Reprodukowany:
Zbigniew Sroczyński, Żeleńscy – Rodowód – Dzieje Rodu Żeleńskich z Żelanki, Warszawa 1997, s.93


Proweniencja:
– Kolekcja rodzinna Żeleńskich (do około 2016r.)
– Kolekcja prywatna (zakupiony od wnuka Ludwika – Gabriela Żeleńskiego)

Pochodzenie:
– kolekcja prywatna, Warszawa
– Sopocki Dom Aukcyjny, Aukcja Dzieł Sztuki, 24 sierpnia 2019, poz. 1
– Dom Aukcyjny Polswiss Art, Aukcja Dzieł Sztuki, 6 czerwca 2023, poz. 23

Wystawiany:
– „Jacek Malczewski. Samotny wędrowiec”, Muzeum Okręgowe w Suwałkach, 24 października 2002 – 15 lutego 2003
– „Jacek Malczewski (1854–1929). W 150. rocznicę urodzin i 75. rocznicę śmierci”, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, 2004–2005
– „Jacek i Rafał Malczewscy”, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, 25 marca
– 31 sierpnia 2011 Reprodukowany:
– Jacek i Rafał Malczewscy, katalog wystawy, Radom 2014, s. 106
– Śladami Jacka Malczewskiego, Radom 2012, s. 28
– Jacek Malczewski (1854–1929). W 150. rocznicę urodzin i 75. rocznicę śmierci, Radom 2004, s. 80
– Jacek Malczewski. Samotny wędrowiec, Suwałki 2002

Opisywany:
– „Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885–1939. Katalog dzieł malarskich”, [oprac I. Jakimowicz przy współpracy A. Żakiewicz], Muzeum Narodowe, Warszawa 1990, s. 97, nr kat. I 825.

Proweniencja:
– kolekcja prywatna, Warszawa
– kolekcja prywatna, Poznań od 2023 r. (zakup w Domu Aukcyjny Desa, Sztuka Dawna. XIX wiek, Modernizm, Międzywojnie, 19 października 2023)

Wystawiany:
Kraków, Salon Dzieł Sztuki Kazimierza Wojciechowskiego, Kraków (zapewne w okresie 1921–1939)

Pochodzenie:
– kolekcja dr Lecha Siudy (1909–1997)
– kolekcja prywatna, Poznań

Proweniencja:
- Musée du Petit Palais, Genewa (kolekcja Oscar`a Ghez`a (1905–1995)).
- The Farkash Gallery, Tel Awiw-Jafa
- dom aukcyjny Christie's, Paryż, grudzień 2006
- dom aukcyjny Polswiss Art, Warszawa, październik 2017

Proweniencja:
– Los Angeles, kolekcja Charlesa Boyera, francuskiego aktora filmowego, czterokrotnie nominowanego do Oscara
– USA, kolekcja prywatna
– Belgia, kolekcja prywatna
– Polska, kolekcja prywatna

Proweniencja i historia aukcyjna
– Warszawa, kolekcja prywatna
– Rempex, Warszawa, aukcja 26 maja 2004, poz. 240
– Partyka Gallery, Kraków
– Polswiss Art, Warszawa, aukcja 9 grudnia 2025, poz. 42.

Proweniencja:
spuścizna po artyście kolekcja prywatna,
Francja kolekcja prywatna

Wystawiany:
Mistrzowie Ecole de Paris. Villa la Fleur, Konstancin-Jeziorna, 22 października 2016 – 31 kwietnia 2017

Literatura:
Artur Winiarski, Mistrzowie Ecole de Paris. Villa la Fleur, Warszawa 2016, s. 39 (il.)

Leopold Emanuel Ludwig książę von Croÿ-Dülmen Urodził się 5 maja 1827 roku w rodzinie należącej do starego rodu książęcego Croÿ, którego westfalska linia rezydowała w Dülmen. Jego ojciec, książę Philipp von Croÿ, był generałem armii pruskiej. Leopold związał się jednak z armią austriacką, w której przeszedł wszystkie szczeble kariery oficerskiej. Stopień generała majora otrzymał w 1879 roku, a pięć lat później został awansowany na feldmarszałka porucznika. W 1891 roku uzyskał rangę generała kawalerii. Na emeryturę przeszedł 1 lipca 1894 roku i zmarł zaledwie kilka tygodni później, 15 sierpnia, w Wiedniu.

Nie zapisał się w historii jako zwycięzca wielkich bitew. Jego znaczenie wynikało przede wszystkim z funkcji, jakie pełnił w czasie pokoju. W 1886 roku, po hrabim Nikolausie Pejacsevichu, objął stanowisko generalnego inspektora kawalerii, czyli najwyższego zwierzchnika szkolenia jazdy w armii austro-węgierskiej. To on odpowiadał za wyszkolenie i gotowość bojową oddziałów konnych, a przegląd ich sprawności odbywał się właśnie podczas manewrów. Cesarz wyróżnił go godnością tajnego radcy i mianował właścicielem (Inhaberem) 94 pułku piechoty. Otrzymał Krzyż Wielki Orderu Korony Żelaznej, a w 1892 roku najwyższe odznaczenie domu habsburskiego, Order Złotego Runa, przyznawany jedynie nielicznym przedstawicielom najwyższej arystokracji. Był dwukrotnie żonaty: w 1864 roku poślubił Béatrice, wdowę po hrabim Laval Nugent, a po jej śmierci, w 1881 roku, Rosę Annę von Sternberg. Należał do wiedeńskiej elity nie tylko jako wojskowy, ale i jako kolekcjoner. W jego zbiorach znajdowała się m.in. „Madonna Pokory” autorstwa Masaccia przechowywana dziś w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Obraz Ajdukiewicza przedstawia go w 1888 roku, w szczytowym okresie służby, jako generalnego inspektora kawalerii obserwującego manewry podległych mu oddziałów. Temat obrazu jest więc bezpośrednim odzwierciedleniem jego ówczesnych obowiązków. Portrety Ajdukiewicza Tadeusz Ajdukiewicz uczył się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza, a następnie w Wiedniu i Monachium, gdzie zetknął się z pracownią Józefa Brandta. Z monachijskiego środowiska wyniósł zamiłowanie do tematyki wojskowej i znakomitą znajomość anatomii konia. Od początku lat 80. XIX wieku pracował w Wiedniu, gdzie szybko stał się cenionym portrecistą arystokracji i wyższych sfer wojskowych. Jego kariera miała wymiar międzynarodowy: w 1883 roku malował w Londynie księcia Walii, rok później gościł na dworze sułtana w Konstantynopolu, pracował też w Sofii, Petersburgu i Bukareszcie. Najbardziej charakterystyczną odmianą jego portretu jest wizerunek konny, w którym postać modela łączy się z pejzażem i sceną rodzajową. Ajdukiewicz chętnie sięgał po motyw manewrów, który pozwalał mu pokazać portretowanego w działaniu, a zarazem popisać się umiejętnością malowania koni, mundurów i ruchu oddziałów. Trzy lata wcześniej w podobnej konwencji przedstawił cesarza Franciszka Józefa na manewrach. Portret księcia Croÿ należy do tej samej grupy dzieł i dobrze pokazuje, czego oczekiwała od malarza wiedeńska klientela: reprezentacyjności, wierności szczegółom i swobodnej, malarskiej narracji. Ajdukiewicz zmarł w 1916 roku w Krakowie, jako żołnierz Legionów Polskich. Jego portrety konne z wiedeńskiego okresu pozostają jednym z najciekawszych świadectw obecności polskich artystów na dworze habsburskim.

Proweniencja:
Kolekcja prywatna (dom Aukcyjny Agra Art, Warszawa. 17.10.2021, Polswiss 11.03.2025)


Gędłek był przede wszystkim malarzem koni i scen rodzajowych z życia wschodnich kresów. W jego dorobku powtarzają się postoje i popasy kozackie, czaty i zasadzki, przemarsze wojska przez step, polowania, napady wilków, kuligi oraz targi końskie. Tematyką i sposobem malowania był bardzo bliski polskim artystom kręgu monachijskiego, takim jak Józef Brandt czy Alfred Wierusz-Kowalski. Podobnie jak oni łączył realistyczną obserwację z malowniczą, nieco romantyczną wizją dawnych ziem Rzeczypospolitej, w której koń jest równorzędnym bohaterem obok człowieka. Różniło go od nich głównie miejsce zamieszkania: zamiast w Monachium działał w Wiedniu. Choć mieszkał nad Dunajem regularnie wystawiał w Krakowie, a także w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie i w warszawskim Salonie Krywulta. Jego obrazy trafiały jednocześnie do odbiorców wiedeńskich i niemieckojęzycznych, czego śladem są niemieckie tytuły zachowane na odwrociach wielu prac, np. „Pferdetrieb in Galizien” (Pędzenie koni w Galicji) czy „Kosaken auf Vorposten” (Kozacy na posterunku).


Motyw pędzenia tabunu przez step należał do ulubionych tematów polskiego malarstwa batalistycznego i rodzajowego drugiej połowy XIX wieku. Gędłek ujmuje go jednak bez heroicznego patosu, jako scenę z codziennej pracy pasterzy. Starannie zróżnicowane maści i sylwetki koni, wnikliwie oddany pejzaż i rozległe niebo sprawiają, że obraz jest jednym z pełniejszych przykładów jego talentu animalisty i pejzażysty.

Wizja Napoleona w odwrocie spod Moskwy to jeden z najsłynniejszych motywów w twórczości Jerzego Kossaka. Obrazy poświęcone epopei napoleońskiej Jerzy Kossak zaczął malować ok. 1910 r. W latach 20. i 30. powstały najlepsze prace z tego cyklu, wielkoformatowe, oryginalne, samodzielnie skomponowane wg własnych pomysłów.


Prezentowany na aukcji obraz przedstawia jednocześnie wielką porażkę Napoleona w wyprawie na Rosję 1812 r. (do której przyczyniły się sroga, rosyjska zima i brak przygotowania do tych warunków francuskich żołnierzy), jak i wspomnienie pamiętnej Victorii z bitwy pod piramidami z 1798 roku. „Wizja Napoleona w odwrocie spod Moskwy z głową Sfinksa przypominającego egipskie zwycięstwo „boga wojny”, który teraz ze sztabem i na tle niekończącej się colonne mourante swych wojsk ciągnie na zachód wśród zamieci, złamany zimą i mrozem. “ (K. Olszański, Jerzy Kossak, Wrocław 1992, s. 18). Analogiczne prace zachowały się w licznych zbiorach prywatnych oraz w Muzeach Narodowych w Krakowie i Warszawie.

Proweniencja:
Kolekcja rodzinna od dwóch pokoleń

Wystawiany:
Salon Sztuki Alfreda Wawrzeckiego w Krakowie, ul. Wiślna 9 (po 1939 r.)

Proweniencja:
– Kolekcja prywatna (zakup na aukcji 27.10.2018 w Sopockim Domu Aukcyjnym)
– kolekcja Janiny Gąskiewicz (1919–2012). W latach 1979–1993 była gospodynią Józefa Czapskiego w siedzibie Instytutu Literackiego, wydawcy „Kultury”, w Maisons-Laffitte pod Paryżem. Opiekowała się artystą do jego śmierci. Część swojej kolekcji ofiarowała do Muzeum Narodowego w Krakowie.

Praca zweryfikowana i opisana dzięki wiedzy i uprzejmości p. Bogdana Karskiego – eksperta i niezależnego znawcy twórczości Nikifora Krynickiego, od dziesięcioleci zajmującego się badaniem jego spuścizny artystycznej.

Proweniencja
- Kolekcja prywatna od 2015 r. (zakup Polswiss Art, aukcja 08.12.2015, poz. 29

Pochodzenie:
– kolekcja Artysty
– kolekcja prywatna, Polska

Reprodukowany:
– „Albert Lipczinski 1876–1974”, katalog wystawy, w opracowaniu Małgorzaty Ruszkowskiej-Macur, Gdańsk 2011, s. 153, il. 4.