Praca prezentowana na wystawach: "Prowokacja to jest dekoracja", Muzeum Historyczne w Katowicach, 2024 oraz "Nieporządki w Pałacu" Franciszek Starowieyski ponownie w Krakowie", TPSP Pałac Sztuki Kraków, 2025
Praca wykonana za pomocą techniki caput mortuum, polegającej na wykorzystaniu tradycyjnego pigmentu mineralnego uzyskiwanego z mielonych kości. W praktyce twórczej Franciszka Starowieyskiego technologia ta pojawiła się w wyniku bezpośredniej inspiracji francuskiego malarza Michela Henricota, który zaznajomił polskiego artystę z autorską recepturą tego waloru: początkowo ciemnoczerwonego, następnie szarzejącego i przechodzącego w fiolet pod wpływem domieszki żółci. Zabieg ten służył Starowieyskiemu do budowania rzeźbiarskiego, światłocieniowego wolumenu form anatomicznych oraz monumentalnych aktów, co pozwoliło mu na przełamanie wcześniejszego, czysto monochromatycznego charakteru prac rysunkowych.
Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).
olej [technika caput mortum], papier, 39 x 56 cm, opr. 80 x 60 cm,
na odwrociu informacja o potwierdzeniu autentyczności z podpisem i pieczęcią syna artysty, Antoniego Starowieyskiego
Praca prezentowana na wystawach: "Prowokacja to jest dekoracja", Muzeum Historyczne w Katowicach, 2024 oraz "Nieporządki w Pałacu" Franciszek Starowieyski ponownie w Krakowie", TPSP Pałac Sztuki Kraków, 2025
Praca wykonana za pomocą techniki caput mortuum, polegającej na wykorzystaniu tradycyjnego pigmentu mineralnego uzyskiwanego z mielonych kości. W praktyce twórczej Franciszka Starowieyskiego technologia ta pojawiła się w wyniku bezpośredniej inspiracji francuskiego malarza Michela Henricota, który zaznajomił polskiego artystę z autorską recepturą tego waloru: początkowo ciemnoczerwonego, następnie szarzejącego i przechodzącego w fiolet pod wpływem domieszki żółci. Zabieg ten służył Starowieyskiemu do budowania rzeźbiarskiego, światłocieniowego wolumenu form anatomicznych oraz monumentalnych aktów, co pozwoliło mu na przełamanie wcześniejszego, czysto monochromatycznego charakteru prac rysunkowych.
Franciszek Starowieyski (1930-2009) pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Biberstein. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-1952), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Grafik, malarz i scenograf. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z "kultowych" polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, Białe małżeństwo T. Różewicza, Portret Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projektów scenograficznych dla teatrów i telewizji - od grafiki artystycznej po malarstwo olejne i ścienne. Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej. Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli "polskiej szkoły plakatu". Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach Andrzeja Wajdy ("Danton") i Krzysztofa Zanussiego ("Struktura kryształu"). Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).