Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Krystyna Cybińska urodzona w Dakowach Suchych (1931). Studia we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (1949-1954) pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego i prof. Julii Kotarbińskiej (dyplom 1954). Pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni (1954-2003). Asystentka prof. Julii Kotarbińskiej (od 1954). Adiunkt w Katedrze Ceramiki (od 1964). Prodziekan Wydziału Ceramiki i Szkła (1981-1983). Kierownik Katedry Ceramiki na Wydziale Ceramiki i Szkła (czterokrotnie w latach 1983-1990). Od 1993 profesor zwyczajny PWSSP. Członek ZPAP (od 1954) oraz Académie Internationale de la Céramique d'Art (AIC) w Genewie (od 1977). Uprawia ceramikę artystyczną. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Krystyna Cybińska, na stale związana z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, miała znaczący wpływ poprzez swoją pracę twórczą oraz pedagogiczną na rozwój i charakter ceramiki artystycznej w Polsce. Wykształciła liczne grono adeptów ceramiki. Wśród jej absolwentów i wychowanków są obecni wykładowcy Katedry Ceramiki wrocławskiej Akademii: Adam Abel, Mirosław Kociński, Katarzyna Koczyńska-Kielan, Przemysław Lasak, Krzysztof Rozpondek, Bożena Sacharczuk. (artwroc.pl)

Wystawy indywidualne
2015 – Spotkanie z prof. Krystyną Cybińską, prezentacja filmu o sztuce artystki oraz ekspozycja dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu
2015 – Konteksty, wystawa z okazji 60-lecia pracy artystycznej
2012 – Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2007 - Ceramika, BWA Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław
2003 - Megality i amfory, Muzeum Archeologiczne, Kraków
1999 - Galeria Wzgórze Zamkowe, Lubin
1998 - Galeria Wnętrza, Wrocław
1995 - Galeria BWA Design, Wrocław
1977 - Galeria Koszykowa, Warszawa
1977 - Galeria Jatki, Wrocław
1974 - Foire de Paris, Paryż
1973 - Muzeum Narodowe, Wrocław
1956 - Architektura Wnętrza, Galeria BWA, Wrocław

Prace artystki uczestniczyły w wystawie zbiorowej uznanych artystów ceramików: Kolekcja, czyli emocje, Galeria Szkła i Ceramiki, Wrocław 2012

Medale, nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych, m.in.:
2012 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Wyrobisko, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
1991 - III nagroda, Gdańsk
1977 - Złoty medal i nagroda AIC, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Artystycznej, Faenza
1976 - Złoty medal i II nagroda, Sopot
1973 - Złoty medal i II nagroda, Gdańsk
1970 - Złoty medal i nagroda, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej, Sopot
1967 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC, Istambuł
1962 - Srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Cearamiki AIC, Praga

Stefania Dretler-Flin – polska artystka plastyk. Specjalizowała się w grafice (linorycie i drzeworycie) oraz po roku 1960 w ceramice i rzeźbie figuralnej. Po studiach artystycznych w Krakowie kształciła się w paryskiej Académie Colarossi. Debiutowała w roku 1933. Była członkiem Grupy Dziewięciu Grafików. W okresie wojny przebywała we Lwowie i w Warszawie. Uczestniczka Powstania Warszawskiego, żołnierz Armii Krajowej. Jej małżonek, Zygmunt Flin (1909–1993), absolwent Wydziału Architektury Politechniki Lwowskiej, architekt, rzeźbiarz i ceramik również uprawiał rzeźbę ceramiczną. Małżonkowie mieli wspólną pracownię wyposażoną w piec do wypalania ceramiki.

Lidia Kupczyńska – Jankowiak (ur. w 1949 roku we Wrocławiu) jest artystką-ceramikiem, absolwentką PWSSP we Wrocławiu, profesorem sztuk plastycznych na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych ze specjalnością ceramika. Od 2001 roku jest kierownikiem Dwustopniowych Wyższych Artystycznych Studiów Projektowania Ceramiki i Szkła ASP we Wrocławiu, w latach 2005-2008 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Ceramiki i Szkła tejże uczelni.

Lidia Kupczyńska - Jankowiak jest autorką kilkudziesięciu cykli ceramicznych, jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i w zbiorach muzealnych, m.in. w Muzeum Ceramiki Mizunami (Japonia), Muzeum Zvartava (Łotwa) oraz w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt indywidualnych i zbiorowych wystaw, jest również laureatką licznych nagród, m.in. I nagrody na IV Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu w 1995 roku oraz nagrody indywidualnej na International Ceramics Festival’89 w Mino w Japonii.

Prof. Irena Lipska-Zworska, ur. 1935 r., należy do grona najbardziej znanych i cenionych polskich artystów – ceramików. Przez całe swoje zawodowe życie związana była z Akademią Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu, gdzie pełniła, m.in. funkcję dziekana oraz kierownika Katedry Ceramiki. Od 1992 roku profesor zwyczajny. Członkini ZPAP od 1962 roku. Jest laureatką licznych prestiżowych nagród i odznaczeń; w 2013 otrzymała Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W rzeźbiarskich kompozycjach przestrzennych wykorzystuje wszystkie możliwości, jakie daje tworzywo – glina, szamot, glina czerwona, barwiona, porcelanowa, kamionkowa, niekiedy łączona z innymi materiałami, np. szkłem. Oryginalność kształtów podkreśla kolor i szkliwo.
(Muzeum Narodowe we Wrocławiu)

Prof. Irena Lipska-Zworska, ur. 1935 r., należy do grona najbardziej znanych i cenionych polskich artystów – ceramików. Przez całe swoje zawodowe życie związana była z Akademią Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu, gdzie pełniła, m.in. funkcję dziekana oraz kierownika Katedry Ceramiki. Od 1992 roku profesor zwyczajny. Członkini ZPAP od 1962 roku. Jest laureatką licznych prestiżowych nagród i odznaczeń; w 2013 otrzymała Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W rzeźbiarskich kompozycjach przestrzennych wykorzystuje wszystkie możliwości, jakie daje tworzywo – glina, szamot, glina czerwona, barwiona, porcelanowa, kamionkowa, niekiedy łączona z innymi materiałami, np. szkłem. Oryginalność kształtów podkreśla kolor i szkliwo.
(Muzeum Narodowe we Wrocławiu)

Prof. Irena Lipska-Zworska, ur. 1935 r., należy do grona najbardziej znanych i cenionych polskich artystów – ceramików. Przez całe swoje zawodowe życie związana była z Akademią Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu, gdzie pełniła, m.in. funkcję dziekana oraz kierownika Katedry Ceramiki. Od 1992 roku profesor zwyczajny. Członkini ZPAP od 1962 roku. Jest laureatką licznych prestiżowych nagród i odznaczeń; w 2013 otrzymała Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W rzeźbiarskich kompozycjach przestrzennych wykorzystuje wszystkie możliwości, jakie daje tworzywo – glina, szamot, glina czerwona, barwiona, porcelanowa, kamionkowa, niekiedy łączona z innymi materiałami, np. szkłem. Oryginalność kształtów podkreśla kolor i szkliwo.
(Muzeum Narodowe we Wrocławiu)

Prof. Irena Lipska-Zworska, ur. 1935 r., należy do grona najbardziej znanych i cenionych polskich artystów – ceramików. Przez całe swoje zawodowe życie związana była z Akademią Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu, gdzie pełniła, m.in. funkcję dziekana oraz kierownika Katedry Ceramiki. Od 1992 roku profesor zwyczajny. Członkini ZPAP od 1962 roku. Jest laureatką licznych prestiżowych nagród i odznaczeń; w 2013 otrzymała Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W rzeźbiarskich kompozycjach przestrzennych wykorzystuje wszystkie możliwości, jakie daje tworzywo – glina, szamot, glina czerwona, barwiona, porcelanowa, kamionkowa, niekiedy łączona z innymi materiałami, np. szkłem. Oryginalność kształtów podkreśla kolor i szkliwo.
(Muzeum Narodowe we Wrocławiu)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Henryk Lula (ur. 1930) — w latach 1950–1956 studiował na Wydziale Rzeźby gdańskiej PWSSP. Po studiach przez kilka lat uczestniczył w odtwarzaniu zabytków rzeźbiarskich i ceramicznych gdańskiego Głównego Miasta. W 1992 r. otrzymał zlecenie wykonania kopii zniszczonych i zaginionych kafli do renesansowego pieca w Dworze Artusa. Do większych realizacji autora należy płaskorzeźba ceramiczna w domu wczasowym Ministerstwa Sprawiedliwości w Lisim Jarze koło Jastrzębiej Góry. W latach 1977–1997 był kierownikiem Pracowni Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)

Andrzej Mędrek zajmuje się ceramiką od 1987 r. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Prace Andrzeja Mędrka prezentowane były w na wielu wystawach, m.in.:
– W ogniu tworzone… Ceramika krakowska po 1945 – Muzeum Narodowe w Krakowie.
– International Exhibition of Small Form Porcelain – Riga Porcelain Museum 2011, 2012, 2013.
– Różne oblicza ceramiki – cykl wystaw organizowanych przez Związek Ceramików Polskich.
– Polak Artysta Ceramik – Triennale Bolesławiec 2018.

Prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Krakowie i Muzeum Porcelany w Rydze.

Na swoim koncie ma także wystawy indywidualne. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Polska Sztuka Użytkowa

Andrzej Mędrek zajmuje się ceramiką od 1987 r. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Prace Andrzeja Mędrka prezentowane były w na wielu wystawach, m.in.:
– W ogniu tworzone… Ceramika krakowska po 1945 – Muzeum Narodowe w Krakowie.
– International Exhibition of Small Form Porcelain – Riga Porcelain Museum 2011, 2012, 2013.
– Różne oblicza ceramiki – cykl wystaw organizowanych przez Związek Ceramików Polskich.
– Polak Artysta Ceramik – Triennale Bolesławiec 2018.

Prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Krakowie i Muzeum Porcelany w Rydze.

Na swoim koncie ma także wystawy indywidualne. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Polska Sztuka Użytkowa

Andrzej Mędrek zajmuje się ceramiką od 1987 r. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Prace Andrzeja Mędrka prezentowane były w na wielu wystawach, m.in.:
– W ogniu tworzone… Ceramika krakowska po 1945 – Muzeum Narodowe w Krakowie.
– International Exhibition of Small Form Porcelain – Riga Porcelain Museum 2011, 2012, 2013.
– Różne oblicza ceramiki – cykl wystaw organizowanych przez Związek Ceramików Polskich.
– Polak Artysta Ceramik – Triennale Bolesławiec 2018.

Prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Krakowie i Muzeum Porcelany w Rydze.

Na swoim koncie ma także wystawy indywidualne. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Polska Sztuka Użytkowa

Andrzej Mędrek zajmuje się ceramiką od 1987 r. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Prace Andrzeja Mędrka prezentowane były w na wielu wystawach, m.in.:
– W ogniu tworzone… Ceramika krakowska po 1945 – Muzeum Narodowe w Krakowie.
– International Exhibition of Small Form Porcelain – Riga Porcelain Museum 2011, 2012, 2013.
– Różne oblicza ceramiki – cykl wystaw organizowanych przez Związek Ceramików Polskich.
– Polak Artysta Ceramik – Triennale Bolesławiec 2018.

Prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Krakowie i Muzeum Porcelany w Rydze.

Na swoim koncie ma także wystawy indywidualne. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Polska Sztuka Użytkowa

Mieczysław Zdanowicz urodził się 9 października 1928 r. w Jezierzanach pow. Tłumacz W wyniku akcji repatriacyjnej znalazł się z rodziną we Wrocławiu.
W latach 1948-1956 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych pod kierunkiem profesorów Emila Krchy i Eugeniusza Gepperta. W 1956 r. uzyskał dyplom. Już w trakcie studiów w 1953 r. został asystentem prof. Karola Estreichera.
Przez całe swoje dorosłe życie był związany z PWSSP (przemianowanej później na Akademię Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta). Tu studiował, tu pracował przez 50 lat (jako asystent 1953 r., adiunkt 1966 r., docent 1978 r., prof. nadzwyczajny 1990 r. i prof. zwyczajny od 1995 r.). Tu tworzył i tu 7 lutego 2003 r. umarł.
Był wszechstronnie utalentowany. Malarz, grafik, rzeźbiarz, ceramik, wydawca druków bibliofilskich, animator kultury, ekolog. Twórca m.in. rzeźb ceramicznych, pater dekoracyjnych i małych form rzeźbiarskich. Członek grup artystycznych: Poszukiwania Formy i Koloru, Szkoły / Grupy Wrocławskiej. Malarz, grafik, rzeźbiarz, ceramik, wydawca druków bibliofilskich, animator kultury, ekolog.
Inicjator zdarzenia przestrzennego „Wieża radości”, współorganizator Sympozjum Wrocław ’70 oraz wrocławskiego „Święta kwiatów”. Przedstawiciel sztuki integralnej, ruchu strukturalnego i konstruktywistycznego.
Zajmował się ceramiką, szkłem, witrażem, rzeźbiarstwem, medalierstwem, fotografią, kompozycjami przestrzennym.


Wybrane realizacje:
dyplomowa realizacja pierwszego witrażu uczelni – 1955;
organizacja I Biennale Małych Form Rzeźbiarskich – Wrocław 1968,
realizacja (wspólnie z A. Wojciechowskim) Zdarzenia Przestrzennego Wieża Radości” – Wrocław 1970;
realizacja zdarzenia „Spróbujmy Konceptualizmu” – Wrocław 1974;
organizacja Galerii Plenerów PWSSP we Wrocławiu Sztuka–Przestrzeń–Czas (udział w Międzynarodowym Festiwalu Teatru Otwartego) – Wrocław 1987.
Udział w licznych wystawach m.in.:
Ogólnopolska Wystawa Ceramiki i Szkła Artystycznego – Wrocław 1954, 1960; Ogólnopolska Wystawa Tkaniny, Ceramiki i Szkła – Warszawa 1964;
Tendencje i Osobowości w Polskiej Rzeźbie Współczesnej – Warszawa 1978;
XII Triennale Mediolan 1960;
Wystawa Ceramiki AIC – Praga 1962;
Międzynarodowa Wystawa Rzeźby Odlewniczej – Madryt 1970;
II Biennale Internazionale Dantesca – Rawenna 1975;
Quadriennale Sztuki Dekoracyjnej – Erfurt 1978; Wystawa Pedagogów i Studentów „Wrocław–Mons”, Belgia 1987.
Nagrody i wyróżnienia: Srebrny Medal XII Triennale Mediolan 1960; Złoty Medal Międzynarodowej Wystawy Ceramiki AIC – Praga 1962; I Nagroda w Konkursie na Medal – Wrocław 1968; Nagroda Artystyczna Miasta Wrocławia – 1970, Złoty Medal II Biennale Internazionale Dantesca – Rawenna 1975; I Nagroda w Konkursie Rzeźby – Wrocław 1975.
Odznaczenia: złoty krzyż zasługi, zasłużony działacz kultury.
(źródła: Katarzyna Mrozek, Mieczysław Zdanowicz, ASP Wrocław 2011, Wspomnienia Kresowe/Historia Jezierzan)

Studiowała w pracowni Tadeusza Pruszkowskiego w latach 1929-1931. Należała do "Grupy Czwartej" założonej przez uczniów Pruszkowskiego. W 1937 roku jej prace wystawiane były na paryskiej wystawie "Les femmes artistes d`Europe" a także Międzynarodowej Wystawie Plastycznej w Sztokholmie i Paryżu.

Po śmierci męża (podporucznika AK Władysława Kocha ps. „Mistrz”) w Powstaniu Warszawskim, Marta Koch osiadła w podwarszawskiej Zielonce. Postanowiła kontynuować swoją artystyczną drogę i uczynić z niej jedyne źródło zarobkowania. Zajmowała się malarstwem sztalugowym i malarstwem na szkle, mozaiką, grafiką użytkową, ceramiką artystyczną. W latach 50-tych współpracowała z Włocławską Fabryką Fajansu.

Urodzona w 1972 r. w Nysie. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. W 1997 roku obroniła dyplom z ceramiki artystycznej zrealizowany w Pracowni Ceramiki Artystycznej prof. Krystyny Cybińskiej. Od 1998 roku związana zawodowo z macierzystą akademią. Przez lata pracowała w Pracowni Koła Garncarskiego prof. Katarzyny Koczyńskiej-Kielan. Od 2018 roku prowadzi autorską pracownię Laboratorium eksperymentu technologicznego. Profesor ASP, dwie kadencje pełniła funkcję kierownika Katedry Ceramiki (2012–2020), Członkini Rady Uczelni ASP we Wrocławiu w latach 2019–2022. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Młoda Polska (2006) oraz Stypendium Marszałka Województwa Dolnośląskiego (2007). W 2020 roku otrzymała odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej. Kuratorka wystaw m.in.: Trzy Wymiary w Muzeum Sztuki Współczesnej CRP w Orońsku (2013); Ceramika i szkło. Obszary Sensualne w ramach ESK 2016 w Muzeum Miejskim Arsenał we Wrocławiu (2016); Para. Ceramika. Grafika w Galerii Lazne w Libercu w Republice Czeskiej (2018).

Jej prace znajdują się w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego we Wrocławiu; Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Ceramiki w Faenzie we Włoszech; Galerii ON w Seulu w Korei Południowej i wielu prywatnych kolekcjach.

Ważniejsze wystawy indywidualne: Paradise, Galeria Oranżeria, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2011); Transkrypcje, Muzeum Miejskie Wrocławia, Ratusz, Wrocław (2011); Konteksty, Muzeum Narodowe, Wrocław (2014); Amor Festum/Uczta Miłości, Galeria Refektarz, Kartuzy (2017); Nostalgie, Fine Art Gallery, Uroczysko Siedmiu Stawów Luxury Hotel, Gola Dzierżoniowska (2019); w(o)toczeniu, współpraca z Fine Art Gallery, 5 edycja FlowLand, Tarczyn (2021); Amazonen, prezentacja autorskiej kolekcji, Bermel von Luxburg Gallery, Berlin (2022); W stronę Słońca, prezentacja autorkiej kolekcji w ramach Claytopia Festival International Ceramic Research Center, Guldagergaard, Dania (2022), W labiryncie zdarzeń_w labiryncie wrażeń, Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA, Galeria Centrum Ceramiki Unikatowej, Wałbrzych - Stara Kopalnia (2023).

Urodzona w 1972 r. w Nysie. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. W 1997 roku obroniła dyplom z ceramiki artystycznej zrealizowany w Pracowni Ceramiki Artystycznej prof. Krystyny Cybińskiej. Od 1998 roku związana zawodowo z macierzystą akademią. Przez lata pracowała w Pracowni Koła Garncarskiego prof. Katarzyny Koczyńskiej-Kielan. Od 2018 roku prowadzi autorską pracownię Laboratorium eksperymentu technologicznego. Profesor ASP, dwie kadencje pełniła funkcję kierownika Katedry Ceramiki (2012–2020), Członkini Rady Uczelni ASP we Wrocławiu w latach 2019–2022. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Młoda Polska (2006) oraz Stypendium Marszałka Województwa Dolnośląskiego (2007). W 2020 roku otrzymała odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej. Kuratorka wystaw m.in.: Trzy Wymiary w Muzeum Sztuki Współczesnej CRP w Orońsku (2013); Ceramika i szkło. Obszary Sensualne w ramach ESK 2016 w Muzeum Miejskim Arsenał we Wrocławiu (2016); Para. Ceramika. Grafika w Galerii Lazne w Libercu w Republice Czeskiej (2018).

Jej prace znajdują się w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego we Wrocławiu; Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Ceramiki w Faenzie we Włoszech; Galerii ON w Seulu w Korei Południowej i wielu prywatnych kolekcjach.

Ważniejsze wystawy indywidualne: Paradise, Galeria Oranżeria, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2011); Transkrypcje, Muzeum Miejskie Wrocławia, Ratusz, Wrocław (2011); Konteksty, Muzeum Narodowe, Wrocław (2014); Amor Festum/Uczta Miłości, Galeria Refektarz, Kartuzy (2017); Nostalgie, Fine Art Gallery, Uroczysko Siedmiu Stawów Luxury Hotel, Gola Dzierżoniowska (2019); w(o)toczeniu, współpraca z Fine Art Gallery, 5 edycja FlowLand, Tarczyn (2021); Amazonen, prezentacja autorskiej kolekcji, Bermel von Luxburg Gallery, Berlin (2022); W stronę Słońca, prezentacja autorkiej kolekcji w ramach Claytopia Festival International Ceramic Research Center, Guldagergaard, Dania (2022), W labiryncie zdarzeń_w labiryncie wrażeń, Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA, Galeria Centrum Ceramiki Unikatowej, Wałbrzych - Stara Kopalnia (2023).

Urodzona w 1972 r. w Nysie. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. W 1997 roku obroniła dyplom z ceramiki artystycznej zrealizowany w Pracowni Ceramiki Artystycznej prof. Krystyny Cybińskiej. Od 1998 roku związana zawodowo z macierzystą akademią. Przez lata pracowała w Pracowni Koła Garncarskiego prof. Katarzyny Koczyńskiej-Kielan. Od 2018 roku prowadzi autorską pracownię Laboratorium eksperymentu technologicznego. Profesor ASP, dwie kadencje pełniła funkcję kierownika Katedry Ceramiki (2012–2020), Członkini Rady Uczelni ASP we Wrocławiu w latach 2019–2022. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Młoda Polska (2006) oraz Stypendium Marszałka Województwa Dolnośląskiego (2007). W 2020 roku otrzymała odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej. Kuratorka wystaw m.in.: Trzy Wymiary w Muzeum Sztuki Współczesnej CRP w Orońsku (2013); Ceramika i szkło. Obszary Sensualne w ramach ESK 2016 w Muzeum Miejskim Arsenał we Wrocławiu (2016); Para. Ceramika. Grafika w Galerii Lazne w Libercu w Republice Czeskiej (2018).

Jej prace znajdują się w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego we Wrocławiu; Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Ceramiki w Faenzie we Włoszech; Galerii ON w Seulu w Korei Południowej i wielu prywatnych kolekcjach.

Ważniejsze wystawy indywidualne: Paradise, Galeria Oranżeria, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2011); Transkrypcje, Muzeum Miejskie Wrocławia, Ratusz, Wrocław (2011); Konteksty, Muzeum Narodowe, Wrocław (2014); Amor Festum/Uczta Miłości, Galeria Refektarz, Kartuzy (2017); Nostalgie, Fine Art Gallery, Uroczysko Siedmiu Stawów Luxury Hotel, Gola Dzierżoniowska (2019); w(o)toczeniu, współpraca z Fine Art Gallery, 5 edycja FlowLand, Tarczyn (2021); Amazonen, prezentacja autorskiej kolekcji, Bermel von Luxburg Gallery, Berlin (2022); W stronę Słońca, prezentacja autorkiej kolekcji w ramach Claytopia Festival International Ceramic Research Center, Guldagergaard, Dania (2022), W labiryncie zdarzeń_w labiryncie wrażeń, Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA, Galeria Centrum Ceramiki Unikatowej, Wałbrzych - Stara Kopalnia (2023).

Magdalena WINIARSKA-GOTOWSKA, ur. 1927 w Poznaniu. Studia rozpoczęła w 1947 r. w Ecole des Beaux-Arts w Genewie, następnie studiowała w ASP w Krakowie pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego i w ASP w Warszawie w pracowni Franciszka Strynkiewicza (dyplom 1953). Specjalizowała się w Zakładzie Ceramiki u Wandy Golakowskiej. Należy do grupy twórczej „Keramos”, jest członkiem AIC. (...) Zdobywała nagrody w międzynarodowych konkursach, m. in.: złoty medal z Faenzie 1976; złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Ceramiki „Pro Tadino” w Gualdo Tadino 1974 i 1975; I nagroda w Erfurcie 1978.
-na podstawie „Ceramika i szkło polskie XX wieku. Katalog zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu”, Wrocław 2004

Magdalena WINIARSKA-GOTOWSKA, ur. 1927 w Poznaniu. Studia rozpoczęła w 1947 r. w Ecole des Beaux-Arts w Genewie, następnie studiowała w ASP w Krakowie pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego i w ASP w Warszawie w pracowni Franciszka Strynkiewicza (dyplom 1953). Specjalizowała się w Zakładzie Ceramiki u Wandy Golakowskiej. Należy do grupy twórczej „Keramos”, jest członkiem AIC. (...) Zdobywała nagrody w międzynarodowych konkursach, m. in.: złoty medal z Faenzie 1976; złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Ceramiki „Pro Tadino” w Gualdo Tadino 1974 i 1975; I nagroda w Erfurcie 1978.
-na podstawie „Ceramika i szkło polskie XX wieku. Katalog zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu”, Wrocław 2004

Magdalena WINIARSKA-GOTOWSKA, ur. 1927 w Poznaniu. Studia rozpoczęła w 1947 r. w Ecole des Beaux-Arts w Genewie, następnie studiowała w ASP w Krakowie pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego i w ASP w Warszawie w pracowni Franciszka Strynkiewicza (dyplom 1953). Specjalizowała się w Zakładzie Ceramiki u Wandy Golakowskiej. Należy do grupy twórczej „Keramos”, jest członkiem AIC. (...) Zdobywała nagrody w międzynarodowych konkursach, m. in.: złoty medal z Faenzie 1976; złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Ceramiki „Pro Tadino” w Gualdo Tadino 1974 i 1975; I nagroda w Erfurcie 1978.
-na podstawie „Ceramika i szkło polskie XX wieku. Katalog zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu”, Wrocław 2004

Magdalena WINIARSKA-GOTOWSKA, ur. 1927 w Poznaniu. Studia rozpoczęła w 1947 r. w Ecole des Beaux-Arts w Genewie, następnie studiowała w ASP w Krakowie pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego i w ASP w Warszawie w pracowni Franciszka Strynkiewicza (dyplom 1953). Specjalizowała się w Zakładzie Ceramiki u Wandy Golakowskiej. Należy do grupy twórczej „Keramos”, jest członkiem AIC. (...) Zdobywała nagrody w międzynarodowych konkursach, m. in.: złoty medal z Faenzie 1976; złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Ceramiki „Pro Tadino” w Gualdo Tadino 1974 i 1975; I nagroda w Erfurcie 1978.
-na podstawie „Ceramika i szkło polskie XX wieku. Katalog zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu”, Wrocław 2004