. Ich działalność od początku ma charakter krytyczny – wymierzony zarówno w mechanizmy rynku sztuki, jak i w społeczne oraz polityczne konteksty, które ten rynek współtworzą. Z ducha neodadaistyczni, łączą humor z ostrym sarkazmem, a drwinę z trafną diagnozą współczesności.
The Krasnals wskazują na obłudne manipulacje i mechanizmy promocji, obnażają kulisy artystycznych karier i demaskują sposób funkcjonowania systemu, w którym artysta staje się marką. Z charakterystyczną dla siebie bezkompromisowością „strącają z piedestałów” samozwańcze autorytety, często posługując się cytatem i zawłaszczeniem. Ich praktyka ma wymiar artystycznego kanibalizmu – twórczego pasożytowania na ikonach kultury, z którego powstają prowokacyjne kompilacje pełne znaczeniowych napięć.
W swoich obrazach często sięgają do stylistyki Wilhelma Sasnala, co jest równocześnie formą krytyki zjawiska komercjalizacji sztuki. Ich działalność wyrasta z założeń neodadaizmu – pełna sarkazmu, świadomie balansująca między sztuką a komentarzem społecznym, zachęca do dystansu i autorefleksji.
The Krasnals chętnie reinterpretują klasyczne dzieła, przekształcając je w ostrze satyry. Ich monumentalna „Bitwa pod Grunwaldem” stanowi zarówno pastisz Matejki, jak i krytykę narodowych mitów. W tym ironicznym geście artyści obnażają potrzebę konfrontacji z własną historią i z mitologią „świętych obrazów” polskiej kultury. Podobny dialog prowadzą z literaturą – w cyklu inspirowanym Brunonem Schulzem zestawiają jego oniryczny, metafizyczny świat z brutalną dosłownością współczesnego art worldu, pokazując, jak krucha jest granica między artystycznym marzeniem a rzeczywistością rynku.
Grupa znana jest również z obecności na prestiżowych międzynarodowych wydarzeniach – m.in. w Tate Modern podczas wystawy Pop Life (2009). Ich prace trafiały także na aukcje w Christie’s, co The Krasnals potraktowali z ironią, jako dowód, że nawet gest krytyki systemu zostaje przez ten system wchłonięty.
W 2011 brali udział w 54. Biennale Sztuki w Wenecji, w centralnej części Giardini postawili swój para-pawilon „Królestwa Krasnali” („The Kingdom of The Krasnals”). Ich akcje – takie jak hasło „Make Love Not Art” czy dystrybucja własnej „Art Police Gazette” – miały przede wszystkim charakter symboliczny: były sprzeciwem wobec elitarności i marketingowej otoczki międzynarodowych instytucji sztuki.
Z czasem twórczość The Krasnals trafiła także do przestrzeni instytucjonalnych. Ich prace prezentowane były w muzeach i galeriach w całej Polsce, m.in. Muzeum Narodowym w Krakowie MOCAK, w Warskiej Zachęcie, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, CSW w Warszawie oraz w Toruniu, a także w licznych ośrodkach regionalnych. Pokazywani są zarówno na wystawach indywidualnych, jak i w kontekście szerokich przeglądów sztuki współczesnej, gdzie ich głos pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych i niepokornych.
Twórczość The Krasnals to ciągła gra z odbiorcą – pełna ironii, autoanalizy i prowokacji. W jej centrum znajduje się pytanie o autentyczność w świecie zdominowanym przez pozory, prestiż i pieniądz. Pod maską humoru i skandalu grupa odsłania to, co w sztuce najistotniejsze – nieustanną potrzebę wolności i odwagi myślenia wbrew ustalonym regułom.

Prezentowany obraz to unikatowy, klasyczny przykład wczesnej twórczości anonimowej grupy The Krasnals, namalowany w przełomowym dla formacji 2008 roku przez jej lidera – Whielkiego Krasnala. Praca stanowi fundamentalny element strategii artystycznej grupy, opartej na ironicznej polemice z ówczesnym salonem sztuki i rynkowymi trendami.
W warstwie formalnej i estetycznej dzieło jest bezpośrednią, celową trawestacją stylu Wilhelma Sasnala (kinowy kadr, uproszczona plama, chłodna paleta), który w tamtym czasie był niekwestionowanym ulubieńcem krytyki. Umieszczony na awersie napis „Wilhelm, już Cię nie kocham. Przestań” to manifestacyjne zerwanie z dotychczasowymi ikonami polskiego artworldu.
Kluczowy dla konceptu pracy jest jej dwustronny charakter. Na odwrocie płótna znajduje się odręczny zapis: „Go back to MARS, Earth is to dangerous” (wraz z wersją chińską). To bezpośrednie nawiązanie do słynnego mitu The Krasnals o „globalnym outsourcingu” i rzekomej produkcji ich płócien w Chinach. Jednocześnie obnaża to mechanizmy rynku sztuki, kupującego „gorące nazwiska” zamiast realnej treści. Dzieło łączy popkulturową melancholię z bezkompromisowym, konceptualnym humorem, stanowiąc doskonały, muzealny wręcz zapis historii polskiej sztuki krytycznej XXI wieku.

Anonimowy kolektyw The Krasnals, powstały 1 kwietnia 2008 roku, to jedna z najbardziej niejednoznacznych i prowokacyjnych grup artystycznych współczesnej Polski. Ich działalność od początku ma charakter krytyczny – wymierzony zarówno w mechanizmy rynku sztuki, jak i w społeczne oraz polityczne konteksty, które ten rynek współtworzą. Z ducha neodadaistyczni, łączą humor z ostrym sarkazmem, a drwinę z trafną diagnozą współczesności.
The Krasnals wskazują na obłudne manipulacje i mechanizmy promocji, obnażają kulisy artystycznych karier i demaskują sposób funkcjonowania systemu, w którym artysta staje się marką. Z charakterystyczną dla siebie bezkompromisowością „strącają z piedestałów” samozwańcze autorytety, często posługując się cytatem i zawłaszczeniem. Ich praktyka ma wymiar artystycznego kanibalizmu – twórczego pasożytowania na ikonach kultury, z którego powstają prowokacyjne kompilacje pełne znaczeniowych napięć.
W swoich obrazach często sięgają do stylistyki Wilhelma Sasnala, co jest równocześnie formą krytyki zjawiska komercjalizacji sztuki. Ich działalność wyrasta z założeń neodadaizmu – pełna sarkazmu, świadomie balansująca między sztuką a komentarzem społecznym, zachęca do dystansu i autorefleksji.
The Krasnals chętnie reinterpretują klasyczne dzieła, przekształcając je w ostrze satyry. Ich monumentalna „Bitwa pod Grunwaldem” stanowi zarówno pastisz Matejki, jak i krytykę narodowych mitów. W tym ironicznym geście artyści obnażają potrzebę konfrontacji z własną historią i z mitologią „świętych obrazów” polskiej kultury. Podobny dialog prowadzą z literaturą – w cyklu inspirowanym Brunonem Schulzem zestawiają jego oniryczny, metafizyczny świat z brutalną dosłownością współczesnego art worldu, pokazując, jak krucha jest granica między artystycznym marzeniem a rzeczywistością rynku.
Grupa znana jest również z obecności na prestiżowych międzynarodowych wydarzeniach – m.in. w Tate Modern podczas wystawy Pop Life (2009). Ich prace trafiały także na aukcje w Christie’s, co The Krasnals potraktowali z ironią, jako dowód, że nawet gest krytyki systemu zostaje przez ten system wchłonięty.
W 2011 brali udział w 54. Biennale Sztuki w Wenecji, w centralnej części Giardini postawili swój para-pawilon „Królestwa Krasnali” („The Kingdom of The Krasnals”). Ich akcje – takie jak hasło „Make Love Not Art” czy dystrybucja własnej „Art Police Gazette” – miały przede wszystkim charakter symboliczny: były sprzeciwem wobec elitarności i marketingowej otoczki międzynarodowych instytucji sztuki.
Z czasem twórczość The Krasnals trafiła także do przestrzeni instytucjonalnych. Ich prace prezentowane były w muzeach i galeriach w całej Polsce, m.in. Muzeum Narodowym w Krakowie MOCAK, w Warskiej Zachęcie, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, CSW w Warszawie oraz w Toruniu, a także w licznych ośrodkach regionalnych. Pokazywani są zarówno na wystawach indywidualnych, jak i w kontekście szerokich przeglądów sztuki współczesnej, gdzie ich głos pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych i niepokornych.
Twórczość The Krasnals to ciągła gra z odbiorcą – pełna ironii, autoanalizy i prowokacji. W jej centrum znajduje się pytanie o autentyczność w świecie zdominowanym przez pozory, prestiż i pieniądz. Pod maską humoru i skandalu grupa odsłania to, co w sztuce najistotniejsze – nieustanną potrzebę wolności i odwagi myślenia wbrew ustalonym regułom.

Praca odnosi się bezpośrednio do zjawiska pudelizmu w mediach i stanowi satyrę na współczesną kulturę masową oraz portale plotkarskie.

Anonimowy kolektyw The Krasnals, powstały 1 kwietnia 2008 roku, to jedna z najbardziej niejednoznacznych i prowokacyjnych grup artystycznych współczesnej Polski. Ich działalność od początku ma charakter krytyczny – wymierzony zarówno w mechanizmy rynku sztuki, jak i w społeczne oraz polityczne konteksty, które ten rynek współtworzą. Z ducha neodadaistyczni, łączą humor z ostrym sarkazmem, a drwinę z trafną diagnozą współczesności.
The Krasnals wskazują na obłudne manipulacje i mechanizmy promocji, obnażają kulisy artystycznych karier i demaskują sposób funkcjonowania systemu, w którym artysta staje się marką. Z charakterystyczną dla siebie bezkompromisowością „strącają z piedestałów” samozwańcze autorytety, często posługując się cytatem i zawłaszczeniem. Ich praktyka ma wymiar artystycznego kanibalizmu – twórczego pasożytowania na ikonach kultury, z którego powstają prowokacyjne kompilacje pełne znaczeniowych napięć.
W swoich obrazach często sięgają do stylistyki Wilhelma Sasnala, co jest równocześnie formą krytyki zjawiska komercjalizacji sztuki. Ich działalność wyrasta z założeń neodadaizmu – pełna sarkazmu, świadomie balansująca między sztuką a komentarzem społecznym, zachęca do dystansu i autorefleksji.
The Krasnals chętnie reinterpretują klasyczne dzieła, przekształcając je w ostrze satyry. Ich monumentalna „Bitwa pod Grunwaldem” stanowi zarówno pastisz Matejki, jak i krytykę narodowych mitów. W tym ironicznym geście artyści obnażają potrzebę konfrontacji z własną historią i z mitologią „świętych obrazów” polskiej kultury. Podobny dialog prowadzą z literaturą – w cyklu inspirowanym Brunonem Schulzem zestawiają jego oniryczny, metafizyczny świat z brutalną dosłownością współczesnego art worldu, pokazując, jak krucha jest granica między artystycznym marzeniem a rzeczywistością rynku.
Grupa znana jest również z obecności na prestiżowych międzynarodowych wydarzeniach – m.in. w Tate Modern podczas wystawy Pop Life (2009). Ich prace trafiały także na aukcje w Christie’s, co The Krasnals potraktowali z ironią, jako dowód, że nawet gest krytyki systemu zostaje przez ten system wchłonięty.
W 2011 brali udział w 54. Biennale Sztuki w Wenecji, w centralnej części Giardini postawili swój para-pawilon „Królestwa Krasnali” („The Kingdom of The Krasnals”). Ich akcje – takie jak hasło „Make Love Not Art” czy dystrybucja własnej „Art Police Gazette” – miały przede wszystkim charakter symboliczny: były sprzeciwem wobec elitarności i marketingowej otoczki międzynarodowych instytucji sztuki.
Z czasem twórczość The Krasnals trafiła także do przestrzeni instytucjonalnych. Ich prace prezentowane były w muzeach i galeriach w całej Polsce, m.in. Muzeum Narodowym w Krakowie MOCAK, w Warskiej Zachęcie, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, CSW w Warszawie oraz w Toruniu, a także w licznych ośrodkach regionalnych. Pokazywani są zarówno na wystawach indywidualnych, jak i w kontekście szerokich przeglądów sztuki współczesnej, gdzie ich głos pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych i niepokornych.
Twórczość The Krasnals to ciągła gra z odbiorcą – pełna ironii, autoanalizy i prowokacji. W jej centrum znajduje się pytanie o autentyczność w świecie zdominowanym przez pozory, prestiż i pieniądz. Pod maską humoru i skandalu grupa odsłania to, co w sztuce najistotniejsze – nieustanną potrzebę wolności i odwagi myślenia wbrew ustalonym regułom.

Artefakty: zin "Pismo we wtorek Nr 14/98" wraz z przedrukowanymi grafikami Rafała Bujnowskiego, zestaw pocztówek w etui wyd. Górnośląskie Centrum Kultury [12 szt.], tekst, ulotka, plakat z wystawy "Coś taki spicniały - Józef Tomczyk - Kurosawa, z Galerii Miasta Ogrodów, Katowice, 2015, katalog w formie gazety do wystawy "Pop Elita" w Galerii Bunkier Sztuki w Krakowie, 2001 [ostatnia strona rozcięta], praca 'TV' (akryl, tektura) o wym. 18 x 23 cm

Stan zachowania: dobry. Widoczne ubytki w rogach płyty drewnianej oraz odpryski warstwy malarskiej i dziury po gwoździach.

Józef Tomczyk, znany powszechnie pod pseudonimem „Kurosawa” (ur. 1941 roku, zm. w grudniu 2006 roku w Krakowie), to jedna z najbardziej malowniczych, legendarnych i bezkompromisowych postaci polskiej sceny artystycznej przełomu wieków. Choć z wykształcenia był amatorem i rzemieślnikiem, stał się pełnoprawnym współtwórcą oraz ideowym liderem słynnej Grupy Ładnie (którą współtworzył z Wilhelmem Sasnalem, Rafałem Bujnowskim, Marcinem Maciejowskim oraz Markiem Firkiem). Przez młodszych kolegów z formacji, którzy cenili jego życiową mądrość oraz bezwzględną szczerość, był przekornie i z szacunkiem nazywany „kierownikiem grupy”.

sygnowana ołówkiem, posiadająca autorską pieczęć tłoczoną folią, powstała według pracy autorstwa Andrzeja Wajdy z 1986 roku, posiada atest Antoniego Rodowicza Wybrane wystawy cyklu: GaleriaArt, Warszawa, 2011; Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Kraków 2011;Galeria Dworek Sierakowskich, Sopot, 2011Galeria Miejska BWA, Bydgoszcz, 2011 Suwalski Ośrodek Kultury, Suwałki, 2016Praca reprodukowana jest w:Andrzej Wajda Rysunki z całego życia, Świat Książki, 2011Andrzej Wajda Rysunki, Multiart, 2019  (wydanie uzupełnione i poszerzone)

Andrzej Wajda Rysunki, Multiart, 2019  (wydanie uzupełnione i poszerzo

Studiował malarstwo w krakowskiej ASP, wraz z jednym z najważniejszych malarzy polskich XX w. Andrzejem Wróblewskim. Przyjaźnili się, o czym reżyser wspomina m. in. we "Wszystkim na sprzedaż" i kilku dokumentach. Twórczość malarska i rysunkowa, pozwala w pełni zrozumieć język jego filmów: obrazów, scen, i nastroju. O tym, iż chce być wielkim artystą wiedział już jako nastolatek. W 1947 został przyjęty na ASP w Krakowie, by po trzech latach zdecydować się jednak na reżyserię filmową, rysował jednak przez całe życie. Na pytanie – dlaczego pan rysuje?- Wajda odpowiedział: "Z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że to, co narysowałem jest moją własnością. Zostaje mi w pamięci. Rysując uświadamiam sobie równocześnie lepiej to, co porusza moją wyobraźnię. A w pracy filmowej czy teatralnej używam rysunku, bo jest szybszy jako środek porozumienia ze współpracownikami”

sygnowana ołówkiem, posiadająca autorską pieczęć tłoczoną folią, powstała według pracy autorstwa Andrzeja Wajdy z 1986 roku, posiada atest Antoniego Rodowicza

Wybrane wystawy cyklu: GaleriaArt, Warszawa, 2011; Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Kraków 2011;Galeria Dworek Sierakowskich, Sopot, 2011Galeria Miejska BWA, Bydgoszcz, 2011 Suwalski Ośrodek Kultury, Suwałki, 2016

Praca reprodukowana jest w:Andrzej Wajda Rysunki z całego życia, Świat Książki, 2011Andrzej Wajda Rysunki, Multiart, 2019  (wydanie uzupełnione i poszerzone)

Andrzej Wajda Rysunki, Multiart, 2019  (wydanie uzupełnione i poszerzo

Studiował malarstwo w krakowskiej ASP, wraz z jednym z najważniejszych malarzy polskich XX w. Andrzejem Wróblewskim. Przyjaźnili się, o czym reżyser wspomina m. in. we "Wszystkim na sprzedaż" i kilku dokumentach. Twórczość malarska i rysunkowa, pozwala w pełni zrozumieć język jego filmów: obrazów, scen, i nastroju. O tym, iż chce być wielkim artystą wiedział już jako nastolatek. W 1947 został przyjęty na ASP w Krakowie, by po trzech latach zdecydować się jednak na reżyserię filmową, rysował jednak przez całe życie. Na pytanie – dlaczego pan rysuje?- Wajda odpowiedział: "Z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że to, co narysowałem jest moją własnością. Zostaje mi w pamięci. Rysując uświadamiam sobie równocześnie lepiej to, co porusza moją wyobraźnię. A w pracy filmowej czy teatralnej używam rysunku, bo jest szybszy jako środek porozumienia ze współpracownikami”

Na ramie widoczne drobne przetarcia i ubytki.

Praca prezentowana na wystawie ""Zapis"", Nowohuckie Centrum Kultury, Kraków, 2018.

""Postanowiłam stworzyć cykl obrazów budowany przez zapis dynamiki czasu, jaki jest tu i teraz, fascynującego i tajemniczego punktu, z którego wyrasta przeszłość i przyszłość jednocześnie - czasu, który wyraża się pulsem zycia, oddechem jednego istnienia - człowieka, jego drżeniem, szumem cichym jak echo muszli przyłożonej do ucha, pętelkami linii z liter artykułujących znaczenie chwili, spływających tuszem, kroplą bieżącego czasu, myśli, bezmyśli, sensu, bezsensu, trwania i ulotności. W zastosowany jako swoiste medium malarskie rękopis, w tę ciszę, jaką sobą wnosi, wplotłam figury, znaki, symbole i stworzyłam kompozycje, które w moim przekonaniu mogą tworzyć dobro i piękno dla dziś, dla jutra."" - Barbara Wroniszewska

Przez kilka lat pełniła funkcję prezesa kulturotwórczego stowarzyszenia „FOKUS”. Efektem pracy był między innymi, udział w dwóch programach TVP „Rower Błażeja” i „Teatr jak życie”. Brała udział w pracach nad scenografią – w zakresie malarstwa- do filmu „Muzyka, miłość i wojna” w reżyserii Marthy Coldige. Jest autorką scenariusza do spektaklu ulicznego „Białe Wiedźmy” zrealizowanego w Zielonej Górze. Była redaktorem naczelnym i współtwórcą periodyku „Głos Zbąszynia” oraz pisma artystycznego „ARTIKĄT”. Grupa Poetycko-Muzyczna „Kazamaty” to czas pięciu lat bardzo ścisłej i owocnej pracy twórczej. Współpracowała z WPHW w Zielonej Górze, które zaprezentowało jej prace na wystawie zorganizowanej dla państw nadbałtyckich oraz z ówczesnym ARPIS-em, działającym na obszarze całej Polski. Prowadzi autorską pracownię malarstwa artystycznego. Ma za sobą współpracę w zakresie wielu projektów artystycznych.

Miała wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Krakowskiego. Dzieła Barbary Wroniszewskiej znalazły uznanie na rynku aukcyjnym dzieł sztuki. Obrazy artystki znajdują się w zbiorach państwowych, u osób prywatnych i prawnych. Prace malarki znalazły uznanie także poza Polską np. w Niemczech, Francji, USA, Wielkiej Brytanii czy Holandii."

Do pracy dołączony certyfikat Domu Aukcyjnego Agra-Art

Praca nieoprawiona.

JACEK YERKA Studia artystyczne ukończył na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1976 r. Od urodzenia miał styczność ze sztuką, ponieważ oboje jego rodzice byli artystami. Całe swoje dzieciństwo oraz lata szkolne spędził na rysowaniu i rzeźbieniu. W początkowym okresie twórczości zajmował się głównie grafiką warsztatową i plakatem (za które był wielokrotnie nagradzany w międzynarodowych konkursach artystycznych). Od 1980 r. poświęcił się wyłącznie malarstwu. Jego sztuka stanowi niezwykłe połączenie surrealizmu i drobiazgowej techniki dawnych mistrzów niderlandzkiego malarstwa. Malowane przez niego fantastyczne wizje są podziwiane i rozpoznawane na całym świecie (swoje dzieła wystawiał w m.in. Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Francji).

Rok wydania: 2005
Rodzaj okładki: Miękka
Wymiar: 24x22cm
Waga: 0.2 kg
Stan: bardzo dobry, lekkie zabrudzenia
W komplecie: plakat z pracą artysty o wym. 29 x 42 cm (wym. zadruku), 33 x 46 cm (wym. arkusza)

Broll Urszula, Malarstwo lata 50. i 60., Kraków 2004, Galeria Czas, Nautilius Salon Antykwaryczny, 35 s, stan: bardzo dobry, lekko zgięty prawy górny róg

"Graffiti w PRL
Autor: Ewa Chabros, Grzegorz Kmita 'Patyczak'

Wydawnictwo: IPN 2011
Okładka: twarda
Stan: bardzo dobry, 193 strony albumowego formatu.
Stan: bardzo dobry

Album został przygotowany przez Ewę Chabros z OBEP IPN we Wrocławiu oraz Grzegorza Kmitę „Patyczaka” – uczestnika środowiska graffiti w latach osiemdziesiątych XX w. Publikacja powstała w ramach ogólnopolskiego projektu badawczego i edukacyjnego „Rok Kultury Niezależnej”. Celem projektu było ukazanie kultury niezależnej od mecenatu państwa, jako formy oporu społecznego wobec rządów komunistycznych w Polsce.
Dziś graffiti często jest postrzegane jako wandalizm, w PRL-u walczyło nie tylko z obowiązującym systemem, ale też z brudem i szarzyzną polskich ulic oraz beznadzieją peerelowskiej rzeczywistości. Kolorowe, zabawne obrazki na brudnych, szarych, odrapanych ścianach zwracały uwagę przechodniów, przywoływały uśmiech i odrywały na moment myśli od siermiężnej, socjalistycznej rzeczywistości.

Album składa się z trzech części: pierwsza przybliża historię polskiego graffiti, druga zawiera relacje twórców, w trzeciej zamieszczono dokumenty sprawy operacyjnej „Pędzel”, prowadzonej w Świdnicy w 1973 roku."

Tłumaczenie A. Wicher. Wym.30x21,2cm; stron 96. Oprawa wydawnicza-lakierowana (otarcia, zarysowania, lekkie uszkodzenie grzbietu). Stan dobry.

Stan:bardzo dobry, z widocznym niewielkim zaciekiem na odwrociu obwoluty. Składa się z dwóch części: zapisu nutowego Exodusu wraz z reprodukcjami artysty i wierszami Ernesta Brylla (37 kart wydrukowanych na kredowym papierze) oraz albumu "Kalendarium Golgoty Jasnogórskiej" - s. 41). „Golgota Jasnogórska” to unikatowy album wydany w 2001 roku przez Wydawnictwo Zakonu Paulinów Paulinianum, stanowiący syntezę polskiego malarstwa sakralnego i głębokiej poezji pasyjnej.To kolekcjonerskie, wielkoformatowe wydawnictwo wyróżnia się ekskluzywną, twardą oprawą wykonaną z naturalnej bawełny. Wewnątrz albumu znajduje się 18 pełnych ekspresji reprodukcji obrazów Jerzego Dudy-Gracza. Przedstawiają one tradycyjne stacje Drogi Krzyżowej poszerzone o wątki zmartwychwstania i rozesłania Apostołów. Malarskim wizjom towarzyszy 18 przejmujących wierszy-rozważań Ernesta Brylla. Całość stanowi jedno z najbardziej poruszających i unikalnych świadectw współczesnej polskiej sztuki religijnej.

Stan:bardzo dobry, z widocznym niewielkim zaciekiem na odwrociu obwoluty. Składa się z dwóch części: zapisu nutowego Exodusu wraz z reprodukcjami artysty i wierszami Ernesta Brylla (37 kart wydrukowanych na kredowym papierze) oraz albumu "Kalendarium Golgoty Jasnogórskiej" - s. 41). „Golgota Jasnogórska” to unikatowy album wydany w 2001 roku przez Wydawnictwo Zakonu Paulinów Paulinianum, stanowiący syntezę polskiego malarstwa sakralnego i głębokiej poezji pasyjnej.To kolekcjonerskie, wielkoformatowe wydawnictwo wyróżnia się ekskluzywną, twardą oprawą wykonaną z naturalnej bawełny. Wewnątrz albumu znajduje się 18 pełnych ekspresji reprodukcji obrazów Jerzego Dudy-Gracza. Przedstawiają one tradycyjne stacje Drogi Krzyżowej poszerzone o wątki zmartwychwstania i rozesłania Apostołów. Malarskim wizjom towarzyszy 18 przejmujących wierszy-rozważań Ernesta Brylla. Całość stanowi jedno z najbardziej poruszających i unikalnych świadectw współczesnej polskiej sztuki religijnej.

Artyści, wariaci, anarchiści. Opowieść o gdańskiej alternatywie lat 80-tych
Autor: Skiba Krzysztof, Konjo Paweł Konnak, Janiszewski Jarosław

Wydawnictwo: Narodowe Centrum Kultury 2010
Okładka: twarda, stan: bardzo dobry
Stan: bardzo dobry, 423 stron, załączniki i plyta CD w komplecie

Wyd. Warszawa : Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1999
274, [1] s. : il. (w tym kolor.) ; 25 cm
stan: bardzo dobry

Rodzaj okładki: Twarda
Wymiar: 24x34.5cm
Ilość stron: 177
Stan:bardzo dobry

Kraków 1999. Oficyna Wydawnicza Kwadrat. 24,5x31,5 cm, str. 159, liczne fotografie i reprodukcje, okładka twarda z obwolutą. Stan bardzo dobry.

Album poświęcony twórczości Franciszka Starowieyskiego (1930-2009), malarza, rysownika, grafika, twórcy plakatów i scenografii teatralnej, kolekcjonera sztuki.

Katalog dokumentuje retrospektywną ekspozycję prac Franciszka Starowieyskiego, która odbyła się w rzymskiej Galerii Spicchi dell'Est w przełomie lat 1990–1991 (dokładnie od 10 grudnia 1990 do 2 lutego 1991 roku). Santa Conversazione, Franciszek Starowieyski, opere dal 1956 al 1990, katalog wystawy, Galeria Spicchi dell`Est, Roma 10.XII.1990-2.II.1991, [teksty: Enrico Crispolti, Jean-Louis Ferrier, Jacek Werbanowski], [tłumaczenia: Xavier Tabet, Marzenna Mussi Smolenska], Rzym 1990 ,stan: bardzo dobry

Stan książek: folia [album "Osobni"], bardzo dobry [Salon odrzuconych]

Osobni : [katalog] wystawy składającej się z prac mistrzów i przyjaciół Jerzego Dudy Gracza, Muzeum Śląskie w Katowicach, marzec-kwiecień 2000 / wstęp, red. i oprac. not biograficznych Monika Branicka. Miejsce wydania: Katowice |
Wydawca: Biblioteka Śląska
Data wydania: 2000
Typ: katalog wystawy
Rozmiar: 71, [1] s. :; 30 cm.

Publikacja wydana przy okazji wystawy „Salon Odrzuconych”
15 kwietnia – 22 maja 2016 r.

Kurator wystawy: Piotr Sarzyński
Organizator i wydawca: Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
Projekt graficzny i skład: Agata Szulc
Autorzy tekstów: Magdalena Roszkowska, Piotr Sarzyński, Kuba Szreder
Tłumaczenie: Lidex Sp. Z o. o., Marzeta Beata Guzowska, Marcin Turski
Korekta angielska: Jeremy Pearman