Praca ukazuje siedzącego żołnierza otoczonego przez huzarów 1. Przybocznego Pułku Huzarów. Pułk powstał w 1808 roku. Formacja zyskała miano „Czarnych Huzarów” lub „Huzarów Śmierci”. Od 1817 r. pułk stacjonował w Gdańsku, a od 1901 r. w Gdańsku – Wrzeszczu.

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec esowaty, trójkabłąkowy, z eliptycznymi wąsami. Boczne kabłąki, w przekroju owalne, łączą się z kabłąkiem głównym w jego górnej części. Wąsy jelca gładkie, z grawerowanym motywem słońca, niespotykanym w innych szablach tego wzoru. Odlewany kapturek z tarczą z orłem w koronie przechodzi w warkocz, mocowany w gnieździe jelca. Trzon rękojeści drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty skórą płaszczki, opleciony stalowym filigranem. Trzpień głowni zamocowany do oprawy ozdobną, żłobioną nakrętką.
G ł o w n i a  z wysokiej jakości stali, o znacznej krzywiźnie, obustronnie profilowana w bardzo szeroką bruzdę. Pióro obosieczne, sztych z pazurem. Głownia wykonana w znanej wiedeńskiej firmie Fiszera. Od miejsca, w którym powstała, przyjęła się nazwa „siedemnastka wiedeńska” lub „siedemnastka Sobieskiego”. Na zewnętrznej stronie głowni trawiony ornament: kartusz herbowy pod koroną z orłem w koronie oraz herbem Sobieskich, Janina. Kartusz ujęty barokizującą, trawioną dekoracją. Na wewnętrznej stronie, biegnący wzdłuż napis: „VENIMUS VIDIMUS (przerwany popiersiem króla Jana III Sobieskiego) DEUS VICIT 1683”. Pod nasadą, po obu stronach, kratka regencyjna.
P o c h w a  stalowa, z dwiema ryfkami z ruchomymi koluszkami na grzbiecie, szyjka mocowana w płaszczu pochwy na wcisk, ostroga asymetryczna. Drobne wgniecenia w dolnej partii, korozja zneutralizowana. Do koluszek przymocowane części zawieszenia rapci ze sprzączkami.

Do szabli wiązany, oficerski temblak kawaleryjski typu legionowego.

stan zachowania: 4+/4+/4+, temblak: 5

R ę k o j e ś ć  otwarta, oprawa żelazna. Jelec krzyżowy, o przekroju owalnym, z długimi ramionami oraz długimi wąsami. Trzon drewniany, oklejony czarną skórą z karbami poprzecznymi, połączony nitem z trzpieniem głowni. Głowica stalowa, kształtu owalnego, zakuta trzpieniem głowni na podkładce o kształcie rombu.
G ł o w n i a  stalowa, profilowana z młotkiem zastawy i młotkiem pióra. Obustronnie profilowana w dwie bruzdy przygrzbietowe. Środkowa bruzda biegnie do połowy obusiecznego, długiego pióra. Sztych przygrzbietowy. Na zewnętrznej stronie, na wysokości zastawy, bite znaki płatnerskie: dwa sierpy skierowane ku sobie z trzema punktami na końcach. Dodatkowo, w linii sierpów, wybite po trzy punkty z każdej strony – takie oznakowanie stosowano w Styrii.

stan zachowania: 4/4

R ę k o j e ś ć  otwarta, okucia mosiężne. Jelec krzyżowy, z wąsami. Trzon ze szlachetnego gatunku polerowanego drewna, z głowicą w formie schematycznej głowy orlej z profilu. Okładziny trzykrotnie nitowane z trzpieniem głowni, obwiedzione mosiężną taśmą.
G ł o w n i a  stalowa, polerowana, o znacznej krzywiźnie, obustronnie profilowana w szeroka bruzdę i wąską bruzdeczkę przygrzbietową. Długie, obosieczne pióro, sztych w linii grzbietu. Na wysokości zastawy, na zewnętrznej stronie, trawiony motyw krzyża łacińskiego w owalnej tarczy na tle panoplii. Ta dekoracja może być interpretowana jako deklaracja aktywnej postawy w obronie wiary.

stan zachowania: 4/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec krzyżowo – kabłąkowy, z wąsami. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty skórą i opleciony filigranem. Na długim kapturku dedykacja: „Adamowi Wiśniewskiemu/Komendant/1933”.
G ł o w n i a  o znacznej krzywiźnie, profilowana w jedną bruzdę. Długie, obosieczne pióro, sztych symetryczny. Na wewnętrznym płazie ślad sygnatury: „G. Borowski”. Pochwa metalowa, korozja na całej długości, dwie ryfki.

stan zachowania: 4/4/3

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec prosty, krzyżowo-kabłąkowy, z wąsami. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany, owinięty skórą. Długi kapturek.
G ł o w n i a  niklowana, o niewielkiej krzywiźnie, jedna bruzda, długie, obosieczne pióro, sztych symetryczny, sygnowana „Wayersberg”.
P o c h w a  metalowa, z dwoma ruchomymi koluszkami. Ślady rdzy na całej długości.

stan zachowania: 4-/4-/3

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec krzyżowo-kabłąkowy, z wąsami. Kapturek długi (małe wgniecenie przy głowicy), dołem mocowany sztyftem u jelca, górą śrubą do trzpienia głowni. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty czarną skórą i opleciony mosiężnym filigranem.
G ł o w n i a  stalowa, niklowana, o niewielkiej krzywiźnie. Na zewnętrznej stronie trawiona dekoracja w postaci stylizowanego orła w koronie oraz, ujętego gałązkami dębu, napisu „Honor i Ojczyzna”. Głownia profilowana w jedną bruzdę przygrzbietową, długie obosieczne pióro, sztych symetryczny. Na wewnętrznym progu, pod nasadą, bita sygnatura „G. BOROWSKI/WARSZAWA”. Kilka ognisk bez niklu.
P o c h w a  stalowa, niklowana, z dwiema ryfkami, szyjką i asymetryczną ostrogą.

stan zachowania: 4+/4+/4+

R ę k o j e ś ć  otwarta, wykonana z drewna pokrytego srebrną blachą, w całości dekorowaną niellowanymi motywami geometryczno-falistymi i roślinnymi. Trzon prosty, od góry wyprofilowany w masywną, rozdwojoną głowicę, od dołu wybrzuszenie z oparciem dla palca wskazującego. Trzon połączony z trzpieniami głowni masywnym nitem.
G ł o w n i a  stalowa, o umiarkowanej krzywiźnie, profilowana obustronnie w szeroką bruzdę, biegnącą do bardzo krótkiego obosiecznego pióra. Sztych z pazurem. Na wysokości zastawy, na obu płazach głowni, trawiony motyw orła w koronie z rozpostartymi skrzydłami, w typie orła polskiego z 2 połowy XVIII wieku, oraz postać jeźdźca na koniu z uniesioną do cięcia szablą. Pomiędzy nimi słabo czytelny dwuwiersz. Oprawa głowni z początku XIX wieku.
P o c h w a  drewniana, powleczona czarną, groszkowaną skórą z wytłoczonymi wzorami kwiatowymi. Okucia pochwy, szyjka, pierścień z poziomym zaczepem, pierścień z ruchomym koluszkiem oraz trzewik na wewnętrznej stronie dekorowane analogiczną techniką jak rękojeść.

stan zachowania: 5/5/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna, koszowa. Jelec esowaty, krzyżowo trójkabłąkowy, z wąsami. Tylne ramię jelca zagięte ku głowni, zakończone łezką, przednie, dwukrotnie łukowato wygięte ku górze, tworzy kabłąk główny połączony z kapturkiem głowicy za pomocą zamka zaczepowego. Dwa kabłąki boczne biegną łukiem po obu stronach zewnętrznego wąsa i łączą się w górnej części z kabłąkiem głównym. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany i oklejony czarną skórą. Uchwyt połączony z trzpieniem jednym nitem z mosiężnymi główkami w kształcie półoliwek. Długi kapturek z pogrubionym denkiem w owalnym kształcie, z nadlanym wypukłym migdałem do zakuwania trzpienia głowni. Dołem trzon z kapturkiem uchwycony klinem w otworze w tylnym ramieniu jelca. Na zewnętrznej stronie przedniego kabłąka, po środku krzywizny, nabite trzy sygnatury ujęte kolistym obramowaniem: „3",„H”, „G” z roku 1828.
G ł o w n i a  stalowa, polerowana, z dużą krzywizną, profilowana szeroką bruzdą na obu płazach. Szlif bruzdy sięga krótkiego, obosiecznego pióra. Sztych w linii grzbietu. Na zewnętrznej stronie, pod nasadą, cechy odbiorcze w postaci liter alfabetu rosyjskiego i łacińskiego: „AG„MЭ”. Na grzbiecie ozdobną cyrylicą cechy fabryczne: „Złatoust, grudzień, 1828 rok”.
P o c h w a  stalowa, polerowana, z drewnianymi wodzidłami wewnątrz. Kołnierz szyjki pogrubiony, z profilowanym wlotem do szabli i uskokiem na obwodzie dla dolnych wąsów jelca. Kołnierz mocowany wkrętem na grzbiecie. Dwie ryfki, składające się z dwóch pierścieni z ogniwkami pośrednimi do ruchomych kółek nośnych dla troczenia szabli. Ostroga asymetryczna. Na zewnętrznej stronie płaszcza pochwy, pomiędzy pierścieniami rytek, osadzony mosiężny orzeł polski świadczący o tym, że opisany egzemplarz mógł być w rękach polskiego żołnierza, np. w czasie powstania listopadowego. Przy szabli zawiązany polowy temblak skórzany.

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna, złocona. Jelec esowaty, koszowy, ażurowy, z herbem Cesarstwa Austriackiego. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany, oklejony imitacją skóry jaszczura i opleciony filigranem mosiężnym. Długi kapturek, dołem mocowany wraz z trzonem pierścieniem u jelca, górą zanitowany trzpieniem głowni. Wszystkie części oprawy bardzo bogato zdobione.
G ł o w n i a  stalowa, polerowana, niklowana, o niewielkiej krzywiźnie, obustronnie profilowana w jedną bruzdę przygrzbietową. Pióro obosieczne, sztych symetryczny. Na wewnętrznym progu, pod nasadą, bita sygnatura: „WEYERSBERG & Cie SOLINGEN".
P o c h w a  metalowa, obszyta czarną skórą. Okucia mosiężne, złocone. Szyjka z monogramem wiązanym "FJ1", zwieńczonym koroną. Na stronie wewnętrznej antabka zaczepowa. Poniżej ryfka z nieruchomym koluszkiem. Trzewik zakończony asymetryczną ostrogą. Zewnętrzne strony okuć bardzo bogato zdobione.

stan zachowania: 5/5/5

R ę k o j e ś ć  otwarta, oprawa mosiężna, srebrzona. Jelec prosty, krzyżowy, z wąsami. Ramiona zakończone kulami. Rękojeść w kształcie karabelowym, z głowicą w formie schematycznej głowy orła z profilu. Trzon i głownia dekorowane wicią roślinną, częściowo niellowaną.
G ł o w n i a  stalowa, polerowana, o niewielkiej krzywiźnie, profilowana obustronnie w jedną bruzdę przygrzbietową. Krótkie pióro obosieczne, sztych z pazurem.
P o c h w a  z łubek drewnianych, obciągnięta czarną skórą. Okucia – szyjka z gniazdami na wąsy, dwa pierścienie z ogniwkami na ruchome koluszka oraz trzewik – dekorowane jednorodnie, jak rękojeść.

stan zachowania: 5/5/5

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa stalowa. Jelec krzyżowo-kabłąkowy, z prostymi wąsami. Trzon drewniany, karbowany, obciągnięty skórą, mocowany do trzpienia masywnym nitem. Kapturek długi.
G ł o w n i a  szeroko profilowana w jedną bruzdę. Długie, obosieczne pióro, sztych w linii grzbietu. Na wysokości zastawy obustronna dekoracja i sentencje w języku łacińskim. Z jednej strony postać Matki Boskiej z inskrypcją: „Maria Mater/Dei Patrona/Hungariae sub/tuum Presidium/Confugio” (Maryjo, Matko Boża, Patronko Węgier, pod twoją obronę się uciekam”. Z drugiej krzyż z inskrypcją: „Deus Exerci/tuum Bellator/fortissime/Esto mecum” (Boże najpotężniejszy Wodzu armii, stój przy mnie”.
P o c h w a  drewniana, obciągnięta czarną skórą. Szerokie, ozdobnie wycięte okucia z białego metalu, osadzone w wyprofilowanych gniazdach. Szyjka z uskokiem na wąsy i ogniwkiem na ruchome koluszko. Poniżej pierścień z ogniwkiem i ruchomym koluszkiem, stanowiący drugą ryfkę. Długi trzewik zakończony walcowatą ostrogą i dwiema bocznymi.

stan zachowania: 4/4/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec tarczowy, czterokabłąkowy. Tarcza od strony grzbietu zawinięta ku głowni – ze strony siecznej zwężająca się, łukowato zagięta ku głowicy – tworzy kabłąk główny połączony zaczepem z trzpieniem głowni. Trzy kabłąki boczne biegną łukowato wygięte od zewnętrznej strony tarczy i łącza się z kabłąkiem głównym w jego górnej części. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty skorą i opleciony filigranem. Trzon osadzony w pierścieniu u jelca, górą nakryty krótkim kapturkiem zanitowanym trzpieniem głowni. Na zewnętrznej stronie kabłąka punce „11, H, G” w okręgach.
G ł o w n i a  stalowa, prosta, jednosieczna o przekroju klinowym. Profilowana obustronnie w dwie szerokie i głębokie bruzdy na całej długości płazów. Krótkie, obosieczne pióro, sztych w linii grzbietu. Na zewnętrznym progu i płazie punce odbiorcze. Na grzbiecie napis cyrylicą Złatoust maj 1831.
P o c h w a  stalowa, polerowana. Z dwie ma ryfkami z ruchomymi koluszkami. Szyjka mocowana w płaszczu pochwy dwoma nitami. Ostroga symetryczna.

stan zachowania: 5/5/5

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec prosty, krzyżowy, trójkabłąkowy, z wąsami. Na jelcu data „16 VIII 1914 r.”. Trzon drewniany, ukośnie karbowany, długi kapturek wykrojony w formie, ozdobiony tłoczonym motywem orła w koronie z literą „L” na tarczy amazonek.
G ł o w n i a  niklowana, o niewielkiej krzywiźnie, obustronnie profilowana w jedną bruzdą. Obosieczne pióro z ością, sztych symetryczny. Na progach sygnatury: „W & S.C. SOLINGEN” oraz „EISEN HAUER”.
P o c h w a  niklowana. Szyjka żłobiona, poziomy zaczep na wewnętrznej stronie, ryfka z nieruchomym koluszkiem.

stan zachowania: 4/4/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec esowaty, trójkabłąkowy, z eliptycznymi wąsami. Długi kapturek z wytłoczonym orłem na tarczy amazonek.
G ł o w n i a  o dużej krzywiźnie, austriacka, z szabli wz.1904. Grzbiet okrągły, pióro z ością, sztych przygrzbietowy.
P o c h w a  metalowa, szyjka, dwie ryfki, asymetryczna ostroga.

stan zachowania: 4/4/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec krzyżowo-kabłąkowy, w przekroju czworoboczny, z owalnie zakończonymi wąsami. Tylne ramię zakończone zwiniętą ku głowni wolutą, przednie, załamane pod kątem prostym, tworzy kabłąk, łukiem dochodzący do głowicy i zespolony z trzpieniem głowni. Kapturek długi, sięgający jelca, górą mocowany śrubą na trzpieniu, dołem sztyftem do otworu w tylnym ramieniu jelca. Pod tymże ramieniem wybita cyfra „3”. Trzon drewniany, z dziewięcioma poprzecznymi karbami, oklejony czarną skórą i opleciony mosiężnym filigranem. Między jelcami a nasadą głowni skórzana podkładka.
G ł o w n i a  stalowa, niklowana, o niewielkiej krzywiźnie, obustronnie profilowana w jedną bruzdę przygrzbietową, sięgającą długiego, obosiecznego pióra. Sztych symetryczny. Zewnętrzny płaz z trawioną dekoracją roślinną - wicią laurową i dębową, przedstawieniem orła w koronie i napisem „HONOR I OJCZYZNA”. Na wewnętrznym progu, pod nasadą, bita sygnatura „G. BOROWSKI/WARSZAWA”.
P o c h w a  stalowa, niklowana, z dwiema ryfkami i gładką szyjką blokującą wodzidła, mocowaną w płaszczu pochwy na wcisk. Ostroga asymetryczna.

stan zachowania: 4/4/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa mosiężna, srebrzona. Jelec prosty, krzyżowo-kabłąkowy, z wąsami, wraz z trzonem rękojeści, ukształtowanym w głowę orła, stanowi jedną całość. Na głowie orła nakrętka w formie korony, mocująca rękojeść na trzpieniu głowni.
G ł o w n i a  stalowa, o niewielkiej krzywiźnie, ze śladami niklowania, obustronnie profilowana w trzy bruzdy, sięgające początku długiego obosiecznego pióra. Sztych symetryczny. Pod nasadą wewnętrznej strony ślad sygnatury „G. Borowski”.

stan zachowania: 4/4-

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa stalowa. Jelec esowaty, koszowy, ażurowy, perforowane i grawerowane motywy roślinne oraz tarcza herbowa z równoramiennym krzyżem. Tylne ramię z dwiema szczelinami na temblak, zakończone zwiniętym ku głowni wałeczkiem. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany i owinięty drutem. Długi kapturek z dodatkowym oparciem na kciuk.
G ł o w n i a  stalowa, polerowana, w przekroju klinowa, o małej krzywiźnie. Pióro z ością, grzbiet okrągły. Na wewnętrznym płazie bita sygnatura „Weyersberg/Solingen”, na zewnętrznym równoramienny krzyż.
P o c h w a  stalowa, z dwiema ryfkami z ruchomymi koluszkami. Szyjka mocowana w płaszczu śrubką. Ostroga asymetryczna.

stan zachowania: 4/4/4

R ę k o j e ś ć  zamknięta, oprawa stalowa. Jelec krzyżowo-kabłąkowy, z wąsami. Szczelina na temblak w przednim ramieniu jelca. Trzon drewniany, poprzecznie karbowany, owinięty skórą i opleciony filigranem. Długi kapturek z policzkami, zanitowany na trzonie.
G ł o w n i a  stalowa, polerowana, o znacznej krzywiźnie, obustronnie profilowana w szeroką bruzdę. Pióro obosieczne, sztych w linii grzbietu. Na wysokości zastawy, po obu stronach, trawiony orzeł dwugłowy pod koroną. Na grzbiecie napis: „Doltenstein”

stan zachowania: 5/5