Marcus Von May

Urodził się w roku 1970, interesował się malarstwem od wczesnych lat dzieciństwa, artysta plastyk, poeta, poszukiwacz znaczeń. Podchodzi do życia z wręcz filozoficzną dokładnością, łamiąc schematy i poszukując swoich środków wyrazu artystycznego.

Jego obrazy to surrealistyczne podróże w najdalsze zakamarki wyobraźni, poczucia prawdy i nieskrępowanych potoków myśli.

W swojej twórczości odkrywa prawdę o postaciach, obiektach i pejzażach, w którą wplata swoje surrealistyczne wizje. Doskonale portretuje, uwypuklając charakter malowanych postaci. Obrazy Marcusa Von Maya posiadają sporą dozę dystansu i humoru, które doceniają kolekcjonerzy w kraju i zagranicą.

1995r. maj- I nagroda w konkursie plastycznym i III w konkursie poetyckim II- ego Przeglądu Twórczości Nieprofesjonalnej.

1995r. październik-pierwsza indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem poetyckim pt. „Na krawędzi mroku” w Miejskim Centrum Informacji Międzynarodowej.

1995r. listopad-wyróżnienie II-ego stopnia w IX edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego pt. „Nasze wspólne sprawy wczoraj- dziś- jutro”.

1996r. czerwiec-I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym o tematyce ekologiczno- pożarniczej pt. „Czyste powietrze i bezpieczne drogi”.

1997r. czerwiec- wieczór autorski- promocja tomiku wierszy pt. „Wrakowisko”.

1998r. kwiecień- wystawa malarstwa i wieczór poetycki z cyklu Trojan w Miejskim Ośrodku Kultury Amfiteatr.

1999r. październik- wystawa malarstwa połączona z wystawą Moniki Mazur pt. „4xM” w Domu Kultury Idalin.

2001r. grudzień- indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem autorskim i promocją tomiku wierszy pt. „Poganin” w Klubie Środowisk Twórczych „Łaźnia”.

2003r. wydanie trzeciego tomiku pt. „Ty Jesteś Tym”.

2005r. październik- indywidualna wystawa malarstwa pt. „To co jest”.

2009r. wydanie czwartego tomiku pt. „Funkcja”.

2017r. maj - indywidualna wystawa malarstwa pt. "X" w Miejskiej Bibliotece.

2018r. styczeń - indywidualna wystawa pt "X" w Domu Kultury Borki.

2022r. październik- wspólna wystawa Z Marleną Ślifirczyk: Między snem a nieskończonością, czyli 33 wizje obłąkanego" w Bibliotece Publicznej w Radomiu.

2023r. luty - 30 Wystawa Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Radomskiego Kamienica Deskurów w Radomiu.

Stefan Sławiński urodził się w 1948 roku.
W 1979 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w pracowni prof. Waldemara Świerzego i Tadeusza Jackowskiego.

Wrażliwy rysownik i malarz. Od 2003 r. swą sztukę tworzył na warszawskiej Pradze i tu powstały jego najbardziej dojrzałe i najbardziej zróżnicowane prace.

Rysunek na tkaninie i zdobione ręcznym rysunkiem ubrania charakteryzują ostatni okres jego twórczości. Miał na koncie wiele wystaw indywidualnych; aktywnie włączał się w akcje artystyczne odbywające się na Pradze Północ - m. in. "Brzeska ulicą artystów", "Nocna Strefa Sztuki", "Piknik Artystyczny" na Ząbkowskiej.

Zmarł 17 sierpnia 2011.

Wystawy indywidualne:
1975 – Klub MPiK Poznań
1976 – Klub ODNOWA Poznań
1978 – Klub MPiK Gorzów Wlkp.
1988 – Rzym
1991 – Biuro Wystaw Artystycznych w Poznaniu
1992 – Biuro Wystaw Artystycznych w Koninie
1992 – Teatr Wielki w Warszawie
1992 – Muzeum Regionalne w Mielcu
1995 – Galeria „Shalom” Warszawa
1996 – Uniwersytet Warszawski
2003 – Art Novum Gallery – Warszawa
2006 – Galeria N'69 Warszawa
2007 – Galeria „Magiel” Warszawa

„Prezentowane prace to część większej całości, po raz pierwszy bez sugestii literackich rysunki i obrazy, którym artysta nadał własny wspólny tytuł „Ślad dotyku”. Dotyk rozumiany jest tu bardzo szeroko; istnieje dotyk czasu, dotyk pamięci, dotyk spojrzenia. Dotykiem może być wspomnienie, słowo, dźwięk, a nawet cień. Dotykiem można też budować przestrzeń. Dla tych wszystkich rodzajów dotyku artysta znalazł wspólny element, który jak klamrą spaja je w całość. To ciało kobiety, które pojawia się na każdym obrazie, w różnych konfiguracjach i układach”. - Joanna Kiwilszo

Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963

Nobuyoshi Araki jest znany z umieszczania ekspresyjnej kaligrafii bezpośrednio na swoich fotografiach lub tworzenia osobnych prac tuszem związanych z jego muzami. Megumi Kagurazaka była jedną z jego najważniejszych modelek w ostatnich latach, pojawiając się m.in. w albumach takich jak „Kagurazaka Megumi THE LAST” czy seriach poświęconych sztuce kinbaku.

Nobuyoshi Araki (ur. 1940, Tokio), japoński fotograf i współczesny artysta znany przede wszystkim z fotografii łączącej erotyzm i niewolę w kontekście sztuki pięknej. Jest on jedną z najpłodniejszych i jednocześnie jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci w dziedzinie fotografii japońskiej.

Prace W. V. Kalisza rodzą się z głębokiej pasji do sztuki, uchwycając wieczną elegancję i wdzięk, które od wieków fascynują publiczność. Dzięki głębokiej wrażliwości artystycznej i niezaprzeczalnemu talentowi, wyłonił się jako utytułowany malarz w świecie sztuki współczesnej. Jego prace odzwierciedlają głębię doświadczenia i wnikliwości, które wyróżniają go jako artystę dojrzałego i wyjątkowego. Z biegiem czasu wykształcił charakterystyczny i unikalny styl, odróżniając się głosem i wizją, które są niezaprzeczalnie jego..

Jego prace zostały zauważone przez prestiżową Galerię Sztuki Saatchi, ponieważ został niedawno zakwalifikowany do ich ekskluzywnej kolekcji tworzonej przez główną kuratorkę Rebeccę Wilson.


Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Jan Wysocki to utalentowany malarz, który łączy w swoich pracach style abstrakcyjne i figuralne. Jest znany ze swojego unikalnego podejścia do malarstwa, wykorzystującego różnorodne techniki, aby ożywić swoją wizję. Sztuka Wysockiego jest inspirowana naturą, rustykalnymi motywami i charakteryzuje się wyjątkowym naciskiem na fakturę. W swoim procesie twórczym artysta czerpie tematy z otaczającego nas kosmicznego świata, nasycając swoje dzieła energią i światłem Zaangażowanie Wysockiego w swoje rzemiosło i jego niezachwiana pasja do malarstwa sprawiły, że wyróżnia się na tle innych artystów.

Jan Wysocki to utalentowany malarz, który łączy w swoich pracach style abstrakcyjne i figuralne. Jest znany ze swojego unikalnego podejścia do malarstwa, wykorzystującego różnorodne techniki, aby ożywić swoją wizję. Sztuka Wysockiego jest inspirowana naturą, rustykalnymi motywami i charakteryzuje się wyjątkowym naciskiem na fakturę. W swoim procesie twórczym artysta czerpie tematy z otaczającego nas kosmicznego świata, nasycając swoje dzieła energią i światłem Zaangażowanie Wysockiego w swoje rzemiosło i jego niezachwiana pasja do malarstwa sprawiły, że wyróżnia się na tle innych artystów.

Artur Sudak to współczesny polski malarz, którego twórczość zyskała sporą popularność dzięki unikalnemu połączeniu realizmu z oniryzmem (klimatem snu) i surrealizmem. Sudak jest kojarzony z nurtem realizmu magicznego i surrealizmu. Jest artystą samoukiem, co podkreśla w swojej biografii, zaznaczając, że jego styl wyewoluował z pasji i indywidualnych poszukiwań (ukończył m.in. kursy rysunku i malarstwa Larousse). Tworzy we wszystkich możliwych stylach, szczególnie fascynują go malarstwo realistyczne oraz romantyzm. Poszukuje śladów Szkoły Sztuk Pięknych – „Ecole des Beaux-Arts”. Rodzący się wielki talent malarski, czego dowodem jest dorobek artystyczny ponad 2000 obrazów. Dzieła artysty są znane zarówno w kraju jak i za granicą. Swoje obrazy sprzedaje głównie do kolekcji prywatnych. Najczęściej posługuje się techniką olejną na płótnie, nierzadko stosując styl alla prima (malowanie „za jednym razem”, bez podmalówek), co nadaje jego pracom pewną świeżość i dynamikę.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Jan Szary ur. 1961 w Zakopanem. Ukończył Liceum Plastyczne im. Kenara w Zakopanem. Przyjaźnił się tam z Maciejem Berbeką artystą malarzem, grafikiem i scenografem Teatru im. Stanisława Ignacego Witkiewicza. Ten słynny himalaista wywarł ogromny wpływ na jego twórczość. Szary otrzymał dyplom Krakowskiej ASP u profesora Leszka Wajdy ""Dzieje formy"" gdzie studiował Architekturę wnętrz.

Kilkanaście lat pracował jako nauczyciel plastyki. Wypromował wiele młodych talentów. Artysta tworzy również grafikę. Jego prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Europie ale również w USA i Kanadzie.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Jan Szary ur. 1961 w Zakopanem. Ukończył Liceum Plastyczne im. Kenara w Zakopanem. Przyjaźnił się tam z Maciejem Berbeką artystą malarzem, grafikiem i scenografem Teatru im. Stanisława Ignacego Witkiewicza. Ten słynny himalaista wywarł ogromny wpływ na jego twórczość. Szary otrzymał dyplom Krakowskiej ASP u profesora Leszka Wajdy ""Dzieje formy"" gdzie studiował Architekturę wnętrz.

Kilkanaście lat pracował jako nauczyciel plastyki. Wypromował wiele młodych talentów. Artysta tworzy również grafikę. Jego prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Europie ale również w USA i Kanadzie.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999

Tamara Łempicka, nazywana „baronową z pędzlem”, w obrazie La Dormeuse (Śpiąca) z 1930 roku osiągnęła szczyt swojego unikalnego stylu, łączącego dekoracyjność Art Deco z postkubistyczną formą. To jedno z jej najbardziej zmysłowych i ikonicznych dzieł. Łempicka stosuje tutaj swój charakterystyczny, ciasny kadr. Postać kobiety niemal „rozpiera” ramy obrazu, co nadaje kompozycji monumentalny, niemal rzeźbiarski charakter.

Modelką dzieła Tamary Łempickiej " La Dormeuse" była najprawdopodobniej Ira Perrot (właśc. Ira de Perrot) bliska przyjaciółka i wielka muza Tamary Łempickiej a przez pewien czas również kochanka. To właśnie portrety Iry Perrot należą do najbardziej zmysłowych i intymnych dzieł artystki z lat 20-30. XX wieku. Łempicka często malowała ją w sposób posągowy, niemal „zamrożony” w ruchu, co idealnie widać na tym obrazie. To również tłumaczy niezwykły ładunek emocjonalny i zmysłowość, które biją z tej – paradoksalnie – „chłodnej” technicznie kompozycji.

EA - „épreuve artiste,(dowód artysty lub dowód artysty) oznacza, że dana odbitka jest częścią limitowanej edycji, która nie wchodzi w skład standardowego, numerowanego nakładu. Tego typu odbitki są uważane za rzadkie, ich liczba jest ograniczona a co za tym idzie, droższe od bieżącego nakładu. Odbitki z sygnaturą EA są przeznaczone dla artysty.

Francis De Lassus Saint-Genies - francuski artysta urodzony w Bretanii, w Val Andre. Studiował w paryskiej Akademii Juliana. W wyrafinowanej gamie chromatycznej swoich kompozycji Saint-Genies tworzy własne, tajemnicze symbole. Prawnuk kompozytora Charlesa GOUNODA, daje nam wszechświat słodkich harmonii, gdzie wszystko jest muzyką. Pod urokiem Kobiety maluje swoje „przebudzone sny”. Jego delikatne postacie zapraszają do podążenia za nimi w świat harmonii, szczęścia i miłości. Dzieła Saint-Geniesa to uchwycenie chwili, w której artysta odkrywa nowe oblicze kobiety, kobiety z jego snów, gdzie pocałunek ma być wiecznością. Żaden artysta nigdy nie pokazał kobiety w tak ciepły, a jednocześnie w tak surrealistyczny i tajemniczy sposób.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Błędnie uznaliśmy na poprzednich naszych dwóch aukcjach, że grafiki z cyklu Casanova zostały wykonane w technice litografii. Błąd był spowodowany brakiem widocznego odcisku płyty widocznego zazwyczaj w technikach metalowych. Po konsultacji na Wydziale Grafiki ASP okazało się, że taka sytuacja jest możliwa, gdy wymiary płyty są znacznie większe niż kompozycja. Wtedy arkusze są przycinane między krawędzią odcisku płyty, a kompozycją. Do tego Field notuje str.32 poz.67-4 :"there are no platemarks".


Wydawca – Delfino Edizioni D’Arte Roma; nakład 1500 egz.; numerowana była tylko cała teka, ta nr. 0294

Referencje: : “The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dali” by Albert Field. Ref. 76-4 – I – pages 32; Michler and Lopsinger catalog raisonné #174-187

Papier do przedmiotowej edycji został ręcznie wyprodukowany specjalnie do tej edycji przez firmę Magnani di Pescia założoną w 1481 roku i do chwili obecnej produkującą papier „hand made” metodami opracowanymi w XV wieku, a udoskonalonymi w wieku XVIII.

Dali z pomocą Gali napisał książkę kucharską, Les Diners de Gala, 1973, w której umieścił koktajl swojego pomysłu i nazwał go „Casanovą”, to intrygująca mieszanka soku pomarańczowego, Campari, imbiru, brandy i pieprzu cayenne.

Giacomo Casanova, kawaler de Seingalt ur. 2 kwietnia 1725 w Wenecji, zm. 4 czerwca 1798 w Duchcovie) – europejski awanturnik, podróżnik i literat. Pamiętnikami (Historia mojego życia), barwnie opisującymi życie w osiemnastowiecznych stolicach europejskich, zyskał sobie pamięć, a zawartym tam licznym opisom miłosnych podbojów zawdzięcza to, że jego nazwisko stało się w wielu językach synonimem uwodziciela.

Casanova w 1765 roku przyjechał do Warszawy, gdzie został życzliwie przyjęty przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Miał nadzieję zostać sekretarzem królewskim, ale po pojedynku na pistolety w marcu 1766, w którym ciężko ranił w brzuch podstolego wielkiego koronnego Franciszka Ksawerego Branickiego (poszło o włoską tancerkę Teresę Casaci), jego życiu zaczęli poważnie zagrażać stronnicy Branickiego. Casanova musiał się ukryć w klasztorze reformatów przy ulicy Senatorskiej.Wyjechał z Polski około roku 1767, tym razem spłacając wszystkie długi (Casanova z każdego kraju wyjeżdżał pozostawiając spore długi) bo od króla Stanisława Augusta dostał na to 200 dukatów, (ok. 24 000 euro).


Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Cykl Dalinian Horses jest wymieniony w oficjalnym katalogu dzieł graficznych Salvadora Dali wyd. Albert Fields.

Seria ta obejmuje 18 litografii, których motywem przewodnim jest koń. Są to następujące prace: Neptune (Neptun); Pégase (Pegaz); Le Cheval de Troie (Koń trojański); Bucéphale (Bucefał); Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski); Le Centurion (Centurion); Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli); Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu); Saint Georges (Święty Jerzy); La Licorne (Jednorożec); Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa); Lady Godiva; Le Cheval de Course (Koń wyścigowy); Le Cheval de Labeur (Koń pracy); Le Picador (Pikador); Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa);Le Cheval de la Mort (Koń śmierci); Le Cheval de Printemps (Koń wiosny).

Cykl prac Salvadora Dalego znany jako "Dalinian Horses" jest kwintesencją fascynacji Dalego symboliką konia. Konie były jednym z motywów często wykorzystywanych przez Dalego w różnych dziełach, ponieważ reprezentowały dla niego siłę, wolność, elegancję i duchowy wymiar człowieka.
Dali często odwoływał się do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej, takich jak Pegaz czy konie Heliosa ciągnące rydwan Słońca. Symbolika konia była dla niego uniwersalna i wielowymiarowa. W "Dalinian Horses" widoczne są także nawiązania do średniowiecznej sztuki i hiszpańskiego dziedzictwa, z którego się wywodził.

Dali jako jeden z czołowych surrealistów, przekształcał znane motywy w niezwykłe, często dziwaczne formy. W "Dalinian Horses" konie są przedstawione w sposób nierealistyczny – ich sylwetki wydłużają się, zacierając granice między rzeczywistością a snem. W ten sposób Dali badał granice wyobraźni i podświadomości.

Cykl "Dalinian Horses" został wykonany w różnych technikach, w tym litografii i grafiki, co pozwoliło artyście eksperymentować z różnymi stylami i efektami. Dzięki temu mógł w pełni ukazać dynamiczność i dramatyczność postaci konia. W cyklu Dalego konie nie są zwykłymi zwierzętami – często unoszą się nad ziemią, nawiązując do transcendencji i duchowego wymiaru życia. Ich sylwetki bywają przesycone niepokojem, jednocześnie pozostając majestatyczne.


Prezentowane ramy nie stanowią oferty handlowej.

Papier artystyczny Moulin de Larroque- ręcznie czerpany, produkowany w historycznej papierni (Młyn Larroque) we Francji (w miejscowości Couze-et-Saint-Front), której historia sięga XII wieku.

Jean-Marie Guiny (ur. 1954 w Wersalu, zm. 2010) był francuskim artystą, znanym przede wszystkim z prac w technikach graficznych oraz malarstwa. Szybko zyskał uznanie jako grafik. Opracował innowacyjne techniki w tym grafiki podkolorowywane ręcznie.

Wykonywał swoje pierwsze litografie i suchoryty. Jego prace były publikowane i wystawiane we Francji i za granicą. Współpracował z czołowymi europejskimi dystrybutorami sztuki. Pracował w największych paryskich pracowniach graficznych, obok takich mistrzów jak Miro, Tobiasse, czy Alechinsky.

Miał pierwsze duże osobiste wystawy swoich obrazów we Francji (w 1992 roku) i brał udział w różnych wystawach we Francji i za granicą. Jego prace są notowane na aukcjach, a ich ceny są publikowane w serwisach poświęconych sztuce, co świadczy o jego obecności na rynku artystycznym. Chociaż nie jest on powszechnie znaną ikoną na miarę niektórych swoich współpracowników, jego dorobek w dziedzinie grafiki i obecność na międzynarodowym rynku sztuki wskazują na to, że jest uznawanym i cenionym artystą.

EA- „épreuve d'artiste," (dowód artysty lub dowód artysty) oznacza , że dana odbitka jest częścią limitowanej edycji, która nie wchodzi w skład standardowego, numerowanego nakładu. Tego typu odbitki są uważane za rzadkie, ich liczba jest ograniczona a co za tym idzie, droższe od bieżącego nakładu. Odbitki z sygnaturą EA są przeznaczone dla artysty.


Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.
Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.
Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.
Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.
Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.
Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).
Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.


Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.

Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.

Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.


Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Raymond Peynet był światowej sławy francuskim artystą, którego urocze, romantyczne postacie stały się ikoną miłości i szczęścia na całym świecie. Najbardziej znany jest z serii rysunków przedstawiających parę zakochanych zwanych potocznie Les Amoureux de Peynet (Zakochani Peyneta). Sam Peynet była nazywany „Malarzem Miłości” Pomysł na stworzenie pary zakochanych narodził się w 1942 roku w Valence. Peynet siedział na ławce w parku i zainspirowany altanką, w której zwykle grały orkiestry, narysował na serwetce dwóch bohaterów — szczupłego poetę i delikatną, długowłosą dziewczynę. Rysunek szybko zdobył popularność, a ich wizerunki pojawiły się na niezliczonych produktach. W latach 50 i 60 „Kochankowie” stali się symbolem Francji z innej epoki.

Postacie Peyneta pojawiły się na: porcelanie i kryształach (np. w manufakturach Limoges i Daum), biżuterii, płytach winylowych, chustach, znaczkach pocztowych, figurkach,etc. Parze Zakochanych zawsze towarzyszą małe zwierzęta, ptaki, biedronki symbolizując świat miłości i harmonii. Peynet współpracował z wieloma artystami, między innymi z Georges'em Brassensem, który napisał piosenkę "Les amoureux des bancs publics" (Zakochani z ławek publicznych) zainspirowaną jego twórczością.

Peynet stworzył ogółem 6 tysięcy rysunków poświęconych „Zakochanym”. Poczta Francuska wydała w roku 1985 znaczek walentynkowy z rysunkiem Peyneta, którego oryginał jest przyklejony do niniejszej litografii. W roku 2000 ukazał się znaczek o nominale 3 franków (0,46 €) upamiętniający zmarłego artystę z rysunkiem Zakochanych pod altanką Peyneta. We Francji twórczości Peyneta poświęcono trzy muzea: w Valence, w Antibes na Lazurowym Wybrzeżu i w Brassac-les-Mines, mieście rodzinnym jego matki, a w Japonii dwa: w Karuizawa i w Sakuto. W Polsce w roku 1958 ukazał się tom rysunków Peyneta.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Kostabi urodził się w Los Angeles jako syn estońskich imigrantów. Wychował się w Whittier w Kalifornii i studiował rysunek i malarstwo na California State University w Fullerton. W 1982 roku przeprowadził się do Nowego Jorku, a w 1984 roku stał się prominentną postacią sceny artystycznej East Village.
Kostabi jest najbardziej znany ze swoich obrazów przedstawiających bezimienne postacie, których korzenie stylistyczne tkwią w pracach Giorgio de Chirico i Fernanda Légera. Oprócz tradycyjnej ekspozycji w świecie sztuki, Kostabi zaprojektował okładki albumów Guns N' Roses ( Use Your Illusion ) i The Ramones ( ¡Adios Amigos! ), Seether ( Holding Onto Strings Better Left to Fray ), Jimmy'ego Scotta ( Holding Back The Years ), Glint ( Sound in Silence ), RK: Roman Klun ( Kingsway ), Psychotica ( Espina ) oraz liczne produkty, w tym zegarek Swatch,wazony Alessi, filiżanki do espresso Rosenthal, szklanki do mleka Ritzenhoff i różową koszulkę Giro d'Italia.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.