Urodził się w Warszawie, gdzie uczęszczał do szkół. W latach 1850-1855 studiował w Szkole Sztuk Pięknych przy Gimnazjum Realnym. Ze względów rodzinnych musiał przerwać naukę. Artysta był twórcą przede wszystkim ilustracji i kompozycji o charakterze rodzajowym. Najczęściej stosował ołówek połączony z akwarelą lub gwaszem.

Rysunek Jana Matejki powstał w roku udziału artysty przy otwarciu grobowca Kazimierza Wielkiego w katedrze na Wa-welu (14 czerwca 1869 r.). Namalował on wówczas obraz Wnętrze grobu Kazimierza Wielkiego.

RYSUNEK POCHODZI Z KOLEKCJI DOKTORA NAUK MEDYCZNYCH LECHA SIUDY (1909-1997). BYŁ ON UCZESTNIKIEM II WOJNY ŚWIATOWEJ, LEKARZEM NA POKŁADZIE TRANSPORTOWCA MS SOBIESKI. PÓŹNIEJ PRZEZ CAŁE SWOJE ŻYCIE PRACOWAŁ W BUKU. JEGO PASJĄ BYŁO KOLEKCJONOWANIE SZTUKI POLSKIEJ.

Obraz przedstawia znaną w warszawskich kręgach towarzyskich Amerykankę o korzeniach irlandzkich, Mary O’Mearę, żonę Kazimierza Jana Karszo-Siedlewskiego ( zm.1929), przemysłowca. Brała udział m.in. w komitecie organizującym bale Towarzystwa Pomocy Ociemniałym Ofiarom Wojny „Latarnia” w Hotelu Europejskim w Warszawie (1933, 1934) zob. https://audiovis.nac.gov.pl/obraz/127575/.

Jedna jej córka, Ewelina, zginęła tragicznie 15.06.1934 r. w Warszawie w czasie awaryjnego lądowania samolotu pi-lotowanego przez rumuńskiego księcia Constantina Cantacuzino. Druga córka, Józefina (1907- 1977), została w 1944 r. żoną Jerzego Wojciecha Odrowąż-Pieniążka.

PORTRET NIE JEST NOTOWANY W LITERATURZE PRZEDMIOTU. OD MOMENTU POWSTANIA BYŁ PRZECHOWYWANY W ZBIORACH RODZINNYCH. NA PODSTAWIE LISTÓW WOJCIECHA KOSSAKA I ANALIZY KOMPOZYCJI MOŻNA PRZYPUSZCZAĆ, ŻE ZOSTAŁ NAMALOWANY W TRAKCIE POBYTU MALARZA W JURACIE, DO KTÓREJ WYJECHAŁ 15 LIPCA 1937 R. I PRZEBYWAŁ TAM DO POCZĄTKU WRZEŚNIA. W DOLNEJ CZĘŚCI TŁA OBRAZU WIDOCZNY JEST FRAGMENT PIASZCZYSTEJ PLAŻY I MORSKICH FAL.

Studiował na politechnice we Lwowie, następnie, w latach 1902-1906, na krakowskiej ASP pod kierunkiem Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. Malarz, rysownik i grafik. Przedstawiciel nurtu folklorystycznego w okresie Młodej Polski, twórca malarskiej panoramy życia na Huculsz-czyźnie i Podhalu. Z etnograficzną dokładnością dokumentował typy ludowe, stroje i obyczaje regionalne, łącząc weryzm w przedstawianiu rysów twarzy z dekoracyjnością ubioru.

PEJZAŻ, OBOK SCEN RODZAJOWYCH I PORTRETÓW, STANOWI WAŻNĄ CZĘŚĆ DOROBKU ARTYSTY. PREZENTOWANA KOMPOZY-CJA PRZEDSTAWIA PEJZAŻ HUCULSKIEJ WSI TATARÓW.

LITERATURA:
- Joanna Białynicka-Birula, Urszula Makowska (uzupeł.), Rapacki Józef , [w:] SAP, t. VIII, pod red. Urszuli Makowskiej i Ka-tarzyny Mikockiej-Rachubowej, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2007, s. 220-227
- Rapacki ucieleśniony. Wystawa prac Józefa Rapackiego: obrazy, litografie, rysunki, fotografie, Radziejowice 2010, s. 9, 44.
HTTPS://MHPRL.PL/WP-CONTENT/UPLOADS/2016/11/ZIG1.JPG (DOSTĘP 24.04. 2026)

Malarz i grafik, urodzony w Warszawie należał do znanej, artystycznej rodziny. Jego ojciec, Wincenty Rapacki był zna-nym aktorem i pisarzem. Artysta najpierw kształcił się w warszawskiej Szkole Rysunkowej Wojciecha Gersona. W latach 1877/1888 kontynuował naukę w krakowskiej SSP u Floriana Cynka, Feliksa Szynalewskiego i Izydora Jabłońskiego. Po powrocie do Warszawy trafił z powrotem do pracowni Gersona, a następnie do Monachium, gdzie podjął prywatne studia w pracowni Friedricha Fehra (1862-1927). Malował i rysował często pejzaże, również zainteresował się grafiką i w 1905 r. rozpoczął naukę w pracowni Tadeusza Rychtera w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Swoje kompozycje tworzył w technice autolitografii. Od 1920 roku należał do Związku Zawodowego Polskich Artystów Grafików.

PREZENTOWANA PRACA NALEŻY DO CYKLU 9 AUTOLITOGRAFII P.T. CHATY WIEJSKIE Z 1921 R. ODBITKI OBECNIE SĄ PRZECHO-WYWANE W ZBIORACH MUZEUM HISTORII POLSKIEGO RUCHU LUDOWEGO W WARSZAWIE.

POCHODZENIE:
- Kolekcja dr.Lecha Siudy

LITERATURA:
- Kolekcja dr. Lecha Siudy, oprac. W. Makowiecki, R. Starzyński, Poznań, 1997, S.62 (REPR.)

Studiowała na wydziale malarstwa w warszawskiej ASP w pracowni prof. St. Płużyńskiego i prof. M. Byliny. Dyplom otrzy-mała w 1962. W swojej sztuce posługuje się stylistyką poetyckiej metafory. Na efekt nierzeczywistości w obrazach ar-tystki składają się nieziemskie stwory, fantastyczne zwierzęta, anioły podkreślone uproszczonym, miękkim modelunkiem. Ciemna kolorystyka rozświetlona jest pojedynczymi jasnymi plamami. Prace artystki znajdują się w muzeach w Polsce i za granicą (m. Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Sztuki nowoczesnej w Sztokholmie) oraz wielu kolekcjach prywatnych. Laureatka wielu konkursów w kraju i za granicą.

Niezwykle utalentowany malarz, rzeźbiarz, ilustrator i grafik, zaraz po wojnie zaczął studia na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Kontynuował naukę na warszawskiej ASP, uzyskując w 1951 roku dyplom. Później był również profesorem tej uczelni i sprawował funkcję dziekana Wydziału Malarstwa. Był twórcą obrazów batalistycznych, pejzaży i przedstawień koni. Wyjątkową miłość do tych zwierząt pielęgnował od wczesnej młodości. Jeszcze przed wojną jego ojciec, bio-rący udział w walkach podczas I wojny światowej, służył w Pułku Artylerii Lekkiej, który stacjonował w Białej Podlaskiej. Tam artysta się wychowywał. W czasie II wojny światowej ukończył szkołę podchorążych AK i sam również walczył w oddziałach partyzanckich na Podlasiu.

W PREZENTOWANYM OBRAZIE ARTYSTA NAWIĄZUJE DO SWOJEJ PASJI, PRZEDSTAWIAJĄC DWÓCH JEŹDŹCÓW NA KONIACH, PRZYGOTOWUJĄCYCH ZWIERZĘTA PRZED STARTEM DO WYŚCIGU. UDAŁO MU SIĘ UCHWYCIĆ MOMENT PO SKOKU KONIA PRZEZ PRZESZKODĘ.

POCHODZENIE:
- kolekcja prywatna

"Druga połowa lat osiemdziesiątych przynosi już pełną, można powiedzieć leksykalną realizację "symultanicznej" kon-cepcji malarskiej Krygiera. Jest ona urzeczywistniana najczęściej z użyciem wybranych motywów sztuki przeszłości, jak Dyskobol Myrona, Wenus Giorgione'a, Mona Lisa, Leda z łąbędziem, Judyta z głową Holofernesa, uczty renesansowe etc. Sam artysta tak swoje założenia eksplikował:" W moim malarstwie, szczególnie w okresie ostatnim wprowadzam widzenie wyobraźnią, która umieszczona w głębi iluzorycznej obrazu, odbija i patrzy przed siebie jak zwierciadło. Bu-dowa obrazu polega na utworzeniu umownej osi poziomej. Oś ta zawarta jest między dwoma strefami, głębią iluzo-ryczną obrazu i obszaru przed obrazem. Ta koncepcja polega na połączeniu dwóch różnych widzeń w jednym obra-zie. Widzenie z wnętrza iluzorycznego będzie widzeniem wyobraźnią. Widzenie z przestrzeni przed obrazem - ogląda-niem konwencjonalnym. Obraz składa się z trzech warstw. To , co zostało namalowane na pierwszym planie tworzy war-stwę środkową zawartą między przestrzenią iluzoryczną obrazu, a przestrzenią zewnętrzną przed obrazem. Widzenie z wnętrza obrazu ujmuje ten plan jako pierwszy, zaś to, co wyobraźnia widzi w strefie przestrzeni przed obrazem, jako plan dalszy.[...] Celem moim jest nie tylko stworzenie nowej formy budowy obrazu lecz dokonanie zmiany percepcji, pobu-dzenie wyobraźni oglądającego i poszerzenie strefy emocjonalnej poprzez jednoczesne widzenie całości z dwóch, odległych od siebie pozycji w formie symultanicznej."

BOŻENA KOWALSKA [W:] STEFAN KRYGIER 1923-1997, MUZEUM HISTORII MIASTA ŁODZI, LISTOPAD – GRUDZIEŃ 1999 [KAT. WY-STAWY], RED. KRYSTYNA KNAPIK, ŁÓDŹ 1999, S. 13

„Myślę, że sztuka, może nawet w większym stopniu niż nauka jest w stanie wprowadzić człowie-ka do najgłębszych pokładów świadomości. Jest nie tylko świadkiem życia i myślenia, ale moto-rem napędowym naszego emocjonalnego i intelektualnego rozwoju. [...]

Mnie osobiście interesuje przede wszystkim groteskowy i wyraźny kontrast istniejący dziś między coraz zawrotniej rosnącym rozwojem technologicznym a niezmiennością prymitywnych i ele-mentarnych ludzkich pasji i instynktów”

EUGENIUSZ MARKOWSKI (WYPOWIEDŹ Z 1988 ROKU)

WYSTAWIANY:
- GALERIA WIZYTUJĄCA, styczeń 2016 r.

LITERATURA:
- Jan Chwałczyk. Monograficzne ślady przekazów rzeczywistości, Fundacja dla Sztuki Niezidentyfikowanej, Wrocław 2016, repr. s. nlb.
- PRZYGODY Z OP-ARTEM, FUNDACJA STEFANA GIEROWSKIEGO, WARSZAWA 2017, REPR. S. 13.

Studiował w PWSSP we Wrocławiu w latach 1946-1951. Współzałożyciel grupy Poszukiwania Formy i Koloru (1959) i Gru-py Wrocławskiej (1962). W latach 70. zajmował się sztuką konceptualną, prowadząc Galerię Informacji Kreatywnej (1972-1975). Organizował sympozja plenerowe i akcje artystyczne, np. Kontrapunkt (1972-1974). Uczestniczył w I Bien-nale Form Przestrzennych w Elblągu (1965) i Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach (1966), tworząc obiekty re-prezentujące sztukę kinetyczną, w których istotnym elementem był kolor. W drugiej połowie lat 60. problematykę twórczości Chwałczyka zdominowało światło i barwa, zaczął eksperymentować z barwnym cieniem. Od tego czasu, kiedy powstawały „Reproduktory”, „Reprodukcje” czy „Formy przestrzenne”, po obiekty z serii „Ten fantastyczny cień” (2008-2010) oraz realizacje najnowsze, poszukiwania artysty oparte są na wiedzy teoretycznej z zakresu optyki i fizyki oraz teorii barwy.

JAN CHWAŁCZYK PODKREŚLAŁ, ŻE JEGO TWÓRCZOŚĆ NIE MA NIC WSPÓLNEGO Z MALARSTWEM, TO CIEŃ/PÓŁCIEŃ STWARZA GAMĘ KOLORYSTYCZNĄ, ZAŚ ON SAM JEST „ZWYKŁYM KONSTRUKTOREM MYŚLI DOTYCZĄCEJ ŚWIATŁA”. „ŚWIATŁO WYCZYSZ-CZONE Z OBCYCH KONTEKSTÓW STAJE SIĘ MOIM TEKSTEM DLA FILOZOFICZNEJ SPEKULACJI NAZYWANEJ SZTUKĄ” – WYZNAŁ AR-TYSTA.

WYSTAWIANY:
- Iscrizione di Aprile, Bergamo 1988 (wystawa indywidualna)

Studiowała malarstwo w PWSSP we Wrocławiu w latach 1946-1951. W drugiej połowie lat 50. zdecydowała się na odejście od malarstwa figuratywnego na rzecz abstrakcji geometrycznej. Jej obrazy, rysunki i formy przestrzenne, o konceptualnym charakterze, zbudowane są w oparciu o matematyczne konstrukcje. Uczestniczka I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu w 1965. Związana z wrocławską Galerią Pod Moną Lizą. Od końca lat 60. współtworzyła mię-dzynarodowy ruch mail art’u. Współpracowała z Janem Chwałczykiem w ramach jego Galerii Informacji Kreatywnej. Współorganizowała wystawy mail art’u oraz ekspozycje poświęcone Henrykowi Stażewskiemu. Prezentowana praca „Hommage à Henryk Stażewski”, to rysunkowa, minimalistyczna w formie kompozycja, nawiązująca do reliefów mistrza awangardy.

LITERATURA:
- Anna Maria Leśniewska, Maciej Szańkowski, Wieloprzestrzenie, Multispaces, Orońsko 2019, s.154 (kat.)


"Zjawisko nakładania się na siebie poszczególnych części, fragmentów prac, wynikające z potrzeby określenia prze-strzeni to [...] sytuacja, mająca swój równoległy ciąg poszukiwań artysty, w których pojawiły się prace na/z papierze/u / kalce/ki. Rysunki przestrzenne, jak i Kalki. Wspomniane zjawisko podejmują jednocześnie, wzbogacając o jeszcze je-den walor - przezroczystość. Dzięki uzyskaniu wspomnianego efektu za pomocą kalki technicznej osiągnął to, czego żaden inny materiał nie mógł mu zapewnić." (A. M. Leśniewska, Maciej Szańkowski. Wieloprzestrzenie/Multispaces, Orońsko 2019, s. 29).

Urodzony w Krynicy artysta był absolwentem Wydziału Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki, gdzie studiował w pracowni Zbigniewa Pronaszki i Zygmunta Radnickiego. Zajmował się rysunkiem, malarstwem, rzeźbą i grafiką oraz został wykładowcą akademickim z tytułem profesora.

LITERATURA:
- Marian Konarski 1909–1998. Szczepowy Rogatego Serca: malarstwo, rysunek, rzeźba, red. Anna Kroplewska-Gajewska, Muzeum Okręgowe W Toruń, Toruń 2015, s.43, poz.19
- MARIAN KONARSKI /1909–1998. KATALOG OPR. LESZEK KONARSKI, LECHOSŁAW LAMEŃSKI, GALERIA MIEJSKA WE WROCŁAWIU, WROCŁAW 2022, IL. S.67

Zofia Stryjeńska to jedna z najpopularniejszych artystek okresu międzywojennego i czołowa przedstawicielka Art Deco w sztuce polskiej. Teka wydana w nakładzie 400 egzemplarzy nume-rowanych i sygnowanych przez wydawcę zawiera 40 grafik (litografii i kompozycji wykonanych w technice szablonu, malowanych gwaszem i akwarelą) z przedstawieniami polskich strojów lu-dowych z terenów II Rzeczypospolitej. Technika pochoir była popularna wśród twórców Art Deco i polega na drukowaniu konturów i ręcznym malowaniu gwaszem i akwarelą przez szablon. Umożliwia to otrzymanie serii niemal identycznych odbitek. Kompozycje Stryjeńskiej są bardzo efektowne, pełne dynamizmu i niezwykle barwne.

Zofia Stryjeńska to jedna z najpopularniejszych artystek okresu międzywojennego i czołowa przedstawicielka Art Deco w sztuce polskiej. Teka wydana w nakładzie 400 egzemplarzy nume-rowanych i sygnowanych przez wydawcę zawiera 40 grafik (litografii i kompozycji wykonanych w technice szablonu, malowanych gwaszem i akwarelą) z przedstawieniami polskich strojów lu-dowych z terenów II Rzeczypospolitej. Technika pochoir była popularna wśród twórców Art Deco i polega na drukowaniu konturów i ręcznym malowaniu gwaszem i akwarelą przez szablon. Umożliwia to otrzymanie serii niemal identycznych odbitek. Kompozycje Stryjeńskiej są bardzo efektowne, pełne dynamizmu i niezwykle barwne.

Zofia Stryjeńska to jedna z najpopularniejszych artystek okresu międzywojennego i czołowa przedstawicielka Art Deco w sztuce polskiej. Teka wydana w nakładzie 400 egzemplarzy nume-rowanych i sygnowanych przez wydawcę zawiera 40 grafik (litografii i kompozycji wykonanych w technice szablonu, malowanych gwaszem i akwarelą) z przedstawieniami polskich strojów lu-dowych z terenów II Rzeczypospolitej. Technika pochoir była popularna wśród twórców Art Deco i polega na drukowaniu konturów i ręcznym malowaniu gwaszem i akwarelą przez szablon. Umożliwia to otrzymanie serii niemal identycznych odbitek. Kompozycje Stryjeńskiej są bardzo efektowne, pełne dynamizmu i niezwykle barwne.

Zofia Stryjeńska to jedna z najpopularniejszych artystek okresu międzywojennego i czołowa przedstawicielka Art Deco w sztuce polskiej. Teka wydana w nakładzie 400 egzemplarzy nume-rowanych i sygnowanych przez wydawcę zawiera 40 grafik (litografii i kompozycji wykonanych w technice szablonu, malowanych gwaszem i akwarelą) z przedstawieniami polskich strojów lu-dowych z terenów II Rzeczypospolitej. Technika pochoir była popularna wśród twórców Art Deco i polega na drukowaniu konturów i ręcznym malowaniu gwaszem i akwarelą przez szablon. Umożliwia to otrzymanie serii niemal identycznych odbitek. Kompozycje Stryjeńskiej są bardzo efektowne, pełne dynamizmu i niezwykle barwne.

Zofia Stryjeńska to jedna z najpopularniejszych artystek okresu międzywojennego i czołowa przedstawicielka Art Deco w sztuce polskiej. Teka wydana w nakładzie 400 egzemplarzy nume-rowanych i sygnowanych przez wydawcę zawiera 40 grafik (litografii i kompozycji wykonanych w technice szablonu, malowanych gwaszem i akwarelą) z przedstawieniami polskich strojów lu-dowych z terenów II Rzeczypospolitej. Technika pochoir była popularna wśród twórców Art Deco i polega na drukowaniu konturów i ręcznym malowaniu gwaszem i akwarelą przez szablon. Umożliwia to otrzymanie serii niemal identycznych odbitek. Kompozycje Stryjeńskiej są bardzo efektowne, pełne dynamizmu i niezwykle barwne.