„W 1904 roku powstaje rzeźba „Dziewczyna” („Smutna”) przedstawiająca wiejską dziewczynę, dziecko nieomal, w codziennym stroju, pozbawioną blasku gorsetów, wstążek i korali, z chustką zawiązaną w prosty sposób na głowie […] Rzeźba, nasycona głębokim liryzmem, zastygła w smutku i zamyśleniu, ma kilka odsłon: jako wersja całopostaciowa, popiersie i głowa.” (Z. Weiss, K. Łomnicka, „Konstanty Laszczka”, Kraków 2017, s. 116.). Analogiczne dzieła znajdują się w zbiorach: Społecznego Muzeum Konstantego Laszczki w Dobrem („Smutna”, 1904, brąz, 46x21x26 cm), Muzeum Narodowego w Krakowie („Smutna”, 1904, terakota, 54x49x34 cm)

Konstantego Laszczkę ze spokojem można nazwać jeden z najwybitniejszych rzeźbiarzy okresu Młodej Polski, który uznaniem cieszy zarówno obecnie, jak i w swoich czasach, gdy był niejednokrotnie doceniany przez krytykę artystyczną. Wówczas pisano: „dwaj artyści Szymanowski i Laszczka reprezentują nowoczesną sztukę plastyczną, zwłaszcza Laszczka w sposób bardzo wybitny […] portrety męskie i kobiece, brązy tego artysty zdradzają rękę niepospolicie wykwintną i są tak pełne wyrazu, tak subtelne i dystyngowane w swych delikatnych liniach i tak pełne życia przy całej dystynkcji wyrazu, że artystę tego długo zachowamy u nas w pamięci.” (Z. Weiss, K. Łomnicka, „Konstanty Laszczka”, Kraków 2017, s. 163.)

„Do rozwoju talentu i uspołecznienia zdolnych jednostek przyczynia się dobrze zorganizowana szkoła prowadzona przez kulturalnych i zrównoważonych profesorów – oni to w nauczaniu innych więcej mogą dać aniżeli ludzie przerafinowani i genialni, do których garną ci, którzy nie posiadają zdolności – Ciężar pracy nie istnieje tam, gdzie jest prawdziwe jej umiłowanie.” (J. Puciata-Pawłowska, „Konstanty Laszczka. Życie i twórczość”, Siedlce 1980, s. 27) Konstanty Laszczka zapisał się w historii również jako wybitny pedagog. Pisano: „najznakomitszy współczesny rzeźbiarz polski, profesor krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych p. Konstanty Laszczka […]” („Dar profesora K. Laszczki dla teatru im. J. Słowackiego”, „Naprzód” 19 kwietnia 1921, w: Z. Weiss, K. Łomnicka, „Konstanty Laszczka”, Kraków 2017, s. 133.) Słynął z niezwykle przyjaznego stosunku do swoich wychowanków. Z serdecznością wspominali go po latach. „Student miał często wrażenie, iż jest tylko młodszym kolegą profesora.” (J. Puciata-Pawłowska, „Konstanty Laszczka. Życie i twórczość”, Siedlce 1980, s. 25.)