Gałęzie z lasu Bór koło Głogowa Małopolskiego, w pobliżu którego wychował się artysta, odlane w brązie. To ten sam las, z którego pochodzi materiał instalacji Chrust pokazanej w Muzeum POLIN. Dziś las sąsiaduje z lotniskiem Rzeszów-Jasionka, jednym z głównych węzłów logistycznych NATO na wschodniej flance. W dzieciństwie las nazywano „cmentarzem psów”. Dopiero po latach artysta dowiedział się, że kryje on groby ofiar nazistowskiego ludobójstwa. W latach 1939–1944 zamordowano tu ponad pięć tysięcy osób, w większości Żydów. Odlewy powstały autorską metodą. Oryginalna gałąź zostaje wypalona, a puste miejsce po niej staje się formą, którą zalewa się brązem. Metal powtarza każdy szczegół kory i złamań, a w jego strukturze zostają ślady węgla z drzewa, które wyrosło w tym lesie. Gałąź znika, ale jej materia pozostaje uwięziona w odlewie.
Łukasz Surowiec jest artystą interdyscyplinarnym: rzeźbiarzem, performerem, scenografem, twórcą filmów wideo i autorem akcji społecznych. Ukończył Wydział Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studiował również na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz Universität der Künste w Berlinie. W swoich obiektach i interwencjach artystycznych Surowiec wnika i bada aktualne stosunki społeczne, podejmuje również zagadnienia historyczne i polityczne. Artysta odrzuca klasyczne kategorie czy klasyfikacje na rzecz intermedialnych prac badających kondycję człowieka we współczesnych warunkach socjoekonomicznych. W swoich pracach stara się przyciągnąć uwagę do zmarginalizowanych grup społecznych i ich problemów, włączając w to zaszłości historyczne, pozornie pogrzebane już w przeszłości. W swoich pracach bada również zagadnienia związane z pamięcią. Jego twórczość przyjmuje formę metody umożliwiającej poznanie publicznej rzeczywistości, ze zwróceniem uwagi na jednostki marginalizowane. W swojej działalności artystycznej podejmuje on aktualne kwestie społeczne, wychodząc także poza mury oficjalnych instytucji sztuki. Jest stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureatem prestiżowego konkursu dla młodych artystów Spojrzenia (2017). Brał udział w licznych wystawach w kraju i zagranicą. m.in. 7. Berlin Biennale (2012), Dziady, Bunkier Sztuki (2013), Co widać – Polska sztuka dzisiaj, MSN, Warszawa (2014), Wejście do portu, Muzeum Emigracji, Gdynia (2016), Późna polskość, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa (2017).
brąz patynowany, 45 × 25 × 10 cm,
numer edycji i sygnatura wygrawerowane na podstawie rzeźby
Gałęzie z lasu Bór koło Głogowa Małopolskiego, w pobliżu którego wychował się artysta, odlane w brązie. To ten sam las, z którego pochodzi materiał instalacji Chrust pokazanej w Muzeum POLIN. Dziś las sąsiaduje z lotniskiem Rzeszów-Jasionka, jednym z głównych węzłów logistycznych NATO na wschodniej flance. W dzieciństwie las nazywano „cmentarzem psów”. Dopiero po latach artysta dowiedział się, że kryje on groby ofiar nazistowskiego ludobójstwa. W latach 1939–1944 zamordowano tu ponad pięć tysięcy osób, w większości Żydów. Odlewy powstały autorską metodą. Oryginalna gałąź zostaje wypalona, a puste miejsce po niej staje się formą, którą zalewa się brązem. Metal powtarza każdy szczegół kory i złamań, a w jego strukturze zostają ślady węgla z drzewa, które wyrosło w tym lesie. Gałąź znika, ale jej materia pozostaje uwięziona w odlewie.
Łukasz Surowiec jest artystą interdyscyplinarnym: rzeźbiarzem, performerem, scenografem, twórcą filmów wideo i autorem akcji społecznych. Ukończył Wydział Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studiował również na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz Universität der Künste w Berlinie. W swoich obiektach i interwencjach artystycznych Surowiec wnika i bada aktualne stosunki społeczne, podejmuje również zagadnienia historyczne i polityczne. Artysta odrzuca klasyczne kategorie czy klasyfikacje na rzecz intermedialnych prac badających kondycję człowieka we współczesnych warunkach socjoekonomicznych. W swoich pracach stara się przyciągnąć uwagę do zmarginalizowanych grup społecznych i ich problemów, włączając w to zaszłości historyczne, pozornie pogrzebane już w przeszłości. W swoich pracach bada również zagadnienia związane z pamięcią. Jego twórczość przyjmuje formę metody umożliwiającej poznanie publicznej rzeczywistości, ze zwróceniem uwagi na jednostki marginalizowane. W swojej działalności artystycznej podejmuje on aktualne kwestie społeczne, wychodząc także poza mury oficjalnych instytucji sztuki. Jest stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureatem prestiżowego konkursu dla młodych artystów Spojrzenia (2017). Brał udział w licznych wystawach w kraju i zagranicą. m.in. 7. Berlin Biennale (2012), Dziady, Bunkier Sztuki (2013), Co widać – Polska sztuka dzisiaj, MSN, Warszawa (2014), Wejście do portu, Muzeum Emigracji, Gdynia (2016), Późna polskość, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa (2017).