Jacek Sroka studiował w ASP w Krakowie w latach 1976-81. Do 1989 był pedagogiem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką warsztatową w technikach metalowych, przeważnie barwną. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80. współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji. Nie unika sarkazmu czy wręcz kpiny, jak w pracach o politycznym, antykomunistycznym podtekście. Jego obrazy odznaczają się rozmaitością ujęć przestrzennych. Uwagę zwraca zwłaszcza często przez artystę stosowany zabieg multiplikowania rzeczywistości w jednej kompozycji, polegający na wpisywaniu obrazu w obraz. Inne charakterystyczne cechy obrazów Sroki to dublowanie figur lub pokrywanie całej powierzchni malowidła „rastrem” powielonych, drobnych elementów.

Rosław Szaybo (Poznań 13 VIII 1933 - Warszawa 2019)  – polski plakacista, fotograf i projektant okładek płyt i książek. Studiował w warszawskiej ASP – malarstwo w pracowni Wojciecha Fangora oraz plakat u Henryka Tomaszewskiego (dyplom w 1961). W 1966 wyjechał do Wielkiej Brytanii gdzie pracował jako niezależny projektant. Od 1968 do 1972 był dyrektorem artystycznym w agencji reklamowej Young & Rubicam. W latach 1972 – 1988 (jako dyrektor artystyczny w firmie fonograficznej CBS Records) zaprojektował ok. 2000 okładek płyt, m.in. dla Eltona Johna, Roya Orbisona, Judas Priest (m.in. okładkę płyty ‘British Steel’ i logo zespołu), Santany, Janis Joplin oraz Johna Williamsa. W tym czasie projektował też plakaty dla angielskich teatrów. W latach 1993-2003 prowadził pracownię fotografii na ASP w Warszawie. Laureat licznych nagród oraz juror konkursów polskich i zagranicznych.

Waldemar Świerzy (Katowice 9 IX 1931- Warszawa 27 XI 2013)-ukończył w 1952 Wydział Grafiki ASP w Krakowie – filia w Katowicach. Od 1952 pracował jako projektant plakatów m. in. dla Centrali Wynajmu Filmów, Wydawnictw Artystyczno-Graficznych, licznych teatrów w całym kraju. Od 1975 współpracuje z PIW-em, projektując okładki i ilustracje. Od 1965 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (od 1996 ASP) w Poznaniu, uzyskując w niej kolejne stopnie akademickie, aż do profesora (1987). W latach 1994-2001 był profesorem na warszawskiej ASP. Uczył też gościnnie w uczelniach zagranicznych: w Hawanie (1970), Meksyku (1979-1980), Berlinie Zach. (1985-1986), Kassel (1989-1990). Od 1966 jest członkiem AGI (Alliance Graphik International). Należy do grona współtwórców fenomenu „polskiej szkoły plakatu”, prezentując od początku indywidualny styl oparty na środkach malarskich, pełen rozmachu i koloru. W końcu lat 60. wprowadził do swych prac motywy oparte na „psychodelicznej” stylistyce sztuki hipisów i kręgów z nimi związanych. W połowie lat 70. zaczął tworzyć serię plakatów „portretowych”, ukazujących w wielkiej skali wizerunek artysty (plastyka, muzyka, gwiazdy filmu), któremu plakat był poświęcony. Stworzył w ten sposób galerię wiodących postaci polskiego życia kulturalnego ostatniego trzydziestolecia. Jego plakaty były prezentowane na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Zdobył liczne nagrody, m. in. Nagrodę WAG-u im. Tadeusza Trepkowskiego (1956), Prix Toulouse-Lautrec, Wersal (1959, 1962), złoty medal na Biennale Sztuki w Sao Paulo (1969), I nagroda pisma „Hollywood Reporter” (1975, 1985), srebrny (1972) i złoty (1976) medal na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie, złoty medal na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Lahti (1977), liczne nagrody na Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach (1965, 1971, 1975,1977, 1987, 1989).

Henryk Waniek (ur. Oświęcim 4 III 1942, mieszka w Warszawie) studiował na Wydziale Grafiki w Katowicach - filii ASP w Krakowie, dyplom uzyskał w 1970. Jeszcze na studiach związał się z malarzami o orientacji fantastyczno-magicznej, Barbarą i Henrykiem "Fantazosem" Ziembickimi. Następnie przystąpił do grupy Oneiron (m.in. Andrzej Urbanowicz, Urszula Broll, filmowiec Antoni Halor), która jako bodaj pierwsza w Polsce w pokoleniu kontrkultury wysuwała program integracji sztuki z filozofią Wschodu oraz próbowała penetrować i artystycznie wykorzystywać tzw. odmienne stany świadomości. Twórczość Wańka oparta jest na nienagannym warsztacie malarza-realisty oraz na erudycji eksploratora przeszłości, wiedzy tajemnej, symboliki liczb itd. Nieobca jest też artyście spuścizna literacka, zwłaszcza jej wątki fantastyczne i wizjonerskie. Są to wszakże tylko ramy dla jego czysto artystycznej wyobraźni i wrażliwości, z jaką tworzy wyimaginowane przestrzenie swych krajobrazów - panoramicznych i kosmicznych pustaci oraz pejzaży swoiście „ucywilizowanych“, zabudowanych, nigdy jednak nie zaludnionych sensu stricto. Artysta obok malarstwa zajmuje się scenografią teatralną i filmową, plakatem, a także eseistyką i krytyką artystyczną. Publikuje w czasopismach, wydał też zbiory swych tekstów w edycjach książkowych.

Mieczysław Wasilewski (ur. 1942) – polski grafik. Studiował w latach 1960-1966 na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie(dyplom w 1966 w pracowni prof. Henryka Tomaszewskiego). Prace Wasilewskiego m.in. w kolekcji Muzeum Plakatu w Wilanowie i Muzeum Narodowego w Poznaniu.

Stanisław Wejman (Jędrzejów 20 XI 1944, mieszka w Krakowie), syn znanego grafika, Mieczysława Wejmana, studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki ASP w Krakowie w latach 1962-1968, początkowo malarstwo pod kierunkiem Hanny Rudzkiej-Cybisowej, następnie grafikę pod kierunkiem ojca. W 1968 rozpoczął pracę pedagogiczną w macierzystej uczelni, w której obecnie jest profesorem. Od 1981 prowadzi pracownię graficznych technik metalowych. W 1984-1985 przebywał jako visiting professor w USA, w 1990 w Kanadzie. Zajmuje się grafiką warsztatową, głównie w technikach metalowych, rysunkiem i malarstwem. Wiele wystawiał, m. in. na niemal wszystkich edycjach Międzynarodowego Biennale (od 1994 Triennale) Grafiki w Krakowie oraz na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Jest też laureatem wielu nagród, jego twórczość jest reprezentowana w czołowych polskich i światowych kolekcjach, jak Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Graphische Sammlung Albertina w Wiedniu, Muzea Narodowe w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi i in.

Józef Wilkoń studiował od 1950 historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (dyplom 1954) i malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Adama Marczyńskiego (dyplom 1955). Od 1957 specjalizuje się w dziedzinie ilustracji i grafiki książkowej. Współpracuje z wieloma wydawnictwami w kraju, m. in. z Naszą Księgarnią, Czytelnikiem, KAW-em, Interpressem, a od 1963 także z wydawnictwami zagranicznymi, jak: Flammarion (Paryż), Middelhauve Verlag (Kolonia), Loewes Verlag (Bayreuth), Kinderbuchverlag (Berlin), Boehem Press (Zurich), Green Peace Publishers (Tokio). Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce artysta zaprzestał współpracy z wydawnictwami krajowymi, publikując odtąd wyłącznie za granicą. Jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej nagradzanych polskich ilustratorów. Wykształcił własny styl bazujący na niezwykłej wyobraźni i posłusznych jej umiejętnościach malarskich. Stosuje szeroko rozlaną plamę skontrastowaną z graficzną kreską.

Joanna Wiszniewska-Domańska studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Łodzi. W 1972 uzyskała dyplom w pracowni prof. Stanisława Fijałkowskiego. Od lat 70. uczestniczy w wystawach zbiorowych, zaprezentowała ponad 20 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Zajmuje się rysunkiem, grafiką, sztuką papieru i teatrem plastycznym. Działa społecznie, m. in. w Rotary Club.

Ukończyła studia na wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom w pracowni Tadeusza Dominika w 1980). Uczestniczyła w wielu prezentacjach polskiej sztuki współczesnej w kraju i za granicą. Od początku lat 90. maluje dywany, stara się oddać na płótnie ich fakturę, kolor i refleksy materii. Nawiązując do założeń pop-artu nadaje przedmiotowi użytkowemu - dywanowi - wyższą artystyczną rangę. Prace te często mają klimat sztuki Wschodu. Jest artystką poszukującą nieustannie nowych tematów. Duża wystawa artystki miała miejsce w warszawskiej Zachęcie w 2000 roku.

Krzysztof Bednarski (Kraków 1953, mieszka w Rzymie i Warszawie) - rzeźbiarz, twórca instalacji i obiektów, plakacista.
Studiował w latach 1973-1978 na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jest laureatem prestiżowych wyróżnień, m. in. stypendium włoskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1988-1989), nagrody-stypendium Ministra Kultury i Sztuki za wkład w promocję sztuki polskiej za granicą (1998), Nagrody im. Katarzyny Kobro (2004), Nagrody Artystycznej Kwartalnika "Exit" (2005) oraz Złotej Sowy Polonii (Wiedeń, 2012). W 2011 roku Bednarskiego odznaczono Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Prace Krzysztofa M. Bednarskiego znajdują się w kolekcjach najważniejszych muzeów polskich, jak Muzeum Narodowe w Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, kolekcje Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Łodzi i Wrocławiu, kolekcja Galerii Foksal w Warszawie, a także w kolekcjach zagranicznych, m. in. Collezione Giorgio Franchetti w Rzymie, Fondazione Federico Fellini w Rimini, Fondazione Morra w Neapolu, Fondazione Orestiadi w Gibellinie na Sycylii, Fondazione Mario Schifano w Rzymie, Fondazione Caporrella w Rzymie, Targetti Light Art Collection we Florencji, Muzeum Sztuki w Raumie, Finlandia oraz w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Tomasz Ciecierski (Kraków 1945, Warszawie 2024) studiował w latach 1965-1971 na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, uzyskując dyplom w pracowni prof. Krystyny Łada-Studnickiej. W latach 1972-1986 był pedagogiem w macierzystej uczelni. W 1981 i 1983 przebywał w Stedelijk Museum w Amsterdamie jako "artist in residence". W 1985-1986 przebywał w Atelierhaus w Worpswede (Niemcy), a w 1991 był stypendystą Musée d' Art Moderne w Nîmes (Francja). Debiutował w gronie uzdolnionych twórców tzw. nowej figuracji lat 70., od początku odróżniając się indywidualnym stylem i traktowaniem formy. Swe wczesne obrazy zazwyczaj dzielił na pola, umieszczając w nich postaci i abstrakcyjne wzory, znaki, ornamenty itp. pozornie nie mające ze sobą związku (stąd tytuł jednego z cyklów - "Obrazy alogiczne", 1975-1976). Obrazy z późnych lat 70. i lat 80. zaludniał "tlumami" drobnych, ruchliwych sylwetek, rozbieganych w różnych kierunkach. Niekiedy pomieszane były ze znakami, np. literami lub ideogramami fal, spirali, co podnosiło wrażenie dynamiki kompozycji. Malował też charakterystyczne poliptyki, w których wielką środkową część otacza "rama" z małych obrazków (seria Déjà vu, 1986-1987). Prace z lat 90. to przeważnie kompozycje przestrzenne czy swoiste reliefy budowane z wielu małych obrazków, przytwierdzanych do siebie na zasadzie collage'u. Często tematem prac tego typu jest uproszczony pejzaż morski. Różnym okresom pracy artysty nieodmiennie towarzyszy rysunek, traktowany jako równorzędny z malarstwem środek wyrazu. Zwłaszcza okres kompozycji z opisanymi "tłumami" zaowocował wieloma cyklami rysunków miękkim ołówkiem, kredkami, pastelami. Artysta współpracował z Galerią Foksal i prestiżowymi galeriami zagranicznymi: Vetering w Amsterdamie i Hans Strelow w Düsseldorfie. Wielokrotnie uczestniczył w wystawach zbiorowych rangi międzynarodowej, jak Festiwal w Cagnes-sur-Mer (1982, 1984), V Biennale w Sydney (1984), Biennale w Sao Paulo (1987), "Polish Realities", Glasgow 1988, "Positionen Polen", Berlin 1991, "documenta" w Kassel (1992).

Tomasz Dominik (Warszawa 1955, mieszka w Warszawie) – malarz, grafik, autor rejestracji wideo. Studiował na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Jacka Sienickiego, gdzie w 1980 roku otrzymał dyplom ze specjalizacją dodatkową z ceramiki i litografii.

Stasys Eidrigevičius (Medyniszki na Litwie 1949, mieszka i tworzy w Warszawie) uczył się w szkole rzemiosł artystycznych w Kownie i w Instytucie Sztuk Pięknych w Wilnie, który ukończył w 1973. Debiutował w 1970 w Wilnie, prezentując wystawę malarstwa i ekslibrisów. W 1979 po raz pierwszy wystawiał w Warszawie. Od 1980 mieszka i tworzy w Polsce. W 1981 wstąpił do ZPAP, jest też członkiem międzynarodowych zrzeszeń artystów IAA i AIAP. Początkowo dał się poznać jako twórca ekslibrisów i miniatur graficznych, wykonywanych z niezwykłą precyzją w technikach metalowych. Dziedziną, w której zasłynął najbardziej, jest plakat. Podobnie jak artyści „polskiej szkoły plakatu” lat 50. i 60. Eidrigevicius tworzy w wypracowanej przez siebie stylistyce, która dominuje nad funkcjonalną stroną projektowanych przezeń plakatów. Powtarzającym się motywem jego prac jest głowa, na której artysta dokonuje wielorakich zabiegów artystycznych, głównie deformacji. Zajmuje się też ilustracją książkową, rysunkiem i malarstwem i formami rzeźbiarskimi.  W 2022 artysta wziął udział w Międzynarodowym Triennale Sztuki w Setouchi w Japonii. Aktualnie powstaje Centrum Sztuki Stasios Eidrigevičius (SEMC) w Poniewieżu na Litwie, gdzie na stałe prezentowana będzie twórczość artysty.

Piotr Fąfrowicz (Białystok 1958, mieszka w Kazimierzu Dolnym i Lublinie) -  studiował historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył Szkołę Animacji przy Studiu Miniatur filmowych w Warszawie. Zajmuje się malarstwem i ilustracją książkową. Swoje prace wystawiał w Polsce i za granicą, m.in.  w U.S.A, Niemczech, Szwajcarii, Japonii.Jego ilustracje były nagradzane m.in. w Aki Town w Japonii (II nagroda), w konkursie PTWK Najpiękniejsza Książka Roku - 2 nagrody,  wpisane na listę Białych Kruków Internationale Jugendbibliothek w Monachium. W Kopenhadze ksiazka "Wielkie zmiany w dużym lesie" dostała się na listę honorowa IBBY. Lubi nowe wyzwania, dlatego jednocześnie zajmuje się projektowaniem plakatów, katalogów, kart pocztowych i ubranek dla dzieci. Jego prace znajdują się w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Jacek Gawłowski (Warszawa 1957, mieszka w Warszawie)- grafik, ilustrator i karykaturzysta. Studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Teresy Pągowskiej i Henryka Tomaszewskiego, gdzie uzyskał dyplom w 1981 roku. Gawłowski jest laureatem Nagrody Młodych im. Henryka Grunwalda oraz Nagrody im. Eryka Lipińskiego. Jego indywidualne wystawy odbyły się w Centrum Sztuki Współczesnej (2009), Muzeum Karykatury (1996), Galerii Pokaz (1991) i Teatrze Rozmaitości (2001) w Warszawie oraz w Krzywym Domku w Sopocie (2008). Brał on też udział w wielu wystawach zbiorowych, m.in. „Uśmiech Akademii. W kręgu Henryka Tomaszewskiego, jego uczniów, następców i przyjaciół. Wystawa w 100-lecie ASP w Warszawie” i „Panorama Karykatury Polskiej 1945-1998” w Muzeum Karykatury.

Ryszard Grzyb (ur. Sosnowiec 17 VII 1956) studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w pracowni prof. Zbigniewa Karpińskiego (1976–1979) oraz na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1979–1981). Dyplom uzyskał w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego W latach 1982– 1992 był członkiem Gruppy, z którą wystawiał i uczestniczył w jej akcjach. Był też współzałożycielem i wydawcą pisma Gruppy – „Oj dobrze już”.
Od połowy lat osiemdziesiątych odbył kilka podróży artystycznych: w maju i czerwcu 1986 razem z Ryszardem Woźniakiem przebywał na stypendium w Berlinie Zachodnim, w latach 1990–1991 w Kolonii na zaproszenie Rafała Jablonki, w 1995 ponownie w Niemczech na stypendium w Lamspringe, a w 1996 w Saignon na zaproszenie Kamili Regent i Pierre’a Jaccauda.
Jego obrazy znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu, Galerii Zachęta, W Muzeach Okręgowych w Katowicach, Bytomiu, Toruniu, Bydgoszczy, Olsztynie, w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą.
Równolegle do malarstwa uprawia twórczość poetycką, zadebiutował jeszcze w okresie studiów we Wrocławiu. Swoje teksty publikował w „Nowym Wyrazie” (1980, 1981), „Miesięczniku Literackim” (1981), w piśmie „Oj dobrze już˝”, w publikacji Sztuka Najnowsza. Co słychać, pod red. M. Sitkowskiej (Warszawa 1989), i Young Poets of a New Poland, (London 1993) oraz w piśmie artystycznym „Tytuł roboczy” (2004). Jego „Zdania Napowietrzne” zostały wydane przez Świat Literacki (2005).
W 2004 rozpoczął multimedialny projekt Zdania napowietrzne, w ramach którego kolekcjonuje krótkie sentencje poetyckie, „absurdalne haiku” jak mówi i umieszcza je w kontekście zupełnie obcym poetyckim eksperymentom – na billboardach, pocztówkach, ołówkach, kubkach, zmienia je w neony, tabliczki informacyjne. Poprzez zawłaszczenie przestrzeni przeznaczonej dla innego rodzaju komunikatów, artysta wzmacnia siłę ich przekazu, wywołując swego rodzaju suspens.
Laureat Nagrody im. Jana Cybisa za 2010.
(strona www artysty)

Andrzej Kasprzak (ur. 27 września 1963 w Gliwicach, mieszka we Wrocławiu) – polski artysta grafik, malarz i rzeźbiarz
Ukończył z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1988 roku. Studiował także na Wydziale Grafiki w Katowicach.

Mikołaj Kasprzyk (Warszawa 1953, mieszka w Warszawie) - malarz; studiował na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, dyplom uzyskał w pracowni prof. Jacka Sienickiego w 1977 roku. W latach 1977-1989 był asystentem i adiunktem na Wydziale Malarstwa macierzystej uczelni. W 2001 roku został laureatem nagrody za najlepszy obraz roku w konkursie miesięcznika „Art & Business”.
„Prosty, figuratywny styl jego malarstwa nawiązuje do sztuki włoskiego Quattrocenta, a wszelkie podobieństwo do surrealizmu – co wielokrotnie sam podkreśla – jest przypadkowe i powierzchowne. Ironiczny obserwator toczącego się życia i relacji międzyludzkich, a jednocześnie autor jednego z najbardziej poetyckich stylów malarskich. Maluje postaci na podstawie robionych przez siebie fotografii, do których pozuje sam lub z żoną Bogną. Ustawia je w nierealnym pejzażu, każe grać wyimaginowane role: pojedynkujących się par, tancerzy, muzyków, żonglerów. Często multiplikuje postaci, ukazując je w kolejnych fazach ruchu.” [cyt.: galeriaart.pl]

Grzegorz Marszałek (Świnna 10 XII 1946) – grafik; studiował na wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby PWSSP w Poznaniu. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1971 roku w pracowni Lucjana Mianowskiego i Waldemara Świerzego. W 1971 zaczął wykładać na ASP w Poznaniu, w 1994 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. Jest kierownikiem Pracowni Plakatu i Ilustracji w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej w Szczecinie (od 1995), kierownikiem I Pracowni Plakatu na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (od 1998), od 2010 kieruje Pracownią Plakatu i Ilustracji w Akademii Sztuki w Szczecinie.
Zajmuje się ilustracją, rysunkiem i grafiką użytkową. Projektuje plakaty, okładki książek, katalogi, znaki graficzne. Brał udział w wielu wystawach plakatów w Polsce i za granicą, m.in. w Darmstadt, Clermont-Ferrand, Liege, Moskwie, Miskolcu, Turynie, Pennsylvanii i w Tokio. Jego prace, wielokrotnie nagradzane na krajowych i międzynarodowych konkursach, znajdują się w zbiorach licznych muzeów na całym świecie i w kolekcjach prywatnych.

Adam Myjak (Stary Sącz 1947 – Warszawa 2025) - rzeźbiarz. Tworzył w zakresie rzeźby monumentalnej, kameralnej, medalierstwa i rysunku. Od 1965 studiował na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1971, rok później rozpoczął pracę pedagogiczną na macierzystym wydziale. Od 1990 jest profesorem. Był dwukrotnie wybierany na podwójne kadencje rektora (1990-1996 i od 1999). Debiutował wraz z pokoleniem tzw. nowej figuracji lat 70. w sztuce polskiej. Współtworzył ruch „O poprawę“. Wczesny okres jego twórczości stał pod znakiem wielkiego cyklu głów o miękkiej, jakby zamglonej fakturze i sennych rysach, monumentalnych niezależnie od ich fizycznych wymiarów. Motyw głowy jako pola symbolicznych zabiegów pozostaje aktualny w jego twórczości, przechodząc, wraz z równie klasycznymi tematami, jak popiersie i figura, kolejne fazy formalne i stylistyczne. Wśród nich wyodrębnia się okres bardziej zdecydowanego i syntetycznego formowania powierzchni oraz kontrastowania partii matowych i polerowanych bądź łączenia różnych materiałów, jak kamień i brąz, co nastąpiło na przełomie lat 70. i 80. Artysta spędził lata 1979-1981 na stypendium im. Wilhelma Lehmbrucka w Niemczech. W połowie lat 80. nowym cyklem w jego twórczości stały się kroczące, wydłużone, ażurowe „Figury“. Następujące po sobie kształty i formy wzbogacały kolejno repertuar jego twórczości, składając się na jej dzisiejsze bogactwo. Zdobywa liczne nagrody w konkursach krajowych i międzynarodowych. Poza rzeźbą i medalierstwem, któremu poświęcał się zwłaszcza na początku swej drogi twórczej, ma w swym dorobku projekty i realizacje monumentalne, podejmowane często wspólnie z Antonim Januszem Pastwą (niezrealizowany Pomnik Katyński na Powązkach, 1983, ostatnio - kwadryga na Teatrze Wielkim, odsłonięta 3 V 2002). Ważnym wątkiem jego twórczości jest również rysunek.

Tadeusz Michał Siara (ur. Kuczynka w Poznańskiem 20 VI 1941, mieszka w Katowicach) studiował w katowickiej filii Wydziału Grafiki ASP w Krakowie (obecnie ASP w Katowicach), gdzie uzyskał dyplom z grafiki warsztatowej w 1969. W latach 1993-2000 wykładał w macierzystej uczelni. W 1972 i 2003 był stypendystą Ministra Kultury i Sztuki, w 1975 otrzymał stypendium rządu holenderskiego, w ramach którego odbył studia w Rietveld Akademie w Amsterdamie. Od 1969 wystawia w kraju i za granicą. Miał ok. 50 wystaw indywidualnych. Regularnie uczestniczy w międzynarodowych biennale i triennale grafiki, m. in. w Krakowie (1974, 1976, 1984), Florencji (1974), Menton (1974), Bradford (1976), Lubljanie (1979), Mulhouse (1980), Frechen (1978, 1983), Rydze (1990), Sapporo (1991), Chamalières (1991). Zdobył m. in. złoty medal (zespołowo) na XII Międzynarodowym Salonie Juvisy, Paryż 1971, medal honorowy na VII wystawie „Małe Formy Grafiki”, Łódź 1991. Zajmuje się wyłącznie grafiką warsztatową w tradycyjnych technikach metalowych (głównie akwaforta). Tworzy nastrojowe, nostalgiczne i symboliczne kompozycje poświęcone ginącej przyrodzie i malowniczym zakątkom miast, które zwiedza. Włącza w swe kompozycje teksty (w cyklu „Listy”, kontynuowanym od 1975) oraz traktowane symbolicznie odniesienia do tradycji kultury i wartości lokalnych. W 2004 w katowickiej Galerii Sztuki Współczesnej BWA odbyła się wystawa jubileuszowa artysty w 35-lecie twórczości.

Marek Sobczyk studiował malarstwo w ASP w Warszawie w latach 1975-1980. Dyplom, wykonany pod kierunkiem prof. Stefana Gierowskiego, został częściowo ocenzurowany przez władze uczelni. W początkowym okresie twórczości artysta malował dekoracyjne, syntetyczne kompozycje abstrakcyjne. W 1983 związał się z Gruppą, z którą wystawiał do końca jej działalności w 1992. Chętnie malował wspólnie z kolegami: z Ryszardem Woźniakiem w 1983 i z Jarosławem Modzelewskim w 1984 (współpracę z Modzelewskim podjął na nowo w latach 90., co zaowocowało serią wspólnych obrazów, wystawionych w 1998). W połowie lat 80. malował rozbudowane kompozycje figuralne, nawiązujące do treści sakralnych, historycznych lub mieszające różne wątki niczym we śnie lub halucynacjach. W tym okresie w pełnym rozmachu sposobie malowania, intensywnej kolorystyce, bogatej fakturze najbardziej zbliżył się do cech stylistycznych nowej ekspresji, dominującej w malarstwie młodych lat 80.

Anna Sobol-Wejman studiowała na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie w latach 1966-1972. Uzyskała dyplom w pracowni litografii prof. Włodzimierza Kunza i w pracowni projektowania opakowań prof. Witolda Skulicza. Po studiach skupiła się na grafice warsztatowej, głównie w technikach metalowych. Weszła do do znanej krakowskiej rodziny grafików jako żona Stanisława i synowa Mieczysława Wejmana. Poza grafiką zajmuje się malarstwem i rysunkiem. Wielokrotnie wystawiała w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się w czołowych zbiorach graficznych Polski i świata, m. in. Museum of Modern Art w Nowym Jorku i Albertinie w Wiedniu.

Jacek Sroka studiował w ASP w Krakowie w latach 1976-81. Do 1989 był pedagogiem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką warsztatową w technikach metalowych, przeważnie barwną. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80. współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji. Nie unika sarkazmu czy wręcz kpiny, jak w pracach o politycznym, antykomunistycznym podtekście. Jego obrazy odznaczają się rozmaitością ujęć przestrzennych. Uwagę zwraca zwłaszcza często przez artystę stosowany zabieg multiplikowania rzeczywistości w jednej kompozycji, polegający na wpisywaniu obrazu w obraz. Inne charakterystyczne cechy obrazów Sroki to dublowanie figur lub pokrywanie całej powierzchni malowidła „rastrem” powielonych, drobnych elementów.

Paweł Susid studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1973-78, dyplom w pracowni prof. Tadeusza Dominika uzyskał w 1978. Uprawia malarstwo, grafikę i ceramikę. Jest też autorem oryginalnego plakatu „Złe życia kończą się śmiercią”, wielokrotnie eksponowanego na billboardach różnych miast polskich. Od 1984 do 1992 prowadził bardzo prężną Galerię Młodych przy bielańskim MPiK. Wystawiał w galeriach warszawskich m.in. w Galerii Studio (1984), Galerii Promocyjnej (1987), Galerii Test (1990), Galerii A.R. (1997 i Galerii Sztuki Współczesnej Zachęta (1999, 2006) a także w Galerii Biała w Lublinie (2003). Esencją obrazów Susida jest tekst, będący wyznacznikiem jego prac. Odpowiednio skomponowane litery o zróżnicowanej formie, ich kolor, wzajemne relacje i symbolika są dla artysty malarską inspiracją. Te plastyczne działania maja swoje źródło w życiu codziennym. Przy ich pomocy tworzy zapis naszej współczesności, przekazując go następnych pokoleniom. Uzasadniając taki właśnie wybór swojej twórczej drogi powiedział, że ponieważ we współczesnych obrazach brakowało mu treści więc znalazł na to sposób wprowadzając tekst. Mieszka w Warszawie.

Leon Tarasewicz (Stacja Waliły na Białostocczyźnie 14 III 1957, mieszka we wsi Waliły i w Warszawie) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1979-1984. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Tadeusza Dominika. Już w okresie studiów odnalazł własny sposób przedstawiania natury poddawanej syntezie na granicy abstrakcji. W początkowym okresie jego obrazy oparte były na wnikliwie zaobserwowanych motywach, takich jak widziane z oddali stożki drzew na górskich stokach, rytm pni drzew w lesie, stada wzbijających się do lotu ptaków, kamienie. Od ok. 1988 artysta wychodzi poza konkretne odniesienia przedmiotowe ku wartościom czysto malarskim: barwie, grze walorów, fakturze. Tworzy abstrakcyjne kompozycje pól i smug koloru wypełniających wielkoformatowe obrazy, jak również - coraz częściej - malowidła na ścianach galerii (np. w Konsthall, Malmö 1992, w Galerii Foksal, Warszawa 1994, na wystawie "Sztuka wobec natury", Galeria Zachęta, Warszawa 1996). Z czasem tego typu realizacje przestrzenne w miejscach publicznych (choć ma również w dorobku kilka aranżacji wnętrz prywatnych) stały się głównym wątkiem jego twórczości. Apogeum tej tendencji przypadło na przełom stuleci, kiedy artysta zaprezentował barwną "podłogę" na Biennale Sztuki w Wenecji w 2001 oraz indywidualną wystawę-instalację w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 2003, pomyślaną jako przestrzeń malarska, w którą widz może fizycznie wejść. Artysta od początku kariery odnosi wiele sukcesów, również rynkowych, w kraju i za granicą. Brał udział w wielu prestiżowych wystawach zbiorowych, indywidualnie współpracuje od 1984 z Galerią Foksal w Warszawie oraz m. in. z Galerie Nordenhake w Sztokholmie i Berlinie. Miał wystawy indywidualne w czołowych muzeach i galeriach w kraju oraz w Londynie, Nowym Jorku, Berlinie, Wenecji i in. Jego prace weszły do prestiżowych kolekcji muzealnych. Otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa (1998), Nagrodę Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich (1999), Paszport "Polityki" (2000). Artysta akcentuje swą narodowość białoruską, działa na rzecz społeczności lokalnej i ruchów opozycyjnych na Białorusi. W roku akademickim 1996/97 Akademia warszawska zaprosiła go do prowadzenia pracowni na Wydziale Malarstwa. Uczy tam do dziś, będąc dla studentów nie tylko autorytetem artystycznym, ale i oddanym pedagogiem, organizatorem plenerów, warsztatów, wspólnych wyjazdów na wystawy.

Henryk Waniek (ur. Oświęcim 4 III 1942, mieszka w Warszawie) studiował na Wydziale Grafiki w Katowicach - filii ASP w Krakowie, dyplom uzyskał w 1970. Jeszcze na studiach związał się z malarzami o orientacji fantastyczno-magicznej, Barbarą i Henrykiem "Fantazosem" Ziembickimi. Następnie przystąpił do grupy Oneiron (m.in. Andrzej Urbanowicz, Urszula Broll, filmowiec Antoni Halor), która jako bodaj pierwsza w Polsce w pokoleniu kontrkultury wysuwała program integracji sztuki z filozofią Wschodu oraz próbowała penetrować i artystycznie wykorzystywać tzw. odmienne stany świadomości. Twórczość Wańka oparta jest na nienagannym warsztacie malarza-realisty oraz na erudycji eksploratora przeszłości, wiedzy tajemnej, symboliki liczb itd. Nieobca jest też artyście spuścizna literacka, zwłaszcza jej wątki fantastyczne i wizjonerskie. Są to wszakże tylko ramy dla jego czysto artystycznej wyobraźni i wrażliwości, z jaką tworzy wyimaginowane przestrzenie swych krajobrazów - panoramicznych i kosmicznych pustaci oraz pejzaży swoiście „ucywilizowanych“, zabudowanych, nigdy jednak nie zaludnionych sensu stricto. Artysta obok malarstwa zajmuje się scenografią teatralną i filmową, plakatem, a także eseistyką i krytyką artystyczną. Publikuje w czasopismach, wydał też zbiory swych tekstów w edycjach książkowych.

Stanisław Wejman (Jędrzejów 20 XI 1944, mieszka w Krakowie), syn znanego grafika, Mieczysława Wejmana, studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki ASP w Krakowie w latach 1962-1968, początkowo malarstwo pod kierunkiem Hanny Rudzkiej-Cybisowej, następnie grafikę pod kierunkiem ojca. W 1968 rozpoczął pracę pedagogiczną w macierzystej uczelni, w której obecnie jest profesorem. Od 1981 prowadzi pracownię graficznych technik metalowych. W 1984-1985 przebywał jako visiting professor w USA, w 1990 w Kanadzie. Zajmuje się grafiką warsztatową, głównie w technikach metalowych, rysunkiem i malarstwem. Wiele wystawiał, m. in. na niemal wszystkich edycjach Międzynarodowego Biennale (od 1994 Triennale) Grafiki w Krakowie oraz na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Jest też laureatem wielu nagród, jego twórczość jest reprezentowana w czołowych polskich i światowych kolekcjach, jak Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Graphische Sammlung Albertina w Wiedniu, Muzea Narodowe w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi i in.

Ukończyła studia na wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom w pracowni Tadeusza Dominika w 1980). Uczestniczyła w wielu prezentacjach polskiej sztuki współczesnej w kraju i za granicą. Od początku lat 90. maluje dywany, stara się oddać na płótnie ich fakturę, kolor i refleksy materii. Nawiązując do założeń pop-artu nadaje przedmiotowi użytkowemu - dywanowi - wyższą artystyczną rangę. Prace te często mają klimat sztuki Wschodu. Jest artystką poszukującą nieustannie nowych tematów. Duża wystawa artystki miała miejsce w warszawskiej Zachęcie w 2000 roku.