Tadeusz Dominik (Szymanów 14 I 1928 - Warszawa 20 V 2014) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. J.Cybisa (1946-51, dyplom 1953). Od 1951 był pedagogiem na macierzystym Wydziale, początkowo jako asystent Cybisa. Od 1965 prowadził własną pracownię, w 1979 otrzymał tytuł profesora. W 1990 przeszedł na emeryturę. W czasie studiów oddziałały nań - za pośrednictwem osobowości i sztuki Cybisa - idee polskiego koloryzmu, które następnie twórczo i samodzielnie kontynuował. Początkowo tworzył obrazy figuratywne. Debiutował na słynnej wystawie w warszawskim Arsenale w 1955, gdzie zdobył nagrodę. W tym okresie obok malarstwa uprawiał drzeworyt, operujący szerokimi płaszczyznami bieli i czerni (drzeworyty wystawiał m.in. na Biennale w Wenecji w 1956). W drugiej poł. lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, początkowo utrzymane w ekspresyjnej i spontanicznej stylistyce malarstwa informel. W latach 60. wzbogacił swe prace o efekty fakturowe. Niezmienną inspiracją była dla malarza natura, bogactwo i kolorystyka jej form. Pozostał jej wierny do dziś, poddając zmianom sam sposób malowania. Stopniowo rozjaśniał i wygładzał swe kompozycje, wprowadzając efekty dekoracyjne, jak rytmiczne powtórzenia form czy rodzaj malowanych „rastrów“, regularnie znaczących fragmenty kompozycji. Wśród wielu nagród otrzymał m.in. laur „Złotego Grona“ w Zielonej Górze w 1963, Grand Prix Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie w 1968, nagrodę im. George’a Rowney’a w Londynie w 1973 i Nagrodę im. Jana Cybisa w Warszawie w 1973. Równolegle z malarstwem zajmował się gobelinem, ceramiką, również grafiką komputerową.
Zmarł 20 maja 2014 w swoim domu pod Warszawą.

Tadeusz Dominik (Szymanów 14 I 1928 - Warszawa 20 V 2014) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. J.Cybisa (1946-51, dyplom 1953). Od 1951 był pedagogiem na macierzystym Wydziale, początkowo jako asystent Cybisa. Od 1965 prowadził własną pracownię, w 1979 otrzymał tytuł profesora. W 1990 przeszedł na emeryturę. W czasie studiów oddziałały nań - za pośrednictwem osobowości i sztuki Cybisa - idee polskiego koloryzmu, które następnie twórczo i samodzielnie kontynuował. Początkowo tworzył obrazy figuratywne. Debiutował na słynnej wystawie w warszawskim Arsenale w 1955, gdzie zdobył nagrodę. W tym okresie obok malarstwa uprawiał drzeworyt, operujący szerokimi płaszczyznami bieli i czerni (drzeworyty wystawiał m.in. na Biennale w Wenecji w 1956). W drugiej poł. lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, początkowo utrzymane w ekspresyjnej i spontanicznej stylistyce malarstwa informel. W latach 60. wzbogacił swe prace o efekty fakturowe. Niezmienną inspiracją była dla malarza natura, bogactwo i kolorystyka jej form. Pozostał jej wierny do dziś, poddając zmianom sam sposób malowania. Stopniowo rozjaśniał i wygładzał swe kompozycje, wprowadzając efekty dekoracyjne, jak rytmiczne powtórzenia form czy rodzaj malowanych „rastrów“, regularnie znaczących fragmenty kompozycji. Wśród wielu nagród otrzymał m.in. laur „Złotego Grona“ w Zielonej Górze w 1963, Grand Prix Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie w 1968, nagrodę im. George’a Rowney’a w Londynie w 1973 i Nagrodę im. Jana Cybisa w Warszawie w 1973. Równolegle z malarstwem zajmował się gobelinem, ceramiką, również grafiką komputerową.
Zmarł 20 maja 2014 w swoim domu pod Warszawą.

Tomasz Dominik (Warszawa 1955, mieszka w Warszawie) – malarz, grafik, autor rejestracji wideo. Studiował na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Jacka Sienickiego, gdzie w 1980 roku otrzymał dyplom ze specjalizacją dodatkową z ceramiki i litografii.

Tomasz Dominik (Warszawa 1955, mieszka w Warszawie) – malarz, grafik, autor rejestracji wideo. Studiował na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Jacka Sienickiego, gdzie w 1980 roku otrzymał dyplom ze specjalizacją dodatkową z ceramiki i litografii.

Andrzej Dudziński (Sopot 14 XII 1945 - 17 I 2023) po kilkuletnich studiach architektonicznych na Politechnice Gdańskiej oraz na wydziałach architektury wnętrz i grafiki gdańskiej PWSSP przeniósł się na ASP w Warszawie, którą ukończył w 1972 roku uzyskując dyplom z plakatu w pracowni Henryka Tomaszewskiego. Jeszcze jako student publikował rysunki w „Szpilkach”, warszawskiej „Kulturze” i innych czasopismach. Wspólnie z Andrzejem Mleczko, Janem Sawką i innymi współtworzył fenomen, który wraz z plakatem młodych (częściowo tych samych) twórców stanowił o odrębności polskiej kultury studenckiej przełomu lat 60. i 70. W latach 1970-1972 przebywał w Londynie, gdzie nawiązał współpracę z młodzieżowymi i offowymi pismami: "OZ", "Ink", "Frendz", "Time Out". Od 1977 mieszka i pracuje w USA. Stopniowo zyskał wysoką pozycję wśród miejscowych grafików i plakacistów, wykonując wiele zamówień komercyjnych oraz publikując swe prace w pismach takich jak "The New York Times", "The Boston Globe", "Newsweek", "Rolling Stone", "Playboy", "Vanity Fair", "The Washington Post", "Time" i innych. Jednocześnie nie tracił kontaktu z krajem i polską rzeczywistością, która żywiła jego sztukę. W latach stanu wojennego ukazywały się w podziemnych wydawnictwach tomiki jego rysunków. Stworzony przezeń w 1972 kultowy ptak Dudi, ukazujący się na łamach „Szpilek” i warszawskiej „Kultury”, znalazł kontynuację w postaci Pokraka z 1987, który od 1992 ukazuje się i komentuje aktualne sprawy na łamach „Tygodnika Powszechnego”. W 1994 artysta zaczął tworzyć plakaty do nieistniejących filmów, a następnie zaprosił znanych krytyków i publicystów, m.in. Stanisława Barańczaka, Jana Kotta, Andrzeja Wernera) do pisania z nich recenzji. Z okazji wizyty Dudzińskiego w Polsce w 1996 zorganizowano imprezę Dudinalia w Sopocie. W tymże roku ukazał się album "Andrzej Dudziński", a następnie kolejne publikacje: "Kino Andrzeja Dudzińskiego" (1997) i "Pokrak" (1998).

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).

Stasys Eidrigevičius (Medyniszki na Litwie 1949, mieszka i tworzy w Warszawie) uczył się w szkole rzemiosł artystycznych w Kownie i w Instytucie Sztuk Pięknych w Wilnie, który ukończył w 1973. Debiutował w 1970 w Wilnie, prezentując wystawę malarstwa i ekslibrisów. W 1979 po raz pierwszy wystawiał w Warszawie. Od 1980 mieszka i tworzy w Polsce. W 1981 wstąpił do ZPAP, jest też członkiem międzynarodowych zrzeszeń artystów IAA i AIAP. Początkowo dał się poznać jako twórca ekslibrisów i miniatur graficznych, wykonywanych z niezwykłą precyzją w technikach metalowych. Dziedziną, w której zasłynął najbardziej, jest plakat. Podobnie jak artyści „polskiej szkoły plakatu” lat 50. i 60. Eidrigevicius tworzy w wypracowanej przez siebie stylistyce, która dominuje nad funkcjonalną stroną projektowanych przezeń plakatów. Powtarzającym się motywem jego prac jest głowa, na której artysta dokonuje wielorakich zabiegów artystycznych, głównie deformacji. Zajmuje się też ilustracją książkową, rysunkiem i malarstwem i formami rzeźbiarskimi.  W 2022 artysta wziął udział w Międzynarodowym Triennale Sztuki w Setouchi w Japonii. Aktualnie powstaje Centrum Sztuki Stasios Eidrigevičius (SEMC) w Poniewieżu na Litwie, gdzie na stałe prezentowana będzie twórczość artysty.

Andrzej Heidrich (Warszawa 1928- Warszawa 2019) studiował na warszawskiej ASP na Wydziale Grafiki, obronił dyplom w pracowni prof. Jana Marcina Szancera. Zajmował się grafiką użytkową. Autor wielu projektów znaczków pocztowych oraz banknotów: serii "Wielcy Polacy" (1974-1993, w obiegu 1975-1996) oraz "Królowie i książęta Polski" (1994, w obiegu od 1995).
Andrzej Heidrich poza ogromnym dorobkiem w dziedzinie projektowania książek oraz projektów graficznych, które każdy z nas nosi w portfelu, był autorem mniej oczywistych realizacji: stworzył projekty paszportów, orzełków na czapkach wojskowych, odznak policyjnych, odznaczeń dla polskich żołnierzy walczących w Iraku i w Afganistanie, herbów ziemskich i grodzkich.

Andrzej Heidrich (Warszawa 1928 - Warszawa 2019) studiował na warszawskiej ASP na Wydziale Grafiki, obronił dyplom w pracowni prof. Jana Marcina Szancera. Zajmował się grafiką użytkową. Autor wielu projektów znaczków pocztowych oraz banknotów: serii "Wielcy Polacy" (1974-1993, w obiegu 1975-1996) oraz "Królowie i książęta Polski" (1994, w obiegu od 1995).
Andrzej Heidrich poza ogromnym dorobkiem w dziedzinie projektowania książek oraz projektów graficznych, które każdy z nas nosi w portfelu, był autorem mniej oczywistych realizacji: stworzył projekty paszportów, orzełków na czapkach wojskowych, odznak policyjnych, odznaczeń dla polskich żołnierzy walczących w Iraku i w Afganistanie, herbów ziemskich i grodzkich.

Zbigniew Makowski  (Warszawa 31 I 1930 - Warszawa 19 VIII 2019) studiował w ASP w Warszawie w latach 1950-1956, dyplom uzyskał w pracowni Kazimierza Tomorowicza. Początkowo skłaniał się ku surrealizmowi - podczas pobytu w Paryżu w 1962 zetknął się z André Bretonem i międzynarodowym ruchem Phases. Jednak decydujący wpływ na wyraz jego sztuki wywarły pozamalarskie zainteresowania, jakim się oddaje. Jest literatem, poetą, erudytą, zwłaszcza zaś znawcą szerokiego spektrum filozofii i wiedzy tajemnej wielu kultur. Znawstwo to wykorzystuje w swoich pracach malarskich, rysunkowych, a także w unikatowych książkach, które własnoręcznie wykonuje na specjalnie preparowanych papierach. W swych pracach nawarstwia symbole, cytaty i znaczenia w nieczytelny, zdawałoby się, chaos. Wypada jednak wierzyć krytykom, którzy twierdzą, iż prace Makowskiego otwierają przed cierpliwym i intelektualnie przygotowanym „czytelnikiem“ świat swoistej narracji. Sam artysta zaś zwraca uwagę na „permutacyjną“ strukturę swych prac, w których rozmaite cytaty i odniesienia kulturowe przeplatają się z jego prywatną ikonografią. Tak czy inaczej, z pewnością w pracach Makowskiego da się wyróżnić pewien „alfabet“ wizualno-symboliczny, którego elementy pojawiają się w nich stale w różnych konfiguracjach. Należą doń np. takie wizerunki, jak klucz, drabina, studnia, mandala, kielich itp. Otaczają je napisy, często łacińskie, a także pojedyncze cyfry, litery, ornamenty. Określił je ktoś jako rebusy o wielkiej urodzie, które można odczytywać, można też kontemplować. Od roku 1982 artysta przestał wystawiać, ale nie tworzyć. Powstają wówczas prace będące rodzajem nowoczesnego notatnika, rozpoczętego jeszcze w latach 60., do którego artysta powraca z nowymi przemyśleniami. Artysta jest laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody Krytyki Artystycznej im. Norwida (1973) i Nagrody im. Jana Cybisa (1992). Jego wielka kompozycja "Mirabilitas secundum diversos modos exire potest a rebus" (1973-1980) zdobi genewską siedzibę ONZ jako dar rządu polskiego.

Monika Małkowska (Warszawa 1950, mieszka w Warszawie) – polska krytyczka sztuki, dziennikarka i publicystka kulturalna. Absolwentka warszawskiej ASP (dyplom 1975 na Wydziale Grafiki Warsztatowej). W 2009 na tej samej uczelni obroniła doktorat pod tytułem „Niech żyją krytycy”. Wykładała w Europejskiej Akademii Sztuk i w Wyższej Szkole Dziennikarstwa im. Melchiora Wańkowicza, a po obronie doktoratu prowadziła zajęcia na Wydziale Sztuki Mediów i Scenografii warszawskiej ASP.

Franciszek Maśluszczak studiował na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie, który ukończył w 1974. Od 1975 wykłada na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1970 współpracuje jako grafik i rysownik z czasopismami, m. in. „Ty i Ja”, „Literatura”, „Szpilki”, „Sztuka”, „Polityka”, „Tygodnik Literacki”, „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Arkusz”. Należał do szerokiego grona artystów, którzy współtworzyli zjawisko określane jako nowa figuracja lat 70., generacja „Nowego Wyrazu” lub ruch „O poprawę”. Miał wiele wystaw indywidualnych, wielokrotnie wystawiał też na pokazach zbiorowych w kraju i za granicą. Zdobył popularność i renomę charakterystycznymi obrazami, zazwyczaj niewielkiego formatu, przedstawiającymi figuralne sceny z udziałem postaci o swojskim, jarmarczno-groteskowym wyglądzie. W latach 80. artysta włączył się w ruch niezależnego życia artystycznego, biorąc udział m. in. w wystawach w pracowniach prywatnych. Obok malarstwa i rysunku Maśluszczak tworzy ilustracje książkowe (Jeremi Przybora, „Kabaret jeszcze Starszych Panów”, 1980; Ryszard Schubert, „Panna Lilianka”, 1983; Rena Marciniak, „Ślub na gruzach Warszawy”, 1990; Roald Dahl, „Wielkomilud”, 1991; Agnieszka Taborska, „Die Mondgeister”, 1996; „W malinowym dżemie”, 1996), projektuje też okładki i plakaty. Jest autorem obrazu ołtarzowego w kościele oo. franciszkanów w Warszawie. Jego twórczość jest reprezentowana w czołowych kolek-cjach muzealnych w kraju oraz w Tokio i Gandawie.

Andrzej Mleczko (Tarnobrzeg 1949, mieszka w Krakowie) studiował na wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W 1971 roku zadebiutował na łamach tygodnika „Student”. Od tego czasu zajmuje się przede wszystkim rysunkiem satyrycznym, ale także plakatem, scenografią, grafiką oraz rysunkiem reklamowym. Jest autorem ponad 40 tysięcy rysunków i ilustracji opublikowanych w kilkudziesięciu pismach i magazynach. Dotychczas zbiory jego prac ukazały się w ponad 50 książkach i albumach. Twórczość artysty prezentowana była na kilkuset wystawach indywidualnych w kraju i za granicą.

Piotr Młodożeniec studiował na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie w latach 1976-1981. Dyplom otrzymał w pracowni plakatu prof. Henryka Tomaszewskiego. Od lat 80. zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką, często je łącząc. W latach 80. współtworzył zjawisko Nowej Ekspresji w malarstwie, będąc zarazem uczestnikiem ruchu kultury niezależnej, kontestującej oficjalne życie artystyczne w stanie wojennym. Brał udział w wystawach tego nurtu, nade wszystko jest jednak autorem powszechnie znanych, szeroko wówczas kolportowanych kanałami podziemnymi grafik okolicznościowych: kartek świątecznych, plakatów, ulotek, ilustracji, znaków, kalendarzy itp. Wykonywał je w technice sitodruku, wykorzystując pierwsze graficzne programy komputerowe. Efektem było charakterystyczne liternictwo, uproszczona i płaska sylwetka ludzka oraz gruby raster. Estetyka ta przenikała do obrazów, które artysta wzbogacał elementami collage’u, malarstwem sprayami, jak w graffiti, neonami itp. Cechy te przetrwały w jego sztuce do obecnych lat, ulegając tylko dalszemu zsyntetyzowaniu, co sprawia, że niektóre nowsze obrazy Młodożeńca zbliżają się w wyrazie do abstrakcji aluzyjnej. Artysta wystawiał na wielu prywatnych, kościelnych i niezależnych wystawach dekady lat 80., jak „Świadectwo obecności“, Warszawa 1982, I Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych „Droga i Prawda“, Wrocław 1985, „Co słychać“, Warszawa 1987 i in. W latach 90. kilkakrotnie prezentował swe prace wspólnie z ojcem Janem i bratem Stanisławem, malarzem z Nowego Jorku. Od 1992 Młodożeniec pracuje z Markiem Sobczykiem w graficznej spółce autorskiej pn. „zafryki“. Projektują plakaty, billboardy, współpracują jako ilustratorzy z czasopismami, np. „Gazetą Wyborczą“. Indywidualnie Młodożeniec jest laureatem licznych nagród, m.in. Najlepszy plakat Warszawy 1982, Grand Prix Festiwalu Plakatu w Chaumont 1993, srebrny medal na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie 1998.

Adam Myjak (Stary Sącz 1947 – Warszawa 2025) - rzeźbiarz. Tworzył w zakresie rzeźby monumentalnej, kameralnej, medalierstwa i rysunku. Od 1965 studiował na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1971, rok później rozpoczął pracę pedagogiczną na macierzystym wydziale. Od 1990 jest profesorem. Był dwukrotnie wybierany na podwójne kadencje rektora (1990-1996 i od 1999). Debiutował wraz z pokoleniem tzw. nowej figuracji lat 70. w sztuce polskiej. Współtworzył ruch „O poprawę“. Wczesny okres jego twórczości stał pod znakiem wielkiego cyklu głów o miękkiej, jakby zamglonej fakturze i sennych rysach, monumentalnych niezależnie od ich fizycznych wymiarów. Motyw głowy jako pola symbolicznych zabiegów pozostaje aktualny w jego twórczości, przechodząc, wraz z równie klasycznymi tematami, jak popiersie i figura, kolejne fazy formalne i stylistyczne. Wśród nich wyodrębnia się okres bardziej zdecydowanego i syntetycznego formowania powierzchni oraz kontrastowania partii matowych i polerowanych bądź łączenia różnych materiałów, jak kamień i brąz, co nastąpiło na przełomie lat 70. i 80. Artysta spędził lata 1979-1981 na stypendium im. Wilhelma Lehmbrucka w Niemczech. W połowie lat 80. nowym cyklem w jego twórczości stały się kroczące, wydłużone, ażurowe „Figury“. Następujące po sobie kształty i formy wzbogacały kolejno repertuar jego twórczości, składając się na jej dzisiejsze bogactwo. Zdobywa liczne nagrody w konkursach krajowych i międzynarodowych. Poza rzeźbą i medalierstwem, któremu poświęcał się zwłaszcza na początku swej drogi twórczej, ma w swym dorobku projekty i realizacje monumentalne, podejmowane często wspólnie z Antonim Januszem Pastwą (niezrealizowany Pomnik Katyński na Powązkach, 1983, ostatnio - kwadryga na Teatrze Wielkim, odsłonięta 3 V 2002). Ważnym wątkiem jego twórczości jest również rysunek.

Teresa Pągowska (Warszawa 12 VI 1926 - Warszawa 7 II 2007) studiowała malarstwo i techniki ścienne w PWSSP w Poznaniu w pracowni Wacława Taranczewskiego, gdzie uzyskała dyplom w 1951. W latach 1950-1964 pracowała w PWSSP w Gdańsku. Uczestniczyła w restauracji gdańskiej Starówki (1953). W 1958 wywarły na nią wpływ malarstwo i osobowość Piotra Potworowskiego. W 1964 przeniosła się do Warszawy. W latach 1971-1973 była zatrudniona w PWSSP w Łodzi, od 1973 pracowała w ASP w Warszawie. W 1988 uzyskała tytuł profesora zwyczajnego. Wystawiała od lat 50., uczestnicząc m.in. w wystawie w Arsenale w 1955, w Biennale Młodych w Paryżu 1959. W 1963 udział w wystawie „Ecole de Paris“ w Galerie Charpentier przyniósł jej honorowe członkostwo Nouvelle Ecole de Paris i grupy Realités Nouvelles. W latach 1963-1966 wystawiała na Salon de Mai w Paryżu. W 1990 otrzymała Nagrodę Fundacji im. Jurzykowskiego. Wiele podróżowała, zwiedzała, uczestniczyła w życiu artystycznym, unikając jednak wiązania się z grupami artystycznymi. Od początku twórczości, mimo dalekich niekiedy, ekspresyjnych odkształceń, pozostawała wierna figuracji. Malowała cyklami: „Dni” (lata 60.), „Monochromaty” (do 1975), „Figury magiczne” (kontynuacja poprzedniego cyklu w kolorze). Do 1995 preferowała duże formaty, w których często wykorzystywała efekt niegruntowanego płótna. Równolegle powstawały małe studia pojedynczych przedmiotów i znaków. W 1996 wyszedł monograficzny album artystki.

Andrzej Pągowski (Warszawa 1953, mieszka w Warszawie) ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Poznaniu w 1978. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Waldemara Świerzego. Projektuje plakaty, okładki płyt, zajmuje się ilustracją książkową, rysunkiem satyrycznym i grafiką komputerową oraz scenografią teatralną i telewizyjną. Od 1986 był dyrektorem artystycznym pism, m. in. "Mody" i polskiej edycji "Playboya". Od 1989 pracował na rzecz kampanii reklamowych, założył agencje reklamowe Studio P (1990) i KreacjaPro (2002). Od 1980 regularnie uczestniczy w Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie, od 1981 w Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach. Bierze tez udział w licznych wystawach i przeglądach plakatu i grafiki w kraju i za granicą, gdzie jego twórczość była też prezentowana na wielu wystawach indywidualnych. Jest laureatem wielu nagród zdobywanych m. in. na Międzynarodowym Konkursie na Najlepszy Plakat Filmowy i Telewizyjny w Los Angeles oraz kilkakrotnych nagród głównych na Międzynarodowym Konkursie na Plakat Filmowy w Chicago.

Tadeusz Michał Siara (ur. Kuczynka w Poznańskiem 20 VI 1941, mieszka w Katowicach) studiował w katowickiej filii Wydziału Grafiki ASP w Krakowie (obecnie ASP w Katowicach), gdzie uzyskał dyplom z grafiki warsztatowej w 1969. W latach 1993-2000 wykładał w macierzystej uczelni. W 1972 i 2003 był stypendystą Ministra Kultury i Sztuki, w 1975 otrzymał stypendium rządu holenderskiego, w ramach którego odbył studia w Rietveld Akademie w Amsterdamie. Od 1969 wystawia w kraju i za granicą. Miał ok. 50 wystaw indywidualnych. Regularnie uczestniczy w międzynarodowych biennale i triennale grafiki, m. in. w Krakowie (1974, 1976, 1984), Florencji (1974), Menton (1974), Bradford (1976), Lubljanie (1979), Mulhouse (1980), Frechen (1978, 1983), Rydze (1990), Sapporo (1991), Chamalières (1991). Zdobył m. in. złoty medal (zespołowo) na XII Międzynarodowym Salonie Juvisy, Paryż 1971, medal honorowy na VII wystawie „Małe Formy Grafiki”, Łódź 1991. Zajmuje się wyłącznie grafiką warsztatową w tradycyjnych technikach metalowych (głównie akwaforta). Tworzy nastrojowe, nostalgiczne i symboliczne kompozycje poświęcone ginącej przyrodzie i malowniczym zakątkom miast, które zwiedza. Włącza w swe kompozycje teksty (w cyklu „Listy”, kontynuowanym od 1975) oraz traktowane symbolicznie odniesienia do tradycji kultury i wartości lokalnych. W 2004 w katowickiej Galerii Sztuki Współczesnej BWA odbyła się wystawa jubileuszowa artysty w 35-lecie twórczości.

Jacek Sroka studiował w ASP w Krakowie w latach 1976-81. Do 1989 był pedagogiem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką warsztatową w technikach metalowych, przeważnie barwną. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80. współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji. Nie unika sarkazmu czy wręcz kpiny, jak w pracach o politycznym, antykomunistycznym podtekście. Jego obrazy odznaczają się rozmaitością ujęć przestrzennych. Uwagę zwraca zwłaszcza często przez artystę stosowany zabieg multiplikowania rzeczywistości w jednej kompozycji, polegający na wpisywaniu obrazu w obraz. Inne charakterystyczne cechy obrazów Sroki to dublowanie figur lub pokrywanie całej powierzchni malowidła „rastrem” powielonych, drobnych elementów.

Waldemar Świerzy (Katowice 9 IX 1931- Warszawa 27 XI 2013)-ukończył w 1952 Wydział Grafiki ASP w Krakowie – filia w Katowicach. Od 1952 pracował jako projektant plakatów m. in. dla Centrali Wynajmu Filmów, Wydawnictw Artystyczno-Graficznych, licznych teatrów w całym kraju. Od 1975 współpracuje z PIW-em, projektując okładki i ilustracje. Od 1965 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (od 1996 ASP) w Poznaniu, uzyskując w niej kolejne stopnie akademickie, aż do profesora (1987). W latach 1994-2001 był profesorem na warszawskiej ASP. Uczył też gościnnie w uczelniach zagranicznych: w Hawanie (1970), Meksyku (1979-1980), Berlinie Zach. (1985-1986), Kassel (1989-1990). Od 1966 jest członkiem AGI (Alliance Graphik International). Należy do grona współtwórców fenomenu „polskiej szkoły plakatu”, prezentując od początku indywidualny styl oparty na środkach malarskich, pełen rozmachu i koloru. W końcu lat 60. wprowadził do swych prac motywy oparte na „psychodelicznej” stylistyce sztuki hipisów i kręgów z nimi związanych. W połowie lat 70. zaczął tworzyć serię plakatów „portretowych”, ukazujących w wielkiej skali wizerunek artysty (plastyka, muzyka, gwiazdy filmu), któremu plakat był poświęcony. Stworzył w ten sposób galerię wiodących postaci polskiego życia kulturalnego ostatniego trzydziestolecia. Jego plakaty były prezentowane na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Zdobył liczne nagrody, m. in. Nagrodę WAG-u im. Tadeusza Trepkowskiego (1956), Prix Toulouse-Lautrec, Wersal (1959, 1962), złoty medal na Biennale Sztuki w Sao Paulo (1969), I nagroda pisma „Hollywood Reporter” (1975, 1985), srebrny (1972) i złoty (1976) medal na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie, złoty medal na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Lahti (1977), liczne nagrody na Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach (1965, 1971, 1975,1977, 1987, 1989).

Jan Tarasin (Kalisz 11 IX 1926 - Warszawa 8 VIII 2009) studiował malarstwo w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Zbigniewa Pronaszki (1946-1951). Jeszcze jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49. W połowie lat 50. stworzył cykle litografii: „Nowa Huta i jej mieszkańcy“, 1954, „Dom“, 1955). W pierwszym przeciwstawił się oficjalnemu optymizmowi, w drugim, operując symboliką martwej natury, zawarł treści egzystencjalne i odnoszące do niedawnego dramatu wojny. Po 1956 zaczął malować obrazy niefiguratywne. Układy wyodrębnionych elementów (określanych jako „przedmioty“) umieszczane były przez artystę na płaszczyźnie (cykl „Wnętrze“, 1957) ), lub w aluzyjnej przestrzeni (cykle „Uczta“, 1957, „Brzeg“, 1962-1964, „Przedmioty policzone“, od 1968, „Antykwariat“, 1968). Zasada ta utrzymuje się w jego malarstwie w następnych latach, różnice między okresami twórczości dotyczą sposobu opracowania „przedmiotów“ i ich usytuowania w przestrzeni obrazu lub wobec tła. Od lat 70. „przedmioty“ zmieniają się w graficzne, zwykle czarne znaki na jasnych tłach (cykl „Kolekcja“, od 1971). Tła z kolei bywają iluzyjnie przestrzenne, zróżnicowane walorowo, miękkie. W latach 90. artysta wrócił do kolorystycznego, bardziej malarskiego rozwiązywania zarówno znaków, jak i teł, często ciemnych lub przenikających się z „przedmiotami“ (cykl „Wylęgarnia przedmiotów“, 1992). Tarasin od 1962 jest członkiem „Grupy Krakowskiej“. W 1963-67 uczył na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. W 1967 przeniósł się do Warszawy, w 1974 podjął pracę pedagogiczną na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. W 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1976 otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, w 1984 Nagrodę im. Jana Cybisa.; Nagroda na MB Sztuki w San Marino 1965. Równolegle z malarstwem zajmował się rysunkiem i grafiką - do lat 60. litografią, od 1974 serigrafią. W 1974-1981 wydał 8 autorskich „Zeszytów“ z serigrafiami i własnymi tekstami. W 1995 w Galerii Zachęta odbyła się wystawa artysty, której towarzyszył monograficzny katalog.

Józef Wilkoń studiował od 1950 historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (dyplom 1954) i malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Adama Marczyńskiego (dyplom 1955). Od 1957 specjalizuje się w dziedzinie ilustracji i grafiki książkowej. Współpracuje z wieloma wydawnictwami w kraju, m. in. z Naszą Księgarnią, Czytelnikiem, KAW-em, Interpressem, a od 1963 także z wydawnictwami zagranicznymi, jak: Flammarion (Paryż), Middelhauve Verlag (Kolonia), Loewes Verlag (Bayreuth), Kinderbuchverlag (Berlin), Boehem Press (Zurich), Green Peace Publishers (Tokio). Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce artysta zaprzestał współpracy z wydawnictwami krajowymi, publikując odtąd wyłącznie za granicą. Jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej nagradzanych polskich ilustratorów. Wykształcił własny styl bazujący na niezwykłej wyobraźni i posłusznych jej umiejętnościach malarskich. Stosuje szeroko rozlaną plamę skontrastowaną z graficzną kreską.

Ukończyła studia na wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom w pracowni Tadeusza Dominika w 1980). Uczestniczyła w wielu prezentacjach polskiej sztuki współczesnej w kraju i za granicą. Od początku lat 90. maluje dywany, stara się oddać na płótnie ich fakturę, kolor i refleksy materii. Nawiązując do założeń pop-artu nadaje przedmiotowi użytkowemu - dywanowi - wyższą artystyczną rangę. Prace te często mają klimat sztuki Wschodu. Jest artystką poszukującą nieustannie nowych tematów. Duża wystawa artystki miała miejsce w warszawskiej Zachęcie w 2000 roku.

Ukończyła studia na wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom w pracowni Tadeusza Dominika w 1980). Uczestniczyła w wielu prezentacjach polskiej sztuki współczesnej w kraju i za granicą. Od początku lat 90. maluje dywany, stara się oddać na płótnie ich fakturę, kolor i refleksy materii. Nawiązując do założeń pop-artu nadaje przedmiotowi użytkowemu - dywanowi - wyższą artystyczną rangę. Prace te często mają klimat sztuki Wschodu. Jest artystką poszukującą nieustannie nowych tematów. Duża wystawa artystki miała miejsce w warszawskiej Zachęcie w 2000 roku.

Jan Dobkowski (Łomża 1942, mieszka w Warszawie) studiował w latach 1962-1968 na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP pod kierunkiem prof. Juliusza Studnickiego i Jana Cybisa. Będąc jeszcze na studiach, w 1966, utworzył duet artystyczny, w którym jego partnerem był Jerzy (Jurry) Zieliński. Ich pierwsza wspólna wystawa pn. Neo-Neo-Neo odbyła się w Warszawie w 1967. Wystawiali wspólnie do 1970. W 1968 powstały pierwsze zielono-czerwone obrazy Dobkowskiego (używającego w tym czasie pseudonimu Dobson). W pracach tych, operujących giętkimi, falistymi liniami, w których upatrywano wpływów secesji, artysta używał sposobów rodem z op-artu dla wywołania złudzeń optycznych (wirowanie, mżenie, pozorny ruch form). Równolegle z obrazami tworzył też formy z płyt i folii do montowania w przestrzeni. Złoty medal na Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze w 1971 i blisko roczny pobyt w USA na stypendium Fundacji Kościuszkowskiej w 1972 to kolejne etapy pełnej sukcesów kariery malarza. Wyraźną zmianę nastroju i wymowy jego prac przyniosły wydarzenia 1980-1981 roku, zwłaszcza wprowadzenie stanu wojennego. Monochromatyczne, ciemne płótna znaczył wtedy nikłymi, wiotkimi liniami rysunku. Najczęstszym motywem były patriotyczne i religijne symbole, dopowiadane tytułami nawiązującymi do realiów czasu. Kolejna radykalna zmiana nastąpiła ok. 1990. Symbolicznym zwiastunem nowego okresu stał się olbrzymi, radosny, eksplodujący bogactwem barw, kształtów i ruchu obraz ...a życie sobie płynie... (394 x 588 cm) z 1990-1991. Podobne cechy formalne charakteryzują twórczość artysty w całej dekadzie lat 90. Równolegle z malarstwem Dobkowski pracuje nad rysunkiem, będącym bardzo ważnym dopełnieniem jego twórczości.

Tadeusz Dominik (Szymanów 14 I 1928 - Warszawa 20 V 2014) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. J.Cybisa (1946-51, dyplom 1953). Od 1951 był pedagogiem na macierzystym Wydziale, początkowo jako asystent Cybisa. Od 1965 prowadził własną pracownię, w 1979 otrzymał tytuł profesora. W 1990 przeszedł na emeryturę. W czasie studiów oddziałały nań - za pośrednictwem osobowości i sztuki Cybisa - idee polskiego koloryzmu, które następnie twórczo i samodzielnie kontynuował. Początkowo tworzył obrazy figuratywne. Debiutował na słynnej wystawie w warszawskim Arsenale w 1955, gdzie zdobył nagrodę. W tym okresie obok malarstwa uprawiał drzeworyt, operujący szerokimi płaszczyznami bieli i czerni (drzeworyty wystawiał m.in. na Biennale w Wenecji w 1956). W drugiej poł. lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, początkowo utrzymane w ekspresyjnej i spontanicznej stylistyce malarstwa informel. W latach 60. wzbogacił swe prace o efekty fakturowe. Niezmienną inspiracją była dla malarza natura, bogactwo i kolorystyka jej form. Pozostał jej wierny do dziś, poddając zmianom sam sposób malowania. Stopniowo rozjaśniał i wygładzał swe kompozycje, wprowadzając efekty dekoracyjne, jak rytmiczne powtórzenia form czy rodzaj malowanych „rastrów“, regularnie znaczących fragmenty kompozycji. Wśród wielu nagród otrzymał m.in. laur „Złotego Grona“ w Zielonej Górze w 1963, Grand Prix Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie w 1968, nagrodę im. George’a Rowney’a w Londynie w 1973 i Nagrodę im. Jana Cybisa w Warszawie w 1973. Równolegle z malarstwem zajmował się gobelinem, ceramiką, również grafiką komputerową.
Zmarł 20 maja 2014 w swoim domu pod Warszawą.

Andrzej Dudziński (Sopot 14 XII 1945 - 17 I 2023) po kilkuletnich studiach architektonicznych na Politechnice Gdańskiej oraz na wydziałach architektury wnętrz i grafiki gdańskiej PWSSP przeniósł się na ASP w Warszawie, którą ukończył w 1972 roku uzyskując dyplom z plakatu w pracowni Henryka Tomaszewskiego. Jeszcze jako student publikował rysunki w „Szpilkach”, warszawskiej „Kulturze” i innych czasopismach. Wspólnie z Andrzejem Mleczko, Janem Sawką i innymi współtworzył fenomen, który wraz z plakatem młodych (częściowo tych samych) twórców stanowił o odrębności polskiej kultury studenckiej przełomu lat 60. i 70. W latach 1970-1972 przebywał w Londynie, gdzie nawiązał współpracę z młodzieżowymi i offowymi pismami: "OZ", "Ink", "Frendz", "Time Out". Od 1977 mieszka i pracuje w USA. Stopniowo zyskał wysoką pozycję wśród miejscowych grafików i plakacistów, wykonując wiele zamówień komercyjnych oraz publikując swe prace w pismach takich jak "The New York Times", "The Boston Globe", "Newsweek", "Rolling Stone", "Playboy", "Vanity Fair", "The Washington Post", "Time" i innych. Jednocześnie nie tracił kontaktu z krajem i polską rzeczywistością, która żywiła jego sztukę. W latach stanu wojennego ukazywały się w podziemnych wydawnictwach tomiki jego rysunków. Stworzony przezeń w 1972 kultowy ptak Dudi, ukazujący się na łamach „Szpilek” i warszawskiej „Kultury”, znalazł kontynuację w postaci Pokraka z 1987, który od 1992 ukazuje się i komentuje aktualne sprawy na łamach „Tygodnika Powszechnego”. W 1994 artysta zaczął tworzyć plakaty do nieistniejących filmów, a następnie zaprosił znanych krytyków i publicystów, m.in. Stanisława Barańczaka, Jana Kotta, Andrzeja Wernera) do pisania z nich recenzji. Z okazji wizyty Dudzińskiego w Polsce w 1996 zorganizowano imprezę Dudinalia w Sopocie. W tymże roku ukazał się album "Andrzej Dudziński", a następnie kolejne publikacje: "Kino Andrzeja Dudzińskiego" (1997) i "Pokrak" (1998).

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).

Stasys Eidrigevičius (Medyniszki na Litwie 1949, mieszka i tworzy w Warszawie) uczył się w szkole rzemiosł artystycznych w Kownie i w Instytucie Sztuk Pięknych w Wilnie, który ukończył w 1973. Debiutował w 1970 w Wilnie, prezentując wystawę malarstwa i ekslibrisów. W 1979 po raz pierwszy wystawiał w Warszawie. Od 1980 mieszka i tworzy w Polsce. W 1981 wstąpił do ZPAP, jest też członkiem międzynarodowych zrzeszeń artystów IAA i AIAP. Początkowo dał się poznać jako twórca ekslibrisów i miniatur graficznych, wykonywanych z niezwykłą precyzją w technikach metalowych. Dziedziną, w której zasłynął najbardziej, jest plakat. Podobnie jak artyści „polskiej szkoły plakatu” lat 50. i 60. Eidrigevicius tworzy w wypracowanej przez siebie stylistyce, która dominuje nad funkcjonalną stroną projektowanych przezeń plakatów. Powtarzającym się motywem jego prac jest głowa, na której artysta dokonuje wielorakich zabiegów artystycznych, głównie deformacji. Zajmuje się też ilustracją książkową, rysunkiem i malarstwem i formami rzeźbiarskimi.  W 2022 artysta wziął udział w Międzynarodowym Triennale Sztuki w Setouchi w Japonii. Aktualnie powstaje Centrum Sztuki Stasios Eidrigevičius (SEMC) w Poniewieżu na Litwie, gdzie na stałe prezentowana będzie twórczość artysty.

Piotr Fąfrowicz (Białystok 1958, mieszka w Kazimierzu Dolnym i Lublinie) -  studiował historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył Szkołę Animacji przy Studiu Miniatur filmowych w Warszawie. Zajmuje się malarstwem i ilustracją książkową. Swoje prace wystawiał w Polsce i za granicą, m.in.  w U.S.A, Niemczech, Szwajcarii, Japonii.Jego ilustracje były nagradzane m.in. w Aki Town w Japonii (II nagroda), w konkursie PTWK Najpiękniejsza Książka Roku - 2 nagrody,  wpisane na listę Białych Kruków Internationale Jugendbibliothek w Monachium. W Kopenhadze ksiazka "Wielkie zmiany w dużym lesie" dostała się na listę honorowa IBBY. Lubi nowe wyzwania, dlatego jednocześnie zajmuje się projektowaniem plakatów, katalogów, kart pocztowych i ubranek dla dzieci. Jego prace znajdują się w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Elżbieta Gaudasińska (Strzyżów 1943, mieszka w Buenos Aires) - studiowała na warszawskiej ASP, obroniła dyplom w 1967 w pracowni prof. A. Kobzdeja. Znana jest głównie jako ilustratorka książek, zwłaszcza dziecięcych ("Calineczka" H. Ch. Andersena, "Czerwony Kapturek" Ch. Perraulta).
Wielokrotnie nagradzana m.in. w 1973 - Wyróżnienie na Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu;
1975 - Wyróżnienie w konkursie PTWK „Najpiękniejsze Książki Roku”;
1977 - Nagroda Główna w konkursie PTWK „Najpiękniejsze Książki Roku”;
1979 - Nagroda Prezesa Rady Ministrów za twórczość artystyczną w dziedzinie ilustracji książkowej;
1984 - II Nagroda VI Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu 1984 - "Srebrne Koziołki" Poznań 1984 - Wpis na Listę Honorową IBA 1985 - Złote Jabłko BIB, Bratysława 1989 - Nagroda PTWK za wybitne osiągnięcia w dziedzinie ilustracji dla dzieci;
2001 - Wyróżnienie na Biennale Ilustracji Europejskiej w Aki Town, Japonia 2006 - Medal Polskiej Sekcji IBA.

Stefan Gierowski (Częstochowa 1925 - Konstancin Jeziorna 2022) studiował malarstwo w ASP w Krakowie (m. in. u Jerzego Fedkowicza i Zbigniewa Pronaszki) i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1949 przeniósł się do Warszawy. W 1955 wziął udział w wystawie w Arsenale. W tym okresie uprawiał malarstwo figuratywne o akcentach egzystencjalistycznych. W 1957 powstał pierwszy obraz oznaczony numerem I - od tej pory artysta nie stosuje literackich tytułów, nazywając swe prace "Obrazami" i numerując je liczbami rzymskimi. Artysta związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, gdzie miał wystawy indywidualne w 1957 i 1959. Jego obrazy wyłamują się z definicji zarówno abstrakcji typu informel, jak też sztuki postkonstruktywistycznej, choć noszą cechy obydwu tych kierunków. Odznaczają się, zwłaszcza we wczesnym okresie, wyszukaną grą faktury i kolorów, co pozwala widzieć w Gierowskim kontynuatora szkoły polskiego koloryzmu. W latach 60. w obrazach o zdecydowanej kompozycji eksponował efekty walorowe. Od lat 70. więcej uwagi skupiał na wzajemnych oddziaływaniach pól barwnych, to skontrastowanych, to rozbitych na plamy czystego pigmentu. Ten wątek w latach 80. zyskał znaczące uzupełnienie. Artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych (cykl "Malowanie Dziesięciorga Przykazań" z 1986). W latach 1961-1995 Gierowski był pedagogiem w Akademii warszawskiej, od 1976 – profesorem, w latach 1975-1981 dziekanem Wydziału Malarstwa. Prowadził pracownię wyróżniającą się programem i poziomem intelektualnym, z której wyszło wielu wybitnych malarzy. W 1983 został wybrany przez Senat Akademii na rektora, lecz wybór nie został zatwierdzony przez władze. Przyczyniła się do tego postawa artysty wobec stanu wojennego – w czym również był wzorem dla swych uczniów.

Ryszard Grzyb (ur. Sosnowiec 17 VII 1956) studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w pracowni prof. Zbigniewa Karpińskiego (1976–1979) oraz na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1979–1981). Dyplom uzyskał w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego W latach 1982– 1992 był członkiem Gruppy, z którą wystawiał i uczestniczył w jej akcjach. Był też współzałożycielem i wydawcą pisma Gruppy – „Oj dobrze już”.
Od połowy lat osiemdziesiątych odbył kilka podróży artystycznych: w maju i czerwcu 1986 razem z Ryszardem Woźniakiem przebywał na stypendium w Berlinie Zachodnim, w latach 1990–1991 w Kolonii na zaproszenie Rafała Jablonki, w 1995 ponownie w Niemczech na stypendium w Lamspringe, a w 1996 w Saignon na zaproszenie Kamili Regent i Pierre’a Jaccauda.
Jego obrazy znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu, Galerii Zachęta, W Muzeach Okręgowych w Katowicach, Bytomiu, Toruniu, Bydgoszczy, Olsztynie, w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą.
Równolegle do malarstwa uprawia twórczość poetycką, zadebiutował jeszcze w okresie studiów we Wrocławiu. Swoje teksty publikował w „Nowym Wyrazie” (1980, 1981), „Miesięczniku Literackim” (1981), w piśmie „Oj dobrze już˝”, w publikacji Sztuka Najnowsza. Co słychać, pod red. M. Sitkowskiej (Warszawa 1989), i Young Poets of a New Poland, (London 1993) oraz w piśmie artystycznym „Tytuł roboczy” (2004). Jego „Zdania Napowietrzne” zostały wydane przez Świat Literacki (2005).
W 2004 rozpoczął multimedialny projekt Zdania napowietrzne, w ramach którego kolekcjonuje krótkie sentencje poetyckie, „absurdalne haiku” jak mówi i umieszcza je w kontekście zupełnie obcym poetyckim eksperymentom – na billboardach, pocztówkach, ołówkach, kubkach, zmienia je w neony, tabliczki informacyjne. Poprzez zawłaszczenie przestrzeni przeznaczonej dla innego rodzaju komunikatów, artysta wzmacnia siłę ich przekazu, wywołując swego rodzaju suspens.
Laureat Nagrody im. Jana Cybisa za 2010.
(strona www artysty)

Andrzej Heidrich (Warszawa 1928- Warszawa 2019) studiował na warszawskiej ASP na Wydziale Grafiki, obronił dyplom w pracowni prof. Jana Marcina Szancera. Zajmował się grafiką użytkową. Autor wielu projektów znaczków pocztowych oraz banknotów: serii "Wielcy Polacy" (1974-1993, w obiegu 1975-1996) oraz "Królowie i książęta Polski" (1994, w obiegu od 1995).
Andrzej Heidrich poza ogromnym dorobkiem w dziedzinie projektowania książek oraz projektów graficznych, które każdy z nas nosi w portfelu, był autorem mniej oczywistych realizacji: stworzył projekty paszportów, orzełków na czapkach wojskowych, odznak policyjnych, odznaczeń dla polskich żołnierzy walczących w Iraku i w Afganistanie, herbów ziemskich i grodzkich.

Roman Kalarus (Katowice 1951, mieszka w Katowicach) - plakacista, malarz, rysownik, drzeworytnik, designer. W latach 1971-1976 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, na Wydziale Grafiki w Katowicach. Dyplom uzyskał w 1976 r. Obecnie prowadzi Pracownię Projektowania Graficznego na tejże uczelni. Uprawia grafikę (drzeworyt barwny), collage, plakat, rysunek, malarstwo i projektowanie autorskie. Prace w zbiorach: Muzeów Narodowych w Poznaniu, Warszawie, Jerozolimie, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Historii i Sztuki we Fribourgu, Muzeum Sztuki i Rzemiosła w Winterthur, BWA Olsztyn, Centrum Pontyfikatu Papieża Jana Pawła II w Rzymie, Muzeum Archidiecezjalnego w Katowicach, Wydziału Sztuki Uniwersytetu Connecticut-Storrs - Iowa State University, College of Design, Ames-Iowa, Instytutu Sztuk Pięknych w Sztokholmie, Muzeum Miejskiego w Zabrzu, Horizons International w Grenoble, Muzeum Sztuki w Toyama i w Lahti, Grand Palace w Paryżu oraz w galeriach grafiki i plakatu w Krakowie, Warszawie, Poznaniu i w zbiorach prywatnych.

Lech Majewski (ur. Olsztyn 1947) - uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Zamościu. Studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1972 roku w pracowni Henryka Tomaszewskiego, którego uważa za swojego mistrza. Obecnie pracuje na macierzystej uczelni w stopniu profesora zwyczajnego. Prowadzi dyplomową Pracownię Grafiki Wydawniczej dla studentów czwartego i piątego roku. Zajmuje się projektowaniem graficznym, głównie plakatem i książką. W 2007 roku nakładem wydawnictwa Index Book ukazała się publikacja poświęcona jego twórczości Lech Majewski: Vision of Design. Majewski uważany jest za jednego z twórców i opiekunów Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie: od lat zasiada w Radzie Programowej, kilkakrotnie pełnił funkcję Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego i Rady Programowej. Wiele razy był również członkiem jury innych konkursów plastycznych m.in. Krakowskiego Festiwalu Plakatu. Jest honorowym członkiem Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej (STGU). Posiada własną agencję reklamowo-graficzną Lech Majewski Studio.

Zbigniew Makowski  (Warszawa 31 I 1930 - Warszawa 19 VIII 2019) studiował w ASP w Warszawie w latach 1950-1956, dyplom uzyskał w pracowni Kazimierza Tomorowicza. Początkowo skłaniał się ku surrealizmowi - podczas pobytu w Paryżu w 1962 zetknął się z André Bretonem i międzynarodowym ruchem Phases. Jednak decydujący wpływ na wyraz jego sztuki wywarły pozamalarskie zainteresowania, jakim się oddaje. Jest literatem, poetą, erudytą, zwłaszcza zaś znawcą szerokiego spektrum filozofii i wiedzy tajemnej wielu kultur. Znawstwo to wykorzystuje w swoich pracach malarskich, rysunkowych, a także w unikatowych książkach, które własnoręcznie wykonuje na specjalnie preparowanych papierach. W swych pracach nawarstwia symbole, cytaty i znaczenia w nieczytelny, zdawałoby się, chaos. Wypada jednak wierzyć krytykom, którzy twierdzą, iż prace Makowskiego otwierają przed cierpliwym i intelektualnie przygotowanym „czytelnikiem“ świat swoistej narracji. Sam artysta zaś zwraca uwagę na „permutacyjną“ strukturę swych prac, w których rozmaite cytaty i odniesienia kulturowe przeplatają się z jego prywatną ikonografią. Tak czy inaczej, z pewnością w pracach Makowskiego da się wyróżnić pewien „alfabet“ wizualno-symboliczny, którego elementy pojawiają się w nich stale w różnych konfiguracjach. Należą doń np. takie wizerunki, jak klucz, drabina, studnia, mandala, kielich itp. Otaczają je napisy, często łacińskie, a także pojedyncze cyfry, litery, ornamenty. Określił je ktoś jako rebusy o wielkiej urodzie, które można odczytywać, można też kontemplować. Od roku 1982 artysta przestał wystawiać, ale nie tworzyć. Powstają wówczas prace będące rodzajem nowoczesnego notatnika, rozpoczętego jeszcze w latach 60., do którego artysta powraca z nowymi przemyśleniami. Artysta jest laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody Krytyki Artystycznej im. Norwida (1973) i Nagrody im. Jana Cybisa (1992). Jego wielka kompozycja "Mirabilitas secundum diversos modos exire potest a rebus" (1973-1980) zdobi genewską siedzibę ONZ jako dar rządu polskiego.

Grzegorz Marszałek (Świnna 10 XII 1946) – grafik; studiował na wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby PWSSP w Poznaniu. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1971 roku w pracowni Lucjana Mianowskiego i Waldemara Świerzego. W 1971 zaczął wykładać na ASP w Poznaniu, w 1994 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. Jest kierownikiem Pracowni Plakatu i Ilustracji w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej w Szczecinie (od 1995), kierownikiem I Pracowni Plakatu na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (od 1998), od 2010 kieruje Pracownią Plakatu i Ilustracji w Akademii Sztuki w Szczecinie.
Zajmuje się ilustracją, rysunkiem i grafiką użytkową. Projektuje plakaty, okładki książek, katalogi, znaki graficzne. Brał udział w wielu wystawach plakatów w Polsce i za granicą, m.in. w Darmstadt, Clermont-Ferrand, Liege, Moskwie, Miskolcu, Turynie, Pennsylvanii i w Tokio. Jego prace, wielokrotnie nagradzane na krajowych i międzynarodowych konkursach, znajdują się w zbiorach licznych muzeów na całym świecie i w kolekcjach prywatnych.

Franciszek Maśluszczak studiował na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie, który ukończył w 1974. Od 1975 wykłada na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1970 współpracuje jako grafik i rysownik z czasopismami, m. in. „Ty i Ja”, „Literatura”, „Szpilki”, „Sztuka”, „Polityka”, „Tygodnik Literacki”, „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Arkusz”. Należał do szerokiego grona artystów, którzy współtworzyli zjawisko określane jako nowa figuracja lat 70., generacja „Nowego Wyrazu” lub ruch „O poprawę”. Miał wiele wystaw indywidualnych, wielokrotnie wystawiał też na pokazach zbiorowych w kraju i za granicą. Zdobył popularność i renomę charakterystycznymi obrazami, zazwyczaj niewielkiego formatu, przedstawiającymi figuralne sceny z udziałem postaci o swojskim, jarmarczno-groteskowym wyglądzie. W latach 80. artysta włączył się w ruch niezależnego życia artystycznego, biorąc udział m. in. w wystawach w pracowniach prywatnych. Obok malarstwa i rysunku Maśluszczak tworzy ilustracje książkowe (Jeremi Przybora, „Kabaret jeszcze Starszych Panów”, 1980; Ryszard Schubert, „Panna Lilianka”, 1983; Rena Marciniak, „Ślub na gruzach Warszawy”, 1990; Roald Dahl, „Wielkomilud”, 1991; Agnieszka Taborska, „Die Mondgeister”, 1996; „W malinowym dżemie”, 1996), projektuje też okładki i plakaty. Jest autorem obrazu ołtarzowego w kościele oo. franciszkanów w Warszawie. Jego twórczość jest reprezentowana w czołowych kolek-cjach muzealnych w kraju oraz w Tokio i Gandawie.

Piotr Młodożeniec studiował na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie w latach 1976-1981. Dyplom otrzymał w pracowni plakatu prof. Henryka Tomaszewskiego. Od lat 80. zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką, często je łącząc. W latach 80. współtworzył zjawisko Nowej Ekspresji w malarstwie, będąc zarazem uczestnikiem ruchu kultury niezależnej, kontestującej oficjalne życie artystyczne w stanie wojennym. Brał udział w wystawach tego nurtu, nade wszystko jest jednak autorem powszechnie znanych, szeroko wówczas kolportowanych kanałami podziemnymi grafik okolicznościowych: kartek świątecznych, plakatów, ulotek, ilustracji, znaków, kalendarzy itp. Wykonywał je w technice sitodruku, wykorzystując pierwsze graficzne programy komputerowe. Efektem było charakterystyczne liternictwo, uproszczona i płaska sylwetka ludzka oraz gruby raster. Estetyka ta przenikała do obrazów, które artysta wzbogacał elementami collage’u, malarstwem sprayami, jak w graffiti, neonami itp. Cechy te przetrwały w jego sztuce do obecnych lat, ulegając tylko dalszemu zsyntetyzowaniu, co sprawia, że niektóre nowsze obrazy Młodożeńca zbliżają się w wyrazie do abstrakcji aluzyjnej. Artysta wystawiał na wielu prywatnych, kościelnych i niezależnych wystawach dekady lat 80., jak „Świadectwo obecności“, Warszawa 1982, I Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych „Droga i Prawda“, Wrocław 1985, „Co słychać“, Warszawa 1987 i in. W latach 90. kilkakrotnie prezentował swe prace wspólnie z ojcem Janem i bratem Stanisławem, malarzem z Nowego Jorku. Od 1992 Młodożeniec pracuje z Markiem Sobczykiem w graficznej spółce autorskiej pn. „zafryki“. Projektują plakaty, billboardy, współpracują jako ilustratorzy z czasopismami, np. „Gazetą Wyborczą“. Indywidualnie Młodożeniec jest laureatem licznych nagród, m.in. Najlepszy plakat Warszawy 1982, Grand Prix Festiwalu Plakatu w Chaumont 1993, srebrny medal na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie 1998.

Stanisław Młodożeniec (Warszawa 1953, mieszka w Nowym Jorku) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1972-1978. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Jacka Sienickiego. Do 1981 zorganizował trzy wystawy indywidualne w Warszawie i Poznaniu, wziął też udział w kilku wystawach zbiorowych. W okresie stanu wojennego uczestniczył w ruchu wystaw niezależnych w kościołach, jak dwie edycje wystawy „Świadectwo obecności”, Warszawa 1982 i 1983. W 1983 zamieszkał na stałe w Nowym Jorku. Odtąd wystawia w tamtejszych galeriach, uczestniczy też w życiu artystycznym Polonii. W 1991 wziął udział w wystawie „Jesteśmy” w warszawskiej Zachęcie, prezentującej twórczość polskich artystów osiadłych za granicą. Od początku jego malarstwo utrzymane było w stylistyce neoekspresjonistycznej, co stawia go w rzędzie prekursorów tego nurtu w Polsce. W swych obrazach swobodnie łączy motywy czerpane z kultury masowej i powszedniego życia miasta, tworząc rodzaj psychologicznego portretu zbiorowego współczesnych jego mieszkańców. Obok malarstwa ważnym wątkiem jego twórczości jest rysunek, nacechowany podobnym jak w obrazach nerwowym, pospiesznym gestem ręki.

Jarosław Modzelewski (Warszawa 1955, mieszka w Warszawie) studiował malarstwo w ASP w Warszawie w latach 1975-1980, uzyskując dyplom w pracowni Stefana Gierowskiego. Od 1982 pracuje jako pedagog na macierzystym wydziale. W 1982 był współzałożycielem „Gruppy”, najważniejszego ugrupowania nurtu nowej ekspresji lat 80., działającego do 1992. W latach 1991-1996 wspólnie z Markiem Sobczykiem prowadził prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Od wielu lat współpracuje z Galerią Zderzak w Krakowie. W początkowym okresie twórczości skłaniał się ku abstrakcji, wykorzystywał uproszczone znaki i emblematy oraz sylwetki odbite z szablonu. W 1985 namalował cykl oparty na ilustracjach do podręczników języka rosyjskiego, obrazujący proste czynności, których czasownikowe określenia stanowią tytuły prac. W 1986-1989 powstawały obrazy utrzymane w konwencji realistycznej, jednak zarazem o surrealnej atmosferze uzyskiwanej różnymi metodami, np. przez dublowanie figur, ukazywanie postaci w sytuacji niepewności czy zagrożenia, zabiegi z przestrzenią. W grupie obrazów z 1988 artysta rezygnuje z postaci ludzkiej na rzecz wyjątkowego nasycenia emocją samej przestrzeni pejzaży i wnętrz. Około 1990 wraca do kompozycji akcentujących czynności wykonywane przez postaci, które często umieszczone są w pustej, zaledwie zasugerowanej, acz dominującej przestrzeni. Odrealnienia i monumentalności dodaje tym obrazom płaskie i rozległe kładzenie koloru.

Andrzej Okińczyc studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (obecnie ASP), którą ukończył w 1973. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem, często łącząc różne techniki. Eksperymenty te pozwalają mu uzyskiwać interesujące, niespotykane efekty malarskie: połączenia matowych i błyszczących powierzchni, zróżnicowanie faktury itp. Artysta specjalizuje się w portrecie. Ta dziedzina przyniosła mu szerokie uznanie, dzięki czemu stał się wziętym portrecistą i zarazem odnowicielem tej dyscypliny we współczesnej polskiej sztuce. Jego ujęcia, na pozór tradycyjne, wręcz nawiązujące do portretu XIX-wiecznego, w istocie bazują na psychologicznym rozpoznaniu i znalezieniu klucza do osobowości modela. Poza portretami artysta tworzy też sceny figuralne o metaforycznych podtekstach, kompozycje religijne i pejzażowe. Operuje zazwyczaj wąską, czasem wręcz monochromatyczną gamą barwną. Zajmuje się również aranżacją plastyczną wystaw, współpracując m. in. z Muzeum Narodowym w Poznaniu.

Henryk Ożóg (Wysoka k. Wadowic 11 I 1956, mieszka w Krakowie) studiował w latach 1976-1981 na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie, dyplom uzyskał w 1981 w pracowni Mieczysława Wejmana. Pedagog na macierzystym wydziale, obecnie profesor. Prowadzi pracownię wklęsłodruku. Od 1984 regularnie uczestniczy w Międzynarodowym Biennale (od 1991 Triennale) Grafiki w Krakowie. Laureat licznych nagród, jak m. in. Nagroda-zakup na Międzynarodowym Biennale Grafiki, Lublana 1991 i 1997; I nagroda na Ogólnopolskim Konkursie Otwartym na Grafikę, Łódź 1994; II nagroda na Triennale Grafiki Polskiej, Katowice 1994; I nagroda na Międzynarodowym Triennale Grafiki "Mezzotinta", Gdańsk 1995; Naroda-zakup na Międzynarodowej Wystawie Grafiki, Portland 1997, Nagroda regulaminowa na Międzynarodowym Triennale Grafiki, Kraków 2000. Obok grafiki warsztatowej zajmuje się również malarstwem.

Andrzej Pągowski (Warszawa 1953, mieszka w Warszawie) ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Poznaniu w 1978. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Waldemara Świerzego. Projektuje plakaty, okładki płyt, zajmuje się ilustracją książkową, rysunkiem satyrycznym i grafiką komputerową oraz scenografią teatralną i telewizyjną. Od 1986 był dyrektorem artystycznym pism, m. in. "Mody" i polskiej edycji "Playboya". Od 1989 pracował na rzecz kampanii reklamowych, założył agencje reklamowe Studio P (1990) i KreacjaPro (2002). Od 1980 regularnie uczestniczy w Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie, od 1981 w Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach. Bierze tez udział w licznych wystawach i przeglądach plakatu i grafiki w kraju i za granicą, gdzie jego twórczość była też prezentowana na wielu wystawach indywidualnych. Jest laureatem wielu nagród zdobywanych m. in. na Międzynarodowym Konkursie na Najlepszy Plakat Filmowy i Telewizyjny w Los Angeles oraz kilkakrotnych nagród głównych na Międzynarodowym Konkursie na Plakat Filmowy w Chicago.

Wiesław Rosocha (Sokołów Podlaski 1945 - Warszawie 2020) studiował na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie ASP w latach 1969-1974, dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni plakatu prof. Henryka Tomaszewskiego. W latach 1975-1978 był asystentem w pracowni malarstwa prof. Teresy Pągowskiej na macierzystym wydziale. Zajmował się plakatem, rysunkiem, grafiką użytkową, ilustracją książkową i prasową. Od lat 70. współpracował z wieloma wydawnictwami (m. in. Czytelnik, PIW, Świat Książki), czasopismami ("Szpilki", "Literatura") i dziennikami ("Rzeczpospolita", dodatek "Rzecz o książkach", Magazyn "Gazety Wyborczej"). Prezentował swe wystawy indywidualne w kraju i za granicą, m. in. w Tokio 1995, Helsinkach 2001, Budapeszcie 2004, uczestniczył w wielu wystawach zbiorowych, w tym w kolejnych edycjach Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie. Jest laureatem licznych nagród w dziedzinie ilustracji, m. in. kilkakrotnie nagrody PTWK w konkursach na Najpiękniejszą Książkę Roku (Warszawa 1980, 1985); wyróżnienie na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Edytorskiej IBA (Lipsk 1982), Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za najlepiej wydaną książkę (1986), Grand Prix na Biennale Ilustracji Europejskiej (Aki-Town, Japonia 2001). Wielokrotnie był też nagradzany za plakaty, m. in. zdobył złoty medal za plakat kulturalny na VI Biennale w Lahti 1985, brązowy medal na III Triennale Plakatu w Toyama 1991, złoty medal na VI Międzynarodowej Wystawie Art. Directors Club w Nowym Jorku 1992, nagrodę honorową im. Józefa Mroszczaka na XV Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie 1996, brązowy medal na Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach 1997.

Tadeusz Michał Siara (ur. Kuczynka w Poznańskiem 20 VI 1941, mieszka w Katowicach) studiował w katowickiej filii Wydziału Grafiki ASP w Krakowie (obecnie ASP w Katowicach), gdzie uzyskał dyplom z grafiki warsztatowej w 1969. W latach 1993-2000 wykładał w macierzystej uczelni. W 1972 i 2003 był stypendystą Ministra Kultury i Sztuki, w 1975 otrzymał stypendium rządu holenderskiego, w ramach którego odbył studia w Rietveld Akademie w Amsterdamie. Od 1969 wystawia w kraju i za granicą. Miał ok. 50 wystaw indywidualnych. Regularnie uczestniczy w międzynarodowych biennale i triennale grafiki, m. in. w Krakowie (1974, 1976, 1984), Florencji (1974), Menton (1974), Bradford (1976), Lubljanie (1979), Mulhouse (1980), Frechen (1978, 1983), Rydze (1990), Sapporo (1991), Chamalières (1991). Zdobył m. in. złoty medal (zespołowo) na XII Międzynarodowym Salonie Juvisy, Paryż 1971, medal honorowy na VII wystawie „Małe Formy Grafiki”, Łódź 1991. Zajmuje się wyłącznie grafiką warsztatową w tradycyjnych technikach metalowych (głównie akwaforta). Tworzy nastrojowe, nostalgiczne i symboliczne kompozycje poświęcone ginącej przyrodzie i malowniczym zakątkom miast, które zwiedza. Włącza w swe kompozycje teksty (w cyklu „Listy”, kontynuowanym od 1975) oraz traktowane symbolicznie odniesienia do tradycji kultury i wartości lokalnych. W 2004 w katowickiej Galerii Sztuki Współczesnej BWA odbyła się wystawa jubileuszowa artysty w 35-lecie twórczości.

Krzysztof Witold Skórczewski (ur. Kraków  1947) studiował w ASP w Krakowie (1965-1971) i w Królewskiej Wyższej Szkole Artystycznej w Sztokholmie (1976). Jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON w Szwajcarii i Klubu Laureatów Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie. W latach 1975-1978 przebywał w Sztokholmie, następnie wrócił do Krakowa. W swych pracach, zazwyczaj niewielkiego formatu, wywołuje obrazy jak ze snu. Tym silniej oddziałują na wyobraźnię widza, iż wykonywane są z niezrównaną maestrią techniczną. Artysta zdobył nagrody na IV i XI Międzynarodowym Biennale Grafiki, Kraków 1972 i 1986, nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Albertiny, Wiedeń 1972, I nagrodę na II Międzynarodowym Festiwalu Grafiki, Menton 1989 i wiele innych. Uprawia grafikę warsztatową (linoryt 1971-76, od 1976 głównie miedzioryt) i użytkową, rysunek, malarstwo.

Marek Sobczyk studiował malarstwo w ASP w Warszawie w latach 1975-1980. Dyplom, wykonany pod kierunkiem prof. Stefana Gierowskiego, został częściowo ocenzurowany przez władze uczelni. W początkowym okresie twórczości artysta malował dekoracyjne, syntetyczne kompozycje abstrakcyjne. W 1983 związał się z Gruppą, z którą wystawiał do końca jej działalności w 1992. Chętnie malował wspólnie z kolegami: z Ryszardem Woźniakiem w 1983 i z Jarosławem Modzelewskim w 1984 (współpracę z Modzelewskim podjął na nowo w latach 90., co zaowocowało serią wspólnych obrazów, wystawionych w 1998). W połowie lat 80. malował rozbudowane kompozycje figuralne, nawiązujące do treści sakralnych, historycznych lub mieszające różne wątki niczym we śnie lub halucynacjach. W tym okresie w pełnym rozmachu sposobie malowania, intensywnej kolorystyce, bogatej fakturze najbardziej zbliżył się do cech stylistycznych nowej ekspresji, dominującej w malarstwie młodych lat 80.