Do pracy dołączony certyfikat autentyczności córki artysty, Agaty Duda-Gracz.

Ze względu na obecność na ramie elementów organicznych (szyszki, gałęzie) możliwe ubytki. Koszt transportu pokrywa kupujący, ze względu na wymiary ramy szacunkowy koszt usługi kurierskiej waha się od 150 - 450 zł.

JERZY DUDA-GRACZ - urodził się w 1941 roku w Częstochowie, zmarł w 2004 roku w Łagowie. Był malarzem, rysownikiem, scenografem i pedagogiem. Absolwent Wydziału Grafiki na ASP w Katowicach. W latach 1976 - 82 był wykładowcą tej uczelni a następnie profesorem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Wykładał również w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie (1992-2001). To co wyróżnia jego malarstwo to nie tylko znakomity warsztat ale także dbałość o szczegóły. Duda - Gracz w całym swoim dorobku artystycznym ponad 180 wystaw indywidualnych w kraju oraz za granicą (m.in. w Berlinie, Londynie, Paryżu, Moskwie, Rzymie, Wiedniu, Florencji, Düsseldorfie, Chicago, New Delhi, Monachium, Nowym Jorku i in.). Uczestniczył również w około 300 wystawach ogólnopolskich i międzynarodowych prezentacjach sztuki polskiej. Reprezentował Polskę m.in. na XLI Biennale Sztuki w Wenecji w 1984, na XX i XXI Światowych Targach Sztuki w Kolonii w 1986 i 1987 oraz na EXPO ’92 w Sewilli. Jego obrazy znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Gdańsku, w Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Collegium Maius w Krakowie, Muzeum Ziemi PAN w Warszawie, w zbiorach sztuki na Jasnej Górze w Częstochowie i w innych muzeach okręgowych i miejskich oraz w kolekcjach prywatnych, m.in. W. Ochmana i W. Fibaka; za granicą - w zbiorach Uffizi we Florencji, w Muzeum im. Puszkina w Moskwie, Muzeum Miejskim w Gandawie, w Fundacji „BAWAG“ w Wiedniu i Kolekcji Watykańskiej oraz w galeriach i kolekcjach Austrii, Belgii, Czech, Danii, Francji, Holandii, Izraela, Japonii, Kanady, Meksyku, Norwegii, Rosji, Szwecji, Szwajcarii, USA, Wenezueli, Wielkiej Brytanii, we Włoszech i na Węgrzech.
www.jerzydudagracz.pl

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności córki artysty - Agaty Duda-Gracz.

JERZY DUDA-GRACZ - urodził się w 1941 roku w Częstochowie, zmarł w 2004 roku w Łagowie. Był malarzem, rysownikiem, scenografem i pedagogiem. Absolwent Wydziału Grafiki na ASP w Katowicach. W latach 1976 - 82 był wykładowcą tej uczelni a następnie profesorem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Wykładał również w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie (1992-2001). To co wyróżnia jego malarstwo to nie tylko znakomity warsztat ale także dbałość o szczegóły. Duda - Gracz w całym swoim dorobku artystycznym ponad 180 wystaw indywidualnych w kraju oraz za granicą (m.in. w Berlinie, Londynie, Paryżu, Moskwie, Rzymie, Wiedniu, Florencji, Düsseldorfie, Chicago, New Delhi, Monachium, Nowym Jorku i in.). Uczestniczył również w około 300 wystawach ogólnopolskich i międzynarodowych prezentacjach sztuki polskiej. Reprezentował Polskę m.in. na XLI Biennale Sztuki w Wenecji w 1984, na XX i XXI Światowych Targach Sztuki w Kolonii w 1986 i 1987 oraz na EXPO ’92 w Sewilli. Jego obrazy znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Gdańsku, w Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Collegium Maius w Krakowie, Muzeum Ziemi PAN w Warszawie, w zbiorach sztuki na Jasnej Górze w Częstochowie i w innych muzeach okręgowych i miejskich oraz w kolekcjach prywatnych, m.in. W. Ochmana i W. Fibaka; za granicą - w zbiorach Uffizi we Florencji, w Muzeum im. Puszkina w Moskwie, Muzeum Miejskim w Gandawie, w Fundacji „BAWAG“ w Wiedniu i Kolekcji Watykańskiej oraz w galeriach i kolekcjach Austrii, Belgii, Czech, Danii, Francji, Holandii, Izraela, Japonii, Kanady, Meksyku, Norwegii, Rosji, Szwecji, Szwajcarii, USA, Wenezueli, Wielkiej Brytanii, we Włoszech i na Węgrzech.
www.jerzydudagracz.pl

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności córki artysty, Agaty Duda-Gracz.

Prace pochodzą ze szkicownika prezentowanego na wystawie „Chopinowi – Duda Gracz”, Muzeum Śląskie w Katowicach, 2023-2024.

JERZY DUDA-GRACZ - urodził się w 1941 roku w Częstochowie, zmarł w 2004 roku w Łagowie. Był malarzem, rysownikiem, scenografem i pedagogiem. Absolwent Wydziału Grafiki na ASP w Katowicach. W latach 1976 - 82 był wykładowcą tej uczelni a następnie profesorem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Wykładał również w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie (1992-2001). To co wyróżnia jego malarstwo to nie tylko znakomity warsztat ale także dbałość o szczegóły. Duda - Gracz w całym swoim dorobku artystycznym ponad 180 wystaw indywidualnych w kraju oraz za granicą (m.in. w Berlinie, Londynie, Paryżu, Moskwie, Rzymie, Wiedniu, Florencji, Düsseldorfie, Chicago, New Delhi, Monachium, Nowym Jorku i in.). Uczestniczył również w około 300 wystawach ogólnopolskich i międzynarodowych prezentacjach sztuki polskiej. Reprezentował Polskę m.in. na XLI Biennale Sztuki w Wenecji w 1984, na XX i XXI Światowych Targach Sztuki w Kolonii w 1986 i 1987 oraz na EXPO ’92 w Sewilli. Jego obrazy znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Gdańsku, w Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Collegium Maius w Krakowie, Muzeum Ziemi PAN w Warszawie, w zbiorach sztuki na Jasnej Górze w Częstochowie i w innych muzeach okręgowych i miejskich oraz w kolekcjach prywatnych, m.in. W. Ochmana i W. Fibaka; za granicą - w zbiorach Uffizi we Florencji, w Muzeum im. Puszkina w Moskwie, Muzeum Miejskim w Gandawie, w Fundacji „BAWAG“ w Wiedniu i Kolekcji Watykańskiej oraz w galeriach i kolekcjach Austrii, Belgii, Czech, Danii, Francji, Holandii, Izraela, Japonii, Kanady, Meksyku, Norwegii, Rosji, Szwecji, Szwajcarii, USA, Wenezueli, Wielkiej Brytanii, we Włoszech i na Węgrzech.
www.jerzydudagracz.pl

„Bractwo Lektyki” to interdyscyplinarny projekt rzeźby społecznej autorstwa Pawła Althamera, zrealizowany w czerwcu 2009 roku podczas pierwszej edycji krakowskiego festiwalu sztuki w przestrzeni publicznej ArtBoom. Artysta przekształcił przestrzeń miejską Krakowa w scenę rytualnego spektaklu, w którym codzienna rzeczywistość zderzyła się z artystycznym performansem. Kluczowym elementem przedsięwzięcia było zaangażowanie osób społecznie marginalizowanych, w tym osób bezdomnych i bezrobotnych, do wspólnego budowania lektyk oraz udziału w pochodach. Uczestnicy akcji, ubrani w charakterystyczne białe komże stworzyli alternatywny, oparty na współpracy środek transportu, który przemierzał ulice miasta. Choć akcja początkowo skupiała się na centrum Krakowa, ostatecznie objęła także Nową Hutę, łącząc skrajnie różne punkty na mapie i w strukturze społecznej miasta. Projekt ten w charakterystyczny dla Althamera sposób zatarł granicę między sztuką a życiem, stając się manifestem empatii i solidarności.

Do artefaktów dołączony atest podpisany przez dyrektorkę artystyczną festiwalu - Małgorzatę Gołębiewską.

Paweł Althamer (ur. 1967 r. w Warszawie) to jeden z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych na świecie polskich artystów współczesnych, tworzący rzeźby, performanse oraz instalacje. Studiował na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem prof. Grzegorza Kowalskiego, gdzie zyskał rozgłos dzięki hiperrealistycznym autoportretom tworzonym z niekonwencjonalnych tworzyw. Sławę przyniosły mu pionierskie projekty z zakresu tzw. „rzeźby społecznej”, w których integrował i aktywizował lokalne społeczności, czego symbolem stała się słynna akcja Bródno 2000. Od lat 90. prowadzi również cotygodniowe warsztaty ceramiczne dla osób chorych na stwardnienie rozsiane z Grupy Nowolipie, z którymi wspólnie realizuje rzeźby i obiekty artystyczne. Laureat prestiżowych wyróżnień, w tym międzynarodowej Nagrody Vincenta van Gogha, na stałe wpisał się do historii sztuki jako twórca zacierający granice między procesem artystycznym a życiem społecznym.

Praca o formie przestrzennej, prezentowana na wystawach "Cavum nigrum", Galeria F.A.I.T w Krakowie (2020) oraz "Brikolerzy. Architekci resztek", Art Agenda Nova w Krakowie (2026). Do pracy dołączone oświadczenie atest Galeri F.A.I.T.

Tomek Baran (ur. w 1985 roku w Stalowej Woli) to uznany polski malarz współczesny i twórca instalacji, mieszkający oraz tworzący w Krakowie. Jest jednym z najbardziej wyrazistych reprezentantów nurtu abstrakcji postindustrialnej i eksperymentalnej w młodym pokoleniu polskich artystów. Jego twórczość charakteryzuje się badaniem granic tradycyjnego malarstwa, redefiniowaniem pojęcia płótna oraz włączaniem w proces twórczy elementów architektury i designu.

Druk cyfrowy 300dpi zabezpieczony folią UV. Prace osobiście Beksiński wydrukował w firmie FOTOTYPE. Grafika komputerowa stworzona na podstawie pracy P743 (lub PO 743, często opisywanej również tytułem „Nike” lub „Skała”). Oryginał pracy powstał w marcu 1999 roku. Zdzisław Beksiński tworzył pliki źródłowe swoich grafik komputerowych w latach 1999–2004. Za zgodą artysty drukowano wtedy limitowane serie starszych grafik (w tym tych z 1999 roku), które Beksiński osobiście podpisywał na dolnym marginesie za pomocą flamastra lub pisaka.

Zdzisław Beksiński (ur. 24 lutego 1929 roku w Sanoku, zm. 21 lutego 2005 roku w Warszawie) to jeden z najwybitniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych polskich malarzy współczesnych, fotografów i rzeźbiarzy. Jego mroczna, nasycona niepokojem twórczość zyskała ogromną popularność zarówno w kraju, jak i na świecie, stając się synonimem dystopijnego surrealizmu oraz realizmu magicznego. Artysta słynął z kreowania postapokaliptycznych światów, pełnych kości, zrujnowanych miast i widmowych postaci, choć sam rzadko interpretował swoje dzieła i nigdy nie nadawał im tytułów.

Artysta wykorzystał dwuznaczność słowa „bunkier” – kojarzącego się w Krakowie z betonowym gmachem galerii sztuki, a w nomenklaturze golfowej oznaczającego trudną do pokonania piaskową przeszkodę. Wcielając się w rolę eleganckiego golfisty, Bodzianowski podjął absurdalną próbę „rozegrania” partii na miejskim trawniku, traktując budynek jako monumentalny element pola golfowego. Ta subtelna, podszyta ironią interwencja w ironiczny sposób obnażała sztywność instytucji sztuki i zmuszała przechodniów do całkowitej redefinicji dobrze znanej im przestrzeni publicznej.

Do artefaktów dołączony atest podpisany przez dyrektorkę artystyczną festiwalu - Małgorzatę Gołębiewską.

Cezary Bodzianowski (ur. w 1966 lub 1968 roku w Szczecinie) to jeden z najbardziej oryginalnych i nieuchwytnych polskich performerów oraz twórców sztuki konceptualnej. Mieszka i tworzy w Łodzi. Przez krytyków bywa nazywany „Busterem Keatonem polskiej sztuki”, a jego twórczość opiera się na realizowaniu minimalistycznych, często absurdalnych i niedostrzegalnych na pierwszy rzut oka interwencji w prozaiczną rzeczywistość przestrzeni publicznej

"Rusty – polski rzeźbiarz pracujący w nurcie rzeźby industrialnej – tworzy sugestywne, figuralne konstrukcje z odzyskanego metalu i fragmentów maszyn, świadomie komponując z nich autonomiczne obiekty. Szerszej publiczności dał się poznać jako bohater krótkometrażowego filmu dokumentalnego „The Dustman” (2023, reż. Eugen Janicki).

Wywodzi się ze środowiska tatuażu – igłę trzyma w ręku od szesnastego roku życia – jednak trzon jego praktyki stanowi rzeźba. Rusty nie pozwala, by „przypadek złomu” dyktował formę: pracuje jak kurator własnego materiału, selekcjonując części pod kątem proporcji, ciężaru i potencjału formalnego. Zardzewiałe przekładnie, rury i elementy silników zyskują u niego drugie życie jako hybrydy ciała i mechanizmu – obiekty bliskie estetyce science fiction, biomechaniki i posthumanizmu.

Artysta konstruuje spójny, rozpoznawalny język wizualny: rzeźby przypominają fragmenty przyszłej archeologii, w której granica między organizmem a maszyną została ostatecznie zatarta. Są jednocześnie komentarzem do przyspieszonego rozwoju technologii i gestem recyklingu – odzyskiwania wartości z materiału uznanego za odpad. To propozycja adresowana do kolekcjonerów sztuki współczesnej, którzy szukają wyrazistej, rzeźbiarskiej wypowiedzi na styku recyklingu, designu postindustrialnego i wyobraźni spekulatywnej."

Bartek Buczek (ur. w 1987 roku) to wszechstronny polski artysta wizualny, malarz, twórca obiektów oraz uznany realizator wystaw (art handler). Obecnie mieszka i tworzy w Krakowie, gdzie prowadzi autorską przestrzeń rzemieślniczo-artystyczną Art Industry Standard. W swojej twórczości płynnie łączy konceptualny dowcip z technicznym perfekcjonizmem, często ironicznie komentując mechanizmy rynkowe i absurdy świata sztuki

Praca nieoprawiona.


Urodzony w Bydgoszczy, ukończył Akademię Sztuk Plastycznych w Warszawie. Tuż po dyplomie w 1955 roku rozpoczął pracę w wydawnictwie Nasza Księgarnia jako redaktor artystyczny. Tutaj w roku 1956 ukazały się jego pierwsze książki: Pan Maluśkiewicz i wieloryb Juliana Tuwima oraz 35 maja Ericha Kästnera. Od tego czasu pojawiło się na polskim rynku około 250 książek z sygnaturą Butenko pinxit. Wiele z nich zostało wydanych również poza Polską. Jest twórcą dobrze znanych komiksowych postaci - Gapiszona i Kwapiszona własnego autorstwa oraz Gucia i Cezara. Zilustrował i opracował graficznie książki popularnych autorów: Jana Brzechwy, Juliana Tuwima, Joanny Kulmowej, Joanny Papuzińskiej, Adama Bahdaja, Wandy Chotomskiej, Wiktora Woroszylskiego, Edmunda Niziurskiego, Kornela Makuszyńskiego, Ericha Kästnera, Edwarda Leara i innych. Nie tylko książka dziecięca absorbuje jego twórczą uwagę. Opracowywał graficznie prozę Gustawa Morcinka, Bohumila Hrabala, Hanny Krall, poezje Adama Asnyka, Tadeusza Kubiaka i wiele innych publikacji adresowanych do dorosłych. Butenko zajmuje się również plakatem, typografią w książkach popularnonaukowych, scenografią teatralną i telewizyjną, tworzy layouty do magazynów i projekty do filmów animowanych, a także książki autorskie, stanowiące obrazowo-słowną jedność. Zdobył wiele nagród m.in.: srebrny medal w konkursie na plakat w Rimini oraz kilka nagród i wyróżnień w ogólnopolskim konkursie na najlepsze książki różnych lat. Zmarł w Warszawie w 2019 roku."

Praca nieoprawiona.


Urodzony w Bydgoszczy, ukończył Akademię Sztuk Plastycznych w Warszawie. Tuż po dyplomie w 1955 roku rozpoczął pracę w wydawnictwie Nasza Księgarnia jako redaktor artystyczny. Tutaj w roku 1956 ukazały się jego pierwsze książki: Pan Maluśkiewicz i wieloryb Juliana Tuwima oraz 35 maja Ericha Kästnera. Od tego czasu pojawiło się na polskim rynku około 250 książek z sygnaturą Butenko pinxit. Wiele z nich zostało wydanych również poza Polską. Jest twórcą dobrze znanych komiksowych postaci - Gapiszona i Kwapiszona własnego autorstwa oraz Gucia i Cezara. Zilustrował i opracował graficznie książki popularnych autorów: Jana Brzechwy, Juliana Tuwima, Joanny Kulmowej, Joanny Papuzińskiej, Adama Bahdaja, Wandy Chotomskiej, Wiktora Woroszylskiego, Edmunda Niziurskiego, Kornela Makuszyńskiego, Ericha Kästnera, Edwarda Leara i innych. Nie tylko książka dziecięca absorbuje jego twórczą uwagę. Opracowywał graficznie prozę Gustawa Morcinka, Bohumila Hrabala, Hanny Krall, poezje Adama Asnyka, Tadeusza Kubiaka i wiele innych publikacji adresowanych do dorosłych. Butenko zajmuje się również plakatem, typografią w książkach popularnonaukowych, scenografią teatralną i telewizyjną, tworzy layouty do magazynów i projekty do filmów animowanych, a także książki autorskie, stanowiące obrazowo-słowną jedność. Zdobył wiele nagród m.in.: srebrny medal w konkursie na plakat w Rimini oraz kilka nagród i wyróżnień w ogólnopolskim konkursie na najlepsze książki różnych lat. Zmarł w Warszawie w 2019 roku."

Praca nieoprawiona.


Urodzony w Bydgoszczy, ukończył Akademię Sztuk Plastycznych w Warszawie. Tuż po dyplomie w 1955 roku rozpoczął pracę w wydawnictwie Nasza Księgarnia jako redaktor artystyczny. Tutaj w roku 1956 ukazały się jego pierwsze książki: Pan Maluśkiewicz i wieloryb Juliana Tuwima oraz 35 maja Ericha Kästnera. Od tego czasu pojawiło się na polskim rynku około 250 książek z sygnaturą Butenko pinxit. Wiele z nich zostało wydanych również poza Polską. Jest twórcą dobrze znanych komiksowych postaci - Gapiszona i Kwapiszona własnego autorstwa oraz Gucia i Cezara. Zilustrował i opracował graficznie książki popularnych autorów: Jana Brzechwy, Juliana Tuwima, Joanny Kulmowej, Joanny Papuzińskiej, Adama Bahdaja, Wandy Chotomskiej, Wiktora Woroszylskiego, Edmunda Niziurskiego, Kornela Makuszyńskiego, Ericha Kästnera, Edwarda Leara i innych. Nie tylko książka dziecięca absorbuje jego twórczą uwagę. Opracowywał graficznie prozę Gustawa Morcinka, Bohumila Hrabala, Hanny Krall, poezje Adama Asnyka, Tadeusza Kubiaka i wiele innych publikacji adresowanych do dorosłych. Butenko zajmuje się również plakatem, typografią w książkach popularnonaukowych, scenografią teatralną i telewizyjną, tworzy layouty do magazynów i projekty do filmów animowanych, a także książki autorskie, stanowiące obrazowo-słowną jedność. Zdobył wiele nagród m.in.: srebrny medal w konkursie na plakat w Rimini oraz kilka nagród i wyróżnień w ogólnopolskim konkursie na najlepsze książki różnych lat. Zmarł w Warszawie w 2019 roku."

Zbigniew Cebula (ur. w 1961 roku w Krakowie) to ceniony polski malarz współczesny oraz profesor sztuk plastycznych. Jest silnie związany z krakowskim środowiskiem artystycznym oraz akademickim. W swojej twórczości skupia się na malarstwie sztalugowym, budując dzieła o głębokim podłożu egzystencjalnym, metafizycznym i religijnym.

Anna Chmiel (ur. w 1979 roku) to współczesna polska malarka, ilustratorka, twórczyni multimedialna oraz aktywistka, mieszkająca i tworząca w Krakowie. Polem jej działań artystycznych jest nie tylko tradycyjne malarstwo sztalugowe, ale również eksperymentalne formy wizualne realizowane na żywo oraz sztuka zaangażowana społecznie i ekologicznie.

Praca nieoprawiona.

Sławek „Zbiok” Czajkowski (ur. w 1982 roku w Zielonej Górze) to wybitny polski artysta wizualny, malarz, kultowy twórca sztuki ulicznej (street artu / urban artu) oraz kurator. Należy do grona artystów, którzy z powodzeniem przenieśli energię i estetykę z miejskich murów do przestrzeni prestiżowych galerii sztuki. W swojej twórczości płynnie łączy doświadczenia post-graffiti z malarstwem współczesnym, posługując się wyrazistym językiem znaków i popkulturowych symboli do komentowania ważnych problemów społeczno-politycznych.

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (2025 r.). Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, przykładowo w Krakowie, Warszawie, a także w Gdańsku (Galeria Zbrojownia), gdzie jako jedna z finalistek studenckiego konkursu malarskiego im. Wojciecha Fangora, otrzymała wyróżnienie od Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu. W tej samej galerii odbyła się także indywidualna ekspozycja prac artystki w 2025 r.

„Psia niedziela” to prospołeczny happening Marka Firka zrealizowany w październiku 2015 roku na Placu Szczepańskim w Krakowie w ramach 7. edycji ArtBoom Festival. Akcja stanowiła ironiczną i podszytą humorem odpowiedź na słynny krakowski Marsz Jamników, przenosząc uwagę na problematykę udomowienia zwierząt oraz ich obecności w tkance miejskiej. Artysta zaangażował lokalną społeczność i właścicieli czworonogów do udziału w alternatywnym, osobliwym pochodzie, celowo zacierając granice między sztuką współczesną a codziennym życiem ulicy. Całość idealnie wpisywała się w charakterystyczną dla twórczości Marka Firka (współzałożyciela Grupy Ładnie) estetykę i artystyczną satyrę.

Do artefaktów dołączony atest podpisany przez dyrektorkę artystyczną festiwalu - Małgorzatę Gołębiewską.

Marek Firek (ur. w 1958 roku v Krakowie) to ceniony polski malarz, rysownik, ceramik oraz teoretyk sztuki. Jest powszechnie rozpoznawany jako kluczowy współtwórca i mentor legendarnej Grupy Ładnie, jednej z najważniejszych formacji w polskiej sztuce przełomu lat 90. i dwutysięcznych. Sam siebie przekornie określa mianem „artysty-konformisty”, a w swojej wieloletniej praktyce artystycznej nieustannie eksperymentuje, balansując między ironią, popkulturą a konceptualizmem.

Praca nieoprawiona. Prawy górny i prawy lewy róg

Edward Hartwig (ur. 6 września 1909 roku v Moskwie, zm. 28 października 2003 roku w Warszawie) to jeden z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych polskich fotografów w historii. Był artystą wszechstronnym, uznawanym za klasyka piktorializmu oraz mistrza nastrojowego krajobrazu, który z powodzeniem łączył tradycyjne techniki fotograficzne z awangardowym eksperymentem. Przez dziesięciolecia kształtował oblicze polskiej kultury wizualnej, zyskując miano artysty, który „fotografując, chciał być malarzem”.

Praca nieoprawiona.

Edward Hartwig (ur. 6 września 1909 roku v Moskwie, zm. 28 października 2003 roku w Warszawie) to jeden z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych polskich fotografów w historii. Był artystą wszechstronnym, uznawanym za klasyka piktorializmu oraz mistrza nastrojowego krajobrazu, który z powodzeniem łączył tradycyjne techniki fotograficzne z awangardowym eksperymentem. Przez dziesięciolecia kształtował oblicze polskiej kultury wizualnej, zyskując miano artysty, który „fotografując, chciał być malarzem”.

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności Mazowieckiego Domu Aukcyjnego.

W lewym górnym rogu ramy widoczny drobny uszczerbek.

Katarzyna KARPOWICZ (ur. 1985) Jedna z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych malarek młodego pokolenia, absolwentka krakowskiej ASP im. Jana Matejki (dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Grzegorza Bednarskiego, 2010). Jej twórczość stanowi rzadki we współczesnej sztuce przykład malarstwa narracyjnego, które w sposób niezwykle subtelny łączy oniryzm, melancholię oraz głęboką psychologiczną wnikliwość. Artystka wypracowała suwerenny język wizualny, oparty na oszczędnej gamie barwnej i specyficznej, kameralnej atmosferze. Twórczość Karpowicz często porównywana jest do realizmu magicznego, choć jej kompozycje – od cyklu poświęconego basenom po przedstawienia cyrkowe czy kameralne sceny figuralne – unikają taniej anegdoty na rzecz uniwersalnej metafory ludzkiego losu. Malarka operuje wyrafinowaną fakturą i światłem, budując nastroje pełne ciszy i zawieszenia. Wielokrotnie notowana w ścisłej czołówce Kompasu Młodej Sztuki, stała się jedną z najbardziej poszukiwanych artystek na polskim rynku aukcyjnym. Jej prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą (m.in. w USA, Anglii, Niemczech), będąc cenionym przykładem malarstwa, które mimo współczesnego rodowodu, pozostaje w głębokim dialogu z tradycją wielkich mistrzów figuracji.

Anna Karpowicz-Westner (ur. 13 czerwca 1951 roku w Krakowie) to wybitna polska malarka współczesna, reprezentująca krakowskie środowisko artystyczne. Jej twórczość, zaliczana do nurtu malarstwa figuratywnego, charakteryzuje się niezwykłą subtelnością, poetyckim nastrojem oraz głębokim liryzmem. Artystka wypracowała unikalny, rozpoznawalny styl skupiony wokół intymnego świata ludzkich emocji, samotności i wyciszenia.

Bartosz Kokosiński mieszka i pracuje w Warszawie. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 2009 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Andrzeja Bednarczyka i Witolda Stelmachniewicza. Należał do krakowskiej grupy Silnia. Jest stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2002, 2007, 2012) oraz laureatem Nagrody Fundacji Elizabeth Greenshields (Kanada, 2006). W 2003 r. został wyróżniony na 41. Biennale ""Bielska Jesień"" (wyróżnienie regulaminowe, wyróżnienie redakcji patronackich ""ARTLUK"", ""EXIT"", ""OBIEG""). W 2014 r. zajął I miejsce w rankingu młodych artystów ""Kompas Młodej Sztuki"". Jego prace znajdują się w kolekcjach państwowych: Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej, Zachęcie Sztuki Współczesnej w Szczecinie, Bunkrze Sztuki w Krakowie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku."

JANINA KRAUPE-ŚWIDERSKA urodzona w 1921 w Sosnowcu, zmarła w 2016 roku w Krakowie. Była jedną z najciekawszych i najoryginalniejszych polskich artystek drugiej połowy XX stulecia. Biograficznie i artystycznie dzieliła ze swoim pokoleniem rozmaite doświadczenia: zarówno doświadczenie II wojny światowej, jak współudział w kształtowaniu polskiego oblicza sztuki nowoczesnej. Studia malarskie w krakowskiej ASP rozpoczęła jako siedemnastolatka, w roku 1938; równolegle, w latach 1945-48 studiowała grafikę w pracowniach Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Srzednickiego. Absolutorium otrzymała w roku 1948, a dyplom z malarstwa sztalugowego siedem lat później. Od roku 1948 do emerytury pracowała w macierzystej uczelni. Artystkę od najwcześniejszych lat fascynowała jednak zarówno sztuka, jak również pogłębione studia filozoficzne. Janina Kraupe-Świderska kilkakrotnie reprezentowała Polskę na wystawach międzynarodowych: Biennale Sztuki w Saõ Paulo (1965), Biennale Sztuki w Wenecji (1952, 1978), EXPO w Sewilli (1992). Prace artystki znajdują się w licznych muzeach i kolekcjach prywatnych, między innymi w Muzeach Narodowych w Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Szczecinie a także w muzeach w Bochum, Dortmundzie, Dreźnie, Florencji, Genewie, Kassel, Kilonii, Nowym Jorku, Oxfordzie, Saõ Paulo czy Wiedniu.

Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, ur. 21 maja 1895 roku w Krynicy, zm. 10 października 1968 roku w Foluszu) to jeden z najwybitniejszych i najbardziej fascynujących na świecie malarzy naiwnych (prymitywistów). Z pochodzenia był Łemkiem. Przez niemal całe życie był traktowany przez otoczenie jako człowiek z marginesu społecznego – cierpiał na wadę słuchu i mowy, nie potrafił pisać ani czytać, a malowanie było jego jedynym, genialnym sposobem na komunikację ze światem

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności Artinfo.pl

Julia Medyńska (ur. w 1981 roku w Gdańsku) to niezwykle oryginalna polska malarka współczesna, graficzka i była aktorka, na stałe dzieląca życie między Nowy Jork, Warszawę i Łódź. Jej twórczość, zaliczana do nurtu dystopijnego romantyzmu oraz realizmu magicznego, wyróżnia się unikalnym łączeniem doświadczeń teatralnych z tradycyjnym rzemiosłem malarskim. Prace artystki, przesiąknięte filmową atmosferą, mrokiem oraz czarnym humorem, zyskały szerokie uznanie na polskim i międzynarodowym rynku sztuki współczesnej.

Julia Medyńska (ur. w 1981 roku w Gdańsku) to niezwykle oryginalna polska malarka współczesna, graficzka i była aktorka, na stałe dzieląca życie między Nowy Jork, Warszawę i Łódź. Jej twórczość, zaliczana do nurtu dystopijnego romantyzmu oraz realizmu magicznego, wyróżnia się unikalnym łączeniem doświadczeń teatralnych z tradycyjnym rzemiosłem malarskim. Prace artystki, przesiąknięte filmową atmosferą, mrokiem oraz czarnym humorem, zyskały szerokie uznanie na polskim i międzynarodowym rynku sztuki współczesnej.

Krzysztof Nowicki (ur. w 1988 roku w Bydgoszczy) to wyróżniający się polski malarz współczesny, mieszkający i tworzący w Warszawie. Jest uznawany za jednego z najciekawszych reprezentantów młodego pokolenia polskiej figuracji i malarstwa konceptualnego. W swojej twórczości w mistrzowski sposób łączy tradycyjny warsztat dawnych mistrzów europejskich z nowoczesną, dekonstrukcyjną estetyką, poruszając tematy relacji człowieka z naturą, dominacji oraz przemijania.

Druk Digigraphie na papierze, praca opisana na odwrociu: tytuł, nr edycji. Praca nieoprawiona. Praca pochodzi z teki kolekcjonerskiej pod tytułem "Mandylion" z pracami sakralnymi Jerzego Nowosielskiego, która została wydana przez Parafię Prawosławną pod wezwaniem Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Krakowie. Praca posiada certyfikat autentyczności sygnowany przez proboszcza parafii prawosławnej ks. Jarosława Antosiuka i opatrzony pieczęcią. Wydruk wykonany jest techniką Giclée na papierze bawełnianym archiwalnym matowym Hahnemühle Photo Rag 308gsm. Prace wykonane w standardzie Digigraphie by Epson potwierdza wypukła pieczęć w rogu pracy i certyfikat Digigraphie.

JERZY NOWOSIELSKI urodził się w 1923 roku w Krakowie, zmarł w 2011 tamże. W 1940 roku rozpoczął regularne studia na Wydziale Malarstwa Dekoracyjnego krakowskiej Kunstgewerbeschule, gdzie był uczniem Stanisława Kamockiego. Od najmłodszych lat fascynował się liturgią wschodnią. Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii Krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993.

Praca prezentowana na wystawie”Brokat na moich powiekach”, Galeria Pałacu Potockich w Krakowie, 2025.

Edyta Olszewska ukończyła Wydział Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Jest malarką i twórczynią obiektów. Jej prace łączą barokowy tenebryzm i przepych z elementami zaczerpniętymi z popkultury. Artystka często sięga po ikonografię chrześcijańską i związane z nią symbole. Inspiracje czerpie m.in. ze sztuki sakralnej i współczesnej kultury internetowej. Łączy skrajne motywy, które podkreśla kontrastującymi kolorami oraz grą światła i cienia. Często opiera swoje badania na przedstawieniach kobiecych archetypów, na czele z Matką Boską. Interesuje ją przepych balansujący na granicy kiczu, a tematy religijne swobodnie zestawia z erotyką. W swojej twórczości potrafi z wrażliwością łączyć pozornie odległe światy.
W 2023 roku odbyły się pierwsze solowe wystawy Edyty Olszewskiej: „Żar” w Art Agenda Nova w Krakowie oraz „Passio” w Espacio Lavadero w Granadzie, w Hiszpanii. Artystka odbyła staż artystyczny w pracowni Pauliny Ołowskiej, z którą obecnie współpracuje przy wystawie poświęconej feministycznemu modlitewnikowi, przygotowywanej na 2026 rok w Studio Voltaire w Londynie.
Brała udział w wielu projektach i wystawach zbiorowych, m.in.: „Krzyczy ryczy” w Krakowskiej34 w Krakowie, „Zdolność negotna / Negative ability” w Galerii Prześwit w Warszawie, „Nieporządki Pałacu / Palaces’ Disorders” w Pałacu Sztuki w Krakowie.
Uczestniczyła jako malarka w spektaklu z okazji 45. konkursu piosenki w Teatrze Capitol we Wrocławiu, a także w performansie podczas Konferencji Marii Jaremy w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Była wielokrotnie wyróżniana w konkursach, m.in. w 2022 roku w konkursie im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy oraz w 2023 roku w konkursie o Nagrodę Eibischa, organizowanym przez Fundację im. Franciszka Eibischa w Warszawie.
Uczestniczyła w rezydencjach artystycznych w Polsce (m.in. Willa Kadenówka, Rabka Zdrój, 2023, 2024 oraz 2025), jak i za granicą (Espacio Lavadero, Granada, Hiszpania, 2023).
W kwietniu wzięła udział w Cracow Art Week, prezentując swoje prace w Art Agenda Nova na wystawie „Don’t fear the shadows” oraz w Galerii BWA Bielsko-Biała na wystawie indywidualnej „Give Me A Light”. We wrześniu prace artystki można było podziwiać na wystawach w Galerii Pałacu Potockich w Krakowie („Brokat na moich powiekach”) oraz „I am piece of shit / I am cut from the gods cloth” w ramach Fringe Warsaw.

Praca nieoprawiona, widoczne przebarwienia na płótnie.

"(...) W 1987 roku niespełna 16-letni aktywista Ruchu „Wolność i Pokój” z Grudziądza, Dariusz Paczkowski w odpowiedzi na wszechobecne wizerunki komunistycznego wodza stworzył ich satyryczną wersję. Przedstawienie Włodzimierza Lenina z czerwonym irokezem zmieniło przywódcę rewolucji październikowej w przedstawiciela punkowej subkultury. Autor opatrzył je cytatem z samego Lenina: „Gdy młodzież przestanie być rewolucyjna, to źle to wróży i młodzieży i rewolucji”. Chciał wywołać u odbiorcy śmiech, rozładować napięcie wynikające z funkcjonowania w znienawidzonym systemie. Zaczął od ulotek, które rozsyłał znajomym grafficiarzom w ramach wymiany pomysłów. Wkrótce ten motyw miał stać się jednym z najbardziej kultowych przedstawień w dziejach polskiego street artu. Szablon w szybkim tempie zaczął być rozpoznawany w całym kraju. Pojawiał się na ulicach, skórzanych kurtkach, przypinkach czy naszywkach. Zespół Big Cyc wykorzystywał go jako swoje logo. Pod koniec lat osiemdziesiątych punkowy Lenin był niemal wszędzie. Przeniknął także przez zachodnią granicę, gdzie zdobył popularność wśród tamtejszych środowisk lewicowych. W 2004 roku światowej sławy streetartowiec Banksy stworzył wizerunek Lenina o podobnej, punkowej fryzurze. Nie wiadomo, czy inspirował się polskim pierwowzorem. (...)" - cytat pochodzi z artykułu Magdaleny Staręgi "Lenin z irokezem", https://historiaposzukaj.pl/wiedza,obiekty,1713,obiekt_graffiti_ruchow_mlodziezowych_w_ecs_w_gdansku.html

Dariusz Paczkowski (ur. w 1971 roku w Grudziądzu) to znany polski działacz społeczny, „artywista” (artysta-aktywista), performer oraz jeden z pionierów zaangażowanego społecznie street artu i graffiti w Polsce. Od końca lat 80. konsekwentnie wykorzystuje przestrzeń publiczną i sztukę miejską do manifestowania idei związanych z prawami człowieka, ochroną środowiska, tolerancją oraz prawami zwierząt.

Praca nieoprawiona.

Fotografia reprodukowana w Piśmie Stowarzyszenia Filmowców Polskich "Magazyn Filmowy", nr 3 (115) marzec 2021, s. 22

Renata Pajchel (także Pajchel-Socha, ur. 12 września 1942 roku w Warszawie, zm. 10 lipca 2020 roku tamże) to wybitna polska fotosistka, operatorka i producentka filmowa. Jest uznawana za absolutną pionierkę oraz pierwszą kobietę w Polsce profesjonalnie wykonującą zawód fotosisty. Przez krytyków nazywana „nadworną fotografką Andrzeja Wajdy”, stworzyła niezapomnianą dokumentację wizualną oraz ikoniczne fotosy do ponad stu produkcji, które na stałe zapisały się w historii polskiej kinematografii.

Alicja Pakosz (ur. w 1996 roku w Tychach) to jedna z najciekawszych polskich malarek i artystek wizualnych młodego pokolenia. Jej twórczość koncentruje się wokół malarstwa, które płynnie rozwija w przestrzenne formy instalacji, rzeźb oraz dioram. Artystka mieszka i tworzy w Krakowie, badając w swojej sztuce mechanizmy pamięci, tożsamość narodową oraz rodzinne historie związane z Górnym Śląskiem

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności DELL'ARTE FOUNDATION. Gramatura i specyfikacja papieru: Hahnemühle 308 g/m², 100% bawełna, ISO 9706

Jaremi Picz urodził się 26 lutego 1955 roku w Lewinie Brzeskim w rodzinie nauczycieli. Artysta malarz, grafik, rzeźbiarz. W ostatnich latach znakiem rozpoznawczym jego twórczości jest cykl okręgów o odważnych zestawieniach kolorystycznych (także fluorescencyjnych), emanujących wyjątkową głębią.

W roku 1980 artysta pracował w drukarni WZZ Solidarność w Gdańsku-Wrzeszczu. W 1981 roku wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec i nawiązał współpracę z „Galerią Polską” Wacława Sucheckiego w Düsseldorfie. Uczestnik wielu wystaw i plenerów w USA, Francji, Niemczech, Hiszpanii, Księstwie Monako, Ukrainie, we Włoszech, na Litwie, w Wielkiej Brytanii, Argentynie, Czechach, Słowacji, Szwajcarii, Luksemburgu, Belgii.

Członek ZPAP (oddział Warszawa), członek Związku Zawodowego Twórców Kultury, (oddział Warszawa). Wiceprezes ZPAP Polska Sztuka Użytkowa w Opolu. Twórca Małej Polowej Galerii Objazdowej.

Praca prezentowana na wystawach: "Opowiedzieć niepokój", OKP Wieża Ciśnień, Kalisz, 2024 oraz "Emocje, stany,", IMO, Stary Sącz, 2025 i jest reprodukowana w katalogu

Patrycja Piętka jest malarką, scenografką i twórczynią instalacji, absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie; finalistką 46. Biennale Bielska Jesień 2023; dyplom o tytule „Vargtimmen Godzina wilka” realizowany w pracowni prof. Mirosława Sikorskiego obroniła z wyróżnieniem w roku 2022. Patrycja Piętka w swojej twórczości często wykorzystuje motyw nocy oraz vanitas związany z przemijaniem. Jej cykle malarskie wywołują w odbiorcy uczucie melancholii i niepokoju. W czuły sposób oddaje emocjonalność natury, malarstwo jest dla niej rodzajem duchowych poszukiwań. Artystka czerpie z filozofii i jej twórczość mocno osadzona jest w jednej z podstawowych dyscyplin filozoficznych, badającej właściwości bytu jaką jest metafizyka. Swoje inspiracje czerpie również z kultury filmowej oraz literatury, podążając za psychologią bohaterów i specyfiką budowania napięcia,symboliki i niedopowiedzeń ukrytych w warstwach rzeczywistości. Pierwszym indywidualnym pokazem prac artystki była wystawa „Głębia” (Art Agenda Nova, 2021). W 2023 roku prace artystki były prezentowane w BWA Bielsko-Biała na wystawie “Kładziesz się i czekasz na sen. Nie zasypiasz od razu”, wystawie zbiorowej “Życie ukryte. Dziecko w polskiej sztuce współczesnej” w CSW Zamek Ujazdowski, wystawie zbiorowej ""Szkicownik - Studium - Kreacja, Ring w Theater, Spitalgraben 2 w niemieckim Ambergu oraz na wystawie indywidualnej ""Opowiedzieć niepokój"" w Ośrodku Kultury Plastycznej Wieża Ciśnień w Kaliszu. W 2024 roku prace artystki można było oglądać na wystawach zbiorowych: "Pępek snu" w Galerii Miejskiej we Wrocławiu oraz ""Rzecz o granicach ludzkiego poznania. Światło i cień" w Krupa Art Foundation. W 2025 roku artystka wzięła udział m.in. w wystawach "Nostalgia. Poszukiwacze gasnących gwiazd", MOCAK, Kraków, "Nie bój się cieni", Art Agenda Nova, Kraków, śródwystawa "Y", TPSP Pałac Sztuki w Krakowie oraz "Śnij kochanie śnij. Inkubator snów", Galeria Dominik Rostworowski, Kraków. Obecnie prace artystki można oglądać na wystawie "Dzieci X Muzy. Ruchome obrazy i sztuka", CSW Znaki Czasu w Toruniu (otwarcie: październik 2025).

Patrycja Piętka jest malarką, scenografką i twórczynią instalacji, absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie; finalistką 46. Biennale Bielska Jesień 2023; dyplom o tytule „Vargtimmen Godzina wilka” realizowany w pracowni prof. Mirosława Sikorskiego obroniła z wyróżnieniem w roku 2022. Patrycja Piętka w swojej twórczości często wykorzystuje motyw nocy oraz vanitas związany z przemijaniem. Jej cykle malarskie wywołują w odbiorcy uczucie melancholii i niepokoju. W czuły sposób oddaje emocjonalność natury, malarstwo jest dla niej rodzajem duchowych poszukiwań. Artystka czerpie z filozofii i jej twórczość mocno osadzona jest w jednej z podstawowych dyscyplin filozoficznych, badającej właściwości bytu jaką jest metafizyka. Swoje inspiracje czerpie również z kultury filmowej oraz literatury, podążając za psychologią bohaterów i specyfiką budowania napięcia,symboliki i niedopowiedzeń ukrytych w warstwach rzeczywistości. Pierwszym indywidualnym pokazem prac artystki była wystawa „Głębia” (Art Agenda Nova, 2021). W 2023 roku prace artystki były prezentowane w BWA Bielsko-Biała na wystawie “Kładziesz się i czekasz na sen. Nie zasypiasz od razu”, wystawie zbiorowej “Życie ukryte. Dziecko w polskiej sztuce współczesnej” w CSW Zamek Ujazdowski, wystawie zbiorowej ""Szkicownik - Studium - Kreacja, Ring w Theater, Spitalgraben 2 w niemieckim Ambergu oraz na wystawie indywidualnej ""Opowiedzieć niepokój"" w Ośrodku Kultury Plastycznej Wieża Ciśnień w Kaliszu. W 2024 roku prace artystki można było oglądać na wystawach zbiorowych: "Pępek snu" w Galerii Miejskiej we Wrocławiu oraz ""Rzecz o granicach ludzkiego poznania. Światło i cień" w Krupa Art Foundation. W 2025 roku artystka wzięła udział m.in. w wystawach "Nostalgia. Poszukiwacze gasnących gwiazd", MOCAK, Kraków, "Nie bój się cieni", Art Agenda Nova, Kraków, śródwystawa "Y", TPSP Pałac Sztuki w Krakowie oraz "Śnij kochanie śnij. Inkubator snów", Galeria Dominik Rostworowski, Kraków. Obecnie prace artystki można oglądać na wystawie "Dzieci X Muzy. Ruchome obrazy i sztuka", CSW Znaki Czasu w Toruniu (otwarcie: październik 2025).

Zuzanna Rokita (ur. w 1988 roku w Krakowie) to współczesna polska malarka, rysowniczka, fotografka i twórczyni instalacji oraz filmów, działająca równolegle w Paryżu i Krakowie. Jest jedną z ciekawszych reprezentantek nowoczesnej abstrakcji geometrycznej, której projekty charakteryzują się rygorem intelektualnym, dyscypliną formalną oraz nowatorskim podejściem do techniki malarskiej

Wilhelm Sasnal (ur. 29 grudnia 1972 roku w Tarnowie) to jeden z najwybitniejszych i najbardziej utytułowanych na arenie międzynarodowej współczesnych polskich malarzy, rysowników oraz filmowców. Jest uznawany za kluczową postać generacji artystów, którzy zdefiniowali polską sztukę po transformacji ustrojowej. Jego twórczość charakteryzuje się przełamywaniem granic między malarstwem a dokumentem oraz niezwykłą zdolnością do filtrowania codziennej rzeczywistości, popkultury i wielkiej historii przez osobisty, surowy język malarski.

Praca Krzysztofa Skiby, członka zespołu Big Cyc, znanego muzyka, satyryka, publicysty o tytule "Generał wybiera mniejsze zło" z 1988/2017 roku jest ikonicznym przykładem polskiego street artu zaangażowanego politycznie oraz unikalnym zapis efemerycznej sztuki buntu. Kompozycja ta w sposób bezkompromisowy dekonstruuje oficjalną propagandę schyłkowego PRL-u, przekształcając sztukę ulicy w narzędzie wizualnej riposty wobec opresyjnego aparatu władzy.

Krzysztof Skiba (ur. 7 lipca 1964 roku w Gdańsku) to znany polski muzyk, showman, satyryk, felietonista oraz autor happeningów. Największą ogólnokrajową popularność zdobył jako charyzmatyczny lider i wokalista rockowego zespołu Big Cyc, z którym wylansował kultowe i prześmiewcze przeboje, takie jak Makumba, Świat według Kiepskich czy Każdy facet to świnia. Jest jedną z najbardziej barwnych postaci polskiego show-biznesu, łączącą działalność estradową z bezkompromisowym komentarzem społeczno-politycznym.

Krzysztof Skórczewski (ur. 14 listopada 1947 roku w Krakowie) to wybitny polski artysta, grafik oraz profesor sztuk plastycznych, uznawany za jednego z najważniejszych współczesnych mistrzów miedziorytu na świecie. Przez ponad pół wieku wypracował unikalny styl oparty na technicznej wirtuozerii, w którym tradycyjna i niezwykle wymagająca renesansowa technika rytu służy do kreowania surrealistycznych, poetyckich oraz dystopijnych wizji architektonicznych i przyrodniczych

Krzysztof Skórczewski (ur. 14 listopada 1947 roku w Krakowie) to wybitny polski artysta, grafik oraz profesor sztuk plastycznych, uznawany za jednego z najważniejszych współczesnych mistrzów miedziorytu na świecie. Przez ponad pół wieku wypracował unikalny styl oparty na technicznej wirtuozerii, w którym tradycyjna i niezwykle wymagająca renesansowa technika rytu służy do kreowania surrealistycznych, poetyckich oraz dystopijnych wizji architektonicznych i przyrodniczych

Praca prezentowana na wystawie "Patrzcie", Otwarta Pracownia, 2005.

(ur. 1976). Ukończyła studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (2001), gdzie w 2012 obroniła również pracę doktorską w dziedzinie rysunku. Posługuje się różnymi mediami, takimi jak malarstwo, rysunek, fotografia, obiekt. Tworzy instalacje o charakterze site-specyfic. Współtworzyła grupę artystyczną Gili-gili, wydającą magazyn poświęcony komiksowi, rysunkowi i ilustracji. Działa w ramach kolektywu Akademicy Krakowscy. Współautorka wystaw „Stopień niepoznania” w CEP UJ i „The Vistula Is Burning” w dawnym hotelu Cracovia.

Praca prezentowana na wystawach: "Prowokacja to jest dekoracja", Muzeum Historyczne w Katowicach, 2024 oraz "Nieporządki w Pałacu" Franciszek Starowieyski ponownie w Krakowie", TPSP Pałac Sztuki Kraków, 2025. Do pracy dołączony certyfikat autentyczności

"...Ładna była, taka straszna...
„Przywieziono ją na osiedle Bernardyńska w piątek o godzinie 11:00. Czaszka była świeża, jeszcze
mokra. Trzy metry wysokości, dwa szerokości, szara jak ściana domu, na którym miała zawisnąć. W samo
południe, kiedy zaczęto ją wciągać w górę pod balkon pracowni autora, Franciszka Starowieyskiego, pna
w okularach obserwujący czaszkę z chodnika powiedział:
- Panie, co to za kretyństwo. Ktoś znowu wyłudził od państwa pieniądze.” (relacja „Życia Warszawy”)
W połowie lat 70. na osiedlu Bernardyńska zapanowało wielkie poruszenie, a na bloku, w którym
mieszkał Franciszek Starowieyski, pojawiła się ogromna płaskorzeźba przedstawiająca czaszkę z kolcami.
Była to forma protestu przeciw szarym, sypiącym się osiedlom, artystycznego happeningu. Artysta bardzo
lubił czaszki – kolekcjonował je, rysował, często umieszczał w różnych konfiguracjach na swoich
pracach. Motyw czaszki – ludzkiej, zwierzęcej, fantastycznej znany jest wielbicielom jego twórczości.
Czaszka wisiała na osiedlu zaledwie półtorej doby i spotkała się z mieszanymi reakcjami. Od
entuzjastycznych: „Ładna była. Taka straszna” (dziewczynka, 9 lat) aż do negatywnych: „Zabawy można
urządzać u siebie na działce, a nie na bloku” (Przewodniczący Komitetu Osiedlowego). Instalacja została
zdjęta przez rozkaz z dzielnicy przez ekipę telewizyjną, ponagloną telefonem, niemniej jednak przez cały
czas eksponowania czaszki na osiedlu Bernardyńska obecne były tłumy zainteresowanych widzów.
Oryginalnej szarej czaszki już dzisiaj nie ma, zachowało się raptem parę zdjęć przedstawiających
niecodzienny widok na jednym z warszawskich osiedli. A jednak kilkadziesiąt lat później we współpracy
z synami artysty i w oparciu o zachowaną dokumentację powstała prezentowana na wystawie w Muzeum
Historii Katowic rzeźba. Odlana z brązu przetrwa wieki, by nawiązywać do efemerycznej akcji
artystycznej z połowy lat 70. (Opis powstał w oparciu o artykuł Barbary Kaweckiej „Czaszka”, umieszczonym w tygodniku społeczno-kulturalnym „KULTURA”, nr 44(855), 1979 r. s. 9.)

Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).

Praca prezentowana na wystawach: "Prowokacja to jest dekoracja", Muzeum Historyczne w Katowicach, 2024 oraz "Nieporządki w Pałacu" Franciszek Starowieyski ponownie w Krakowie", TPSP Pałac Sztuki Kraków, 2025

Praca wykonana za pomocą techniki caput mortuum, polegającej na wykorzystaniu tradycyjnego pigmentu mineralnego uzyskiwanego z mielonych kości. W praktyce twórczej Franciszka Starowieyskiego technologia ta pojawiła się w wyniku bezpośredniej inspiracji francuskiego malarza Michela Henricota, który zaznajomił polskiego artystę z autorską recepturą tego waloru: początkowo ciemnoczerwonego, następnie szarzejącego i przechodzącego w fiolet pod wpływem domieszki żółci. Zabieg ten służył Starowieyskiemu do budowania rzeźbiarskiego, światłocieniowego wolumenu form anatomicznych oraz monumentalnych aktów, co pozwoliło mu na przełamanie wcześniejszego, czysto monochromatycznego charakteru prac rysunkowych.

Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).

Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).

Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).

Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności wystawiony przez PolishArtNOW.pl

Helena STIASNY (ur. 1997) Malarka i graficzka młodego pokolenia, absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 2022 roku obroniła dyplom w pracowni prof. Wojciecha Zubali (malarstwo) oraz prof. Andrzeja Węcławskiego (grafika warsztatowa). Jej twórczość stanowi świeży, niezwykle dojrzały głos w nurcie nowej figuracji, łączący klasyczną dyscyplinę warsztatową z oniryczną, niemal surrealistyczną wrażliwością. Artystka, będąca laureatką prestiżowych wyróżnień, m.in. w konkursie Grafika Warszawska, buduje swoje kompozycje na styku osobistego doświadczenia i uniwersalnej metafory. Twórczość Stiasny to fascynujące studium światła, koloru i nastroju, w którym postać ludzka staje się pretekstem do badania stanów emocjonalnych i relacji z otoczeniem. Jej obrazy charakteryzują się wyrafinowaną gamą barwną oraz specyficznym, „miękkim” modelunkiem, który nadaje scenom kameralny, introwertyczny charakter. Malarka z dużą swobodą porusza się między tradycyjnym płótnem a technikami graficznymi (takimi jak litografia czy akwaforta), często przenosząc rygorystyczne myślenie o matrycy na strukturę obrazu olejnego. Prace Heleny Stiasny cieszą się rosnącym zainteresowaniem kolekcjonerów, pojawiając się na najważniejszych aukcjach sztuki młodej i współczesnej. Ceniona jest za autentyczność przekazu oraz rzadką umiejętność kreowania nastroju zawieszenia i ciszy, co pozycjonuje ją jako jedną z najbardziej obiecujących postaci warszawskiego środowiska artystycznego ostatnich lat.

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności wystawiony przez PolishArtNOW.pl

Helena STIASNY (ur. 1997) Malarka i graficzka młodego pokolenia, absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 2022 roku obroniła dyplom w pracowni prof. Wojciecha Zubali (malarstwo) oraz prof. Andrzeja Węcławskiego (grafika warsztatowa). Jej twórczość stanowi świeży, niezwykle dojrzały głos w nurcie nowej figuracji, łączący klasyczną dyscyplinę warsztatową z oniryczną, niemal surrealistyczną wrażliwością. Artystka, będąca laureatką prestiżowych wyróżnień, m.in. w konkursie Grafika Warszawska, buduje swoje kompozycje na styku osobistego doświadczenia i uniwersalnej metafory. Twórczość Stiasny to fascynujące studium światła, koloru i nastroju, w którym postać ludzka staje się pretekstem do badania stanów emocjonalnych i relacji z otoczeniem. Jej obrazy charakteryzują się wyrafinowaną gamą barwną oraz specyficznym, „miękkim” modelunkiem, który nadaje scenom kameralny, introwertyczny charakter. Malarka z dużą swobodą porusza się między tradycyjnym płótnem a technikami graficznymi (takimi jak litografia czy akwaforta), często przenosząc rygorystyczne myślenie o matrycy na strukturę obrazu olejnego. Prace Heleny Stiasny cieszą się rosnącym zainteresowaniem kolekcjonerów, pojawiając się na najważniejszych aukcjach sztuki młodej i współczesnej. Ceniona jest za autentyczność przekazu oraz rzadką umiejętność kreowania nastroju zawieszenia i ciszy, co pozycjonuje ją jako jedną z najbardziej obiecujących postaci warszawskiego środowiska artystycznego ostatnich lat.