Jacek Sroka studiował w ASP w Krakowie w latach 1976-81. Do 1989 był pedagogiem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką warsztatową w technikach metalowych, przeważnie barwną. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80. współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji. Nie unika sarkazmu czy wręcz kpiny, jak w pracach o politycznym, antykomunistycznym podtekście. Jego obrazy odznaczają się rozmaitością ujęć przestrzennych. Uwagę zwraca zwłaszcza często przez artystę stosowany zabieg multiplikowania rzeczywistości w jednej kompozycji, polegający na wpisywaniu obrazu w obraz. Inne charakterystyczne cechy obrazów Sroki to dublowanie figur lub pokrywanie całej powierzchni malowidła „rastrem” powielonych, drobnych elementów.
olej, ceramika szkliwiona,
24 x 24 cm,
średnica: 24 cm
sygn. na odwr.: namalował Jacek Sroka
Jacek Sroka studiował w ASP w Krakowie w latach 1976-81. Do 1989 był pedagogiem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką warsztatową w technikach metalowych, przeważnie barwną. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80. współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji. Nie unika sarkazmu czy wręcz kpiny, jak w pracach o politycznym, antykomunistycznym podtekście. Jego obrazy odznaczają się rozmaitością ujęć przestrzennych. Uwagę zwraca zwłaszcza często przez artystę stosowany zabieg multiplikowania rzeczywistości w jednej kompozycji, polegający na wpisywaniu obrazu w obraz. Inne charakterystyczne cechy obrazów Sroki to dublowanie figur lub pokrywanie całej powierzchni malowidła „rastrem” powielonych, drobnych elementów.