Stanisław Młodożeniec (Warszawa 1953, mieszka w Nowym Jorku) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1972-1978. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Jacka Sienickiego. Do 1981 zorganizował trzy wystawy indywidualne w Warszawie i Poznaniu, wziął też udział w kilku wystawach zbiorowych. W okresie stanu wojennego uczestniczył w ruchu wystaw niezależnych w kościołach, jak dwie edycje wystawy „Świadectwo obecności”, Warszawa 1982 i 1983. W 1983 zamieszkał na stałe w Nowym Jorku. Odtąd wystawia w tamtejszych galeriach, uczestniczy też w życiu artystycznym Polonii. W 1991 wziął udział w wystawie „Jesteśmy” w warszawskiej Zachęcie, prezentującej twórczość polskich artystów osiadłych za granicą. Od początku jego malarstwo utrzymane było w stylistyce neoekspresjonistycznej, co stawia go w rzędzie prekursorów tego nurtu w Polsce. W swych obrazach swobodnie łączy motywy czerpane z kultury masowej i powszedniego życia miasta, tworząc rodzaj psychologicznego portretu zbiorowego współczesnych jego mieszkańców. Obok malarstwa ważnym wątkiem jego twórczości jest rysunek, nacechowany podobnym jak w obrazach nerwowym, pospiesznym gestem ręki.
technika własna, karton naklejony na piankę,
35 x 35 cm,
sygn. p.g.: S. MŁODOŻENIEC | 2011
Stanisław Młodożeniec (Warszawa 1953, mieszka w Nowym Jorku) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1972-1978. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Jacka Sienickiego. Do 1981 zorganizował trzy wystawy indywidualne w Warszawie i Poznaniu, wziął też udział w kilku wystawach zbiorowych. W okresie stanu wojennego uczestniczył w ruchu wystaw niezależnych w kościołach, jak dwie edycje wystawy „Świadectwo obecności”, Warszawa 1982 i 1983. W 1983 zamieszkał na stałe w Nowym Jorku. Odtąd wystawia w tamtejszych galeriach, uczestniczy też w życiu artystycznym Polonii. W 1991 wziął udział w wystawie „Jesteśmy” w warszawskiej Zachęcie, prezentującej twórczość polskich artystów osiadłych za granicą. Od początku jego malarstwo utrzymane było w stylistyce neoekspresjonistycznej, co stawia go w rzędzie prekursorów tego nurtu w Polsce. W swych obrazach swobodnie łączy motywy czerpane z kultury masowej i powszedniego życia miasta, tworząc rodzaj psychologicznego portretu zbiorowego współczesnych jego mieszkańców. Obok malarstwa ważnym wątkiem jego twórczości jest rysunek, nacechowany podobnym jak w obrazach nerwowym, pospiesznym gestem ręki.