Paweł WRÓBEL (1913-1984)
Górnik, jeden z najaktywniejszych członków koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek". W swoich obrazach przedstawiał pejzaże śląskie z charakterystycznymi kominami, hałdami, szybami kopalnianymi. Jego żywiołowe i niezwykle barwne scenki rodzajowe ukazują dzień powszedni i świąteczny mieszkańców górniczych osiedli. Artysta poza malarstwem uprawiał rzeźbę, jednak prac w drewnie i węglu pozostawił niewiele.

Paweł WRÓBEL (1913-1984)
Górnik, jeden z najaktywniejszych członków koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek". W swoich obrazach przedstawiał pejzaże śląskie z charakterystycznymi kominami, hałdami, szybami kopalnianymi. Jego żywiołowe i niezwykle barwne scenki rodzajowe ukazują dzień powszedni i świąteczny mieszkańców górniczych osiedli. Artysta poza malarstwem uprawiał rzeźbę, jednak prac w drewnie i węglu pozostawił niewiele.

Paweł WRÓBEL (1913-1984)
Górnik, jeden z najaktywniejszych członków koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek". W swoich obrazach przedstawiał pejzaże śląskie z charakterystycznymi kominami, hałdami, szybami kopalnianymi. Jego żywiołowe i niezwykle barwne scenki rodzajowe ukazują dzień powszedni i świąteczny mieszkańców górniczych osiedli. Artysta poza malarstwem uprawiał rzeźbę, jednak prac w drewnie i węglu pozostawił niewiele.

Ludwik HOLESZ (1921-1999)
Cieśla górniczy, pracował przy budowie szybów i w kopalniach. Zafascynowany znalezionymi fragmentami skamielin, stworzył własną historię pradziejów malując wykreowane przez siebie świetliste, barwne wizje świata sprzed milionów lat.

Ludwik HOLESZ (1921-1999)
Cieśla górniczy, pracował przy budowie szybów i w kopalniach. Zafascynowany znalezionymi fragmentami skamielin, stworzył własną historię pradziejów malując wykreowane przez siebie świetliste, barwne wizje świata sprzed milionów lat.

Jan DUTKIEWICZ (1911-1983)
Malarz, uczeń Pautscha i Kamockiego w krakowskiej ASP, od 1945 związany ze śląskim środowiskiem artystycznym. W latach 1950-1977 był kierownikiem pracowni malarstwa krakowskiej filii ASP w Katowicach. Twórczość Dutkiewicza zdominowana jest zagadnieniami kolorystycznymi, w rozwiązaniach formalno-przestrzennych artysta chętnie nawiązuje do twórczości Cezanne'a. Do swoich pejzaży wprowadza żywe, nasycone kolory, które swobodnie opisują dynamiczne, nieco kanciaste formy przedmiotów.

Henryk SAJDAK (1905-1995)
Akwarelista, twórca widoków Krakowa i pejzaży tatrzańskich.

Ewald GAWLIK (1919-1993)
Malarz i cieśla górniczy. Przed wojną uczył się rysunku u Pawła Stellera oraz malarstwa i rysunku w prywatnej szkole Czesława Rzepińskiego. Był członkiem koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek", a od 1974 członkiem śląskiego oddziału ZPAP. Tematami jego prac są sceny rodzajowe na tle śląskiego pejzażu, martwe natury, krajobrazy górniczych osiedli w Giszowcu, Nikiszowcu i Janowie.

Ewald GAWLIK (1919-1993)
Malarz i cieśla górniczy. Przed wojną uczył się rysunku u Pawła Stellera oraz malarstwa i rysunku w prywatnej szkole Czesława Rzepińskiego. Był członkiem koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek", a od 1974 członkiem śląskiego oddziału ZPAP. Tematami jego prac są sceny rodzajowe na tle śląskiego pejzażu, martwe natury, krajobrazy górniczych osiedli w Giszowcu, Nikiszowcu i Janowie.

Mieczysław FILIPKIEWICZ (1891-1951)
Malarz, w latach 1910-15 studiował w krakowskiej ASP u J. Pankiewicza i T. Axentowicza a następnie w latach 1921-23 u W. Weissa. Malował pejzaże, tematy tatrzańskie i morskie, a także kwiaty i martwe natury.

Paweł STELLER (1895-1974)
Grafik, malarz, pedagog, związany ze śląskim środowiskiem artystycznym. Studiował we Lwowie, Pradze i grafikę u W. Skoczylasa w warszawskiej SSP. Z technik graficznych uprawiał drzeworyt, z technik malarskich akwarelę. Jego akwarelowe, najczęściej zimowe pejzaże z okolic Śląska Cieszyńskiego, Beskidów i Tatr cechuje znakomite opanowanie warsztatu, świetlista paleta barw, umiejętne posługiwanie się bielą.

Leszek STAŃKO (1924-2010)
Malarz, syn Michała Stańki, związany ze środowiskiem artystycznym Śląska i Zakopanego. Kształcił się w krakowskiej ASP u W. Weissa, I. Pieńkowskiego i F. Pautscha (1945-1947). Pracował w Bielskim Studiu Filmów Rysunkowych i Wytwórni Filmów Rysunkowych w Warszawie, od 1956 był członkiem warszawskiej grupy artystów-plastyków "Zachęta". Najbardziej znany z pejzaży tatrzańskich, malował również motywy z Beskidu Śląskiego i Jury Krakowsko-Częstochowskiej, rzadziej podejmował tematykę rodzajową, portretową czy akt.

Kazimierz BIEŃKOWSKI (1863-1918)
Malarz, w latach 1880- 1886 uczeń Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Swoje prace wystawiał w krakowskim TPSP (1886, 1893, 1894). Jego "Krajobraz zakopiański" znajduje się w Oddziale Czapskich Muzeum Narodowego w Krakowie. Poza pejzażami malował portrety, sceny rodzajowe, typy ludowe.

Maks HANEMAN (HANNEMANN) (1882-1941/1944?)
Malarz, pejzażysta tatrzański, uczeń krakowskiej ASP w pracowniach L. Wyczółkowskiego i T. Axentowicza, od 1916 studiował w warszawskiej SSP. Przed 1925 odbył podróż do Palestyny, z tego okresu pochodzą prace o tematyce bliskowschodniej. Po studiach osiedlił się w Zakopanem i związał z zakopiańskim środowiskiem artystycznym, był aktywnym członkiem Towarzystwa Sztuka Podhalańska. Haneman prowadził na Krupówkach Bazar Artystyczny, w którym poza swoimi pracami sprzedawał materiały malarskie i zakopiańskie pamiątki.

Zefiryn ĆWIKLIŃSKI (1871-1930)
Malarz, studiował filozofię na uniwersytecie lwowskim oraz malarstwo w krakowskiej SSP. Naukę kontynuował w akademii wiedeńskiej. Półtora roku spędził podróżując po Włoszech i Dalmacji. Po powrocie do kraju w 1908 osiadł w Zakopanem. Był członkiem TZSP, wystawiał we Lwowie, Warszawie i Krakowie, a także za granicą (Londyn, Budapeszt, Wiedeń). Artysta początkowo pozostawał pod wpływem symbolizmu Podkowińskiego. Od 1897 zajął się tematyką pejzażową, prowadząc regularne studia przyrody. Do jego ulubionych motywów należały pejzaże tatrzańskie.

Julian FAŁAT (1853-1929)
W latach 1869-1871 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w latach 1875-1880 w monachijskiej Akademii u A. Strahubera i J.L. Raaba. Wiele podróżował. W 1886 r. na zaproszenie cesarza Wilhelma II wyjechał do Berlina, w 1893 r. został członkiem berlińskiej Akademii Sztuki. Od 1895 r. był dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, którą przekształcił w nowoczesną Akademię - był jej rektorem w latach 1905-1909. W 1910 osiadł na stałe w Bystrej na Śląsku. Malował krajobrazy, często zimowe, sceny rodzajowe, widoki architektury, portrety. Ulubioną techniką, którą doprowadził do mistrzostwa, była akwarela.

Alfons KARPIŃSKI (1875-1961)
W latach 1891-99 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Floriana Cynka, Izydora Jabłońskiego, Wincentego Łuszczkiewicza i Leona Wyczółkowskiego. Edukację artystyczną uzupełniał w pracowni Ažbego w Monachium (1903). W latach 1904-07 kontynuował naukę w ASP w Wiedniu u Kazimierza Pochwalskiego, w Paryżu w Academie Willi (1908-12) oraz w 1922 w Academie Collarossiego. Podróżował do Włoch, Londynu, Budapesztu. Stale mieszkał w Krakowie; związany z tamtejszym środowiskiem skupionym wokół „Zielonego Balonika” projektował dekoracje do przedstawień kabaretu. Był członkiem m.in. TPSP w Krakowie oraz wiedeńskiej "Secesji". W latach 1918-27 został wiceprezesem TPSP w Krakowie. Głównym tematem jego prac były portrety, sceny rodzajowe, widoki miejskie głównie Monachium i Paryża oraz martwe natury z motywem kwiatów.

Piotr STACHIEWICZ (1858-1938)
Malarz związany z krakowskim środowiskiem artystycznym, wiceprezes tamtejszego TPSP (1912-1918). W latach 1877-1883 kształcił się w krakowskiej SSP, studia kontynuował w akademii monachijskiej w pracowni Otto Seitza. W 1886 podróżował po Włoszech, po powrocie osiadł w Krakowie. Uczył malarstwa na Wyższych Kursach dla Kobiet im. A. Baranieckiego. Najbardziej znany z cykli religijnych i kompozycji alegorycznych, malował również pejzaże i portrety młodych kobiet, posługując się techniką olejną i pastelami.

Józef UJHELYI (1895-?)
Malarz, w latach 1919-1923 był uczniem Teodora Axentowicza w krakowskiej ASP. Malował portrety, najczęściej posługując się techniką pastelową.

Stanisław GÓRSKI (1887-1955)
W roku 1908 studiował w Szkole Przemysłowej w Krakowie w pracowni J. Pankiewicza i T. Axentowicza. Wystawiał m.in. w TZSP w Warszawie. Malował sceny rodzajowe, portrety, pejzaże i studia portretowe górali.

Stanisław GÓRSKI (1887-1955)
W roku 1908 studiował w Szkole Przemysłowej w Krakowie w pracowni J. Pankiewicza i T. Axentowicza. Wystawiał m.in. w TZSP w Warszawie. Malował sceny rodzajowe, portrety, pejzaże i studia portretowe górali.

Stanisław GÓRSKI (1887-1955)
W roku 1908 studiował w Szkole Przemysłowej w Krakowie w pracowni J. Pankiewicza i T. Axentowicza. Wystawiał m.in. w TZSP w Warszawie. Malował sceny rodzajowe, portrety, pejzaże i studia portretowe górali.

Czesław KURYATTO (1903-1951)
Malarz, kształcił się w prywatnej szkole Konrada Krzyżanowskiego, a następnie w warszawskiej SSP u T. Pruszkowskiego. Mieszkał w Katowicach i Warszawie, w 1938 osiadł na stałe w Wiśle na Śląsku Cieszyńskim. Był członkiem TZSP i ZZPAP. Najczęściej malował portrety, pejzaże ze Śląska, Kazimierza Dolnego, widoki nadmorskie, po wojnie głównie krajobrazy z okolic Wisły. Ok. 1939 Śląski Urząd Wojewódzki zakupił "Portret Marszałka Piłsudskiego" jego autorstwa. Projektował również okładki do książek i plakaty.

Tadeusz POPIEL (1863-1913)
Malarz akademicki, brat rzeźbiarza Antoniego. W latach 1876 - 1884 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (SSP) u Jana Matejki, następnie studiował w Wiedniu u Hansa Makarta i w Akademii monachijskiej u Karla Piloty\'ego i Alexandra Wagnera. Wiele podróżował po Europie. Odbył dwukrotnie podróż artystyczną do Włoch. Odwiedził Rzym, Florencję i Wenecję. Po powrocie do kraju współpracował z Wojciechem Kossakiem i Janem Styką przy \" Panoramie Racławickiej \". Malował obrazy o tematyce religijnej, historycznej, rodzajowej, pejzaże i portrety. Zajmował się również malarstwem ściennym. Otrzymał dwa złote medale na wystawach w Paryżu (1890) i San Francisco (1893 lub 4).

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Erno ERB (1890-1943)
Malarz, związany z lwowskim środowiskiem artystycznym. Był niezwykle utalentowanym samoukiem, którego twórczość porównywano z malarstwem Maksa Liebermanna. Jego kompozycje olejne o charakterystycznej grubej fakturze, malowane swobodnymi pociągnięciami pędzla, to najczęściej pejzaże miejskie, motywy rodzajowe z kobietami na targu, ukraińskie typy ludowe, martwe natury.

Jerzy POTRZEBOWSKI (1921-1974)
Malarz, uczeń krakowskiej ASP w pracowniach Pautscha, Pieńkowskiego i Rzepińskiego (1945-50), potem jej wieloletni wykładowca. Malował realistyczne pejzaże, sceny batalistyczne i rodzajowe. Jednym z jego ulubionych motywów były konie.

Eugeniusz DZIERZENCKI (1905-1990)
Malarz, związany z sopockim środowiskiem artystycznym. Studiował w warszawskiej ASP u Wyczółkowskiego i Skoczylasa. Jest autorem pejzaży marynistycznych z okolic Gdańska, Gdyni i Sopotu.

Eugeniusz DZIERZENCKI (1905-1990)
Malarz, związany z sopockim środowiskiem artystycznym. Studiował w warszawskiej ASP u Wyczółkowskiego i Skoczylasa. Jest autorem pejzaży marynistycznych z okolic Gdańska, Gdyni i Sopotu.

Jakub Michał KASPROWICZ (1905-1975)
Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w majątku Zubrza pod Lwowem. Jako wolny słuchacz studiował w krakowskiej akademii sztuk pięknych. Po wojnie osiadł w Komorowie pod Warszawą. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach w Austrii, Holandii, Stanach Zjednoczonych. W swojej twórczości inspirował się malarstwem monachijczyków. Malował pejzaże morskie, konie, zaprzęgi, sceny rodzajowe, martwe natury, motywy orientalne oraz portrety.

Ignacy PIEŃKOWSKI (1877-1948)
Malarz, grafik, pedagog. Kształcił się warszawskiej Klasie Rysunkowej Gersona, studia malarskie kontynuował w krakowskiej SSP u Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego, oraz w Monachium w 1898 i w Paryżu w latach 1899-1900, gdzie uczył się w Académie Julian (a także w Académie Colarossi). Rok przebywał w Rzymie, cztery lata spędził w Paryżu, odwiedził Włochy. Po powrocie do Warszawy objął profesurę w tamtejszej SSP, a po I wojnie został profesorem krakowskiej ASP. Jego uczniami byli m.in. Brzozowski, Cybis, Kantor, Larisch. Znany głównie z martwych natur i portretów, malował również pejzaże, kompozycje symboliczne (we wczesnej twórczości), religijne, zajmował się grafiką.

Soter JAXA-MAŁACHOWSKI (1867-1952)
Malarz, wybitny marynista, pochodzący z kresów wschodnich. kształcił się w szkole rysunkowej w Odessie, następnie studiował w krakowskiej SSP pod kierunkiem F. Cynka, I. Jabłońskiego i W. Łuszczkiewicza. Od 1894 kontynuował naukę w szkole Rysunku i Malarstwa w Monachium. Po powrocie do kraju osiadł na stałe w Krakowie, skąd na dwa lata przeprowadził się do Zakopanego. Malował przede wszystkim krajobrazy - pejzaże morskie (znad Bałtyku i Morza Śródziemnego - pamiątki z licznych podróży do Włoch), widoki tatrzańskie, nokturny i zaułki krakowskie, rzadko portrety. Największym powodzeniem cieszyły się jego obrazy marynistyczne. Malował w technice olejnej, akwarelowej, a także gwaszem i pastelami. Był członkiem TZSP w Warszawie. Uczestniczył w wielu wystawach w Krakowie (tu miał kilka wystaw indywidualnych), Warszawie, we Lwowie, Łodzi, Poznaniu i Lublinie.

Władysław LAM (1893-1984)
Malarz, grafik pedagog; w latach 1912-1918 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Teodora Axentowicza i Józefa Mehoffera. W 1925 był w Paryżu, skąd podróżował na południe Francji, gdzie namalował wiele studiów pejzażowych i widoków architektonicznych. W latach międzywojennych wykładał rysunek na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej, a po II wojnie światowej na Politechnice w Gdańsku oraz w Szkole Sztuk Pięknych w Sopocie. Członek kilku ugrupowań artystycznych, m.in. z Cechem Artystów Plastyków \"Jednoróg\" i grupą \"Nowa Generacja\". Ponadto uczestniczył w licznych wystawach w kraju i za granicą, m.in. w międzynarodowej wystawie w \"Sztuka i technika\" w Paryżu (1937), w światowej wystawie w Nowym Jorku (1939); wystawiał też w Brukseli (1926, 1929), Sztokholmie (1927), Amsterdamie (1929), Filadelfii (1933), Hamburgu (1935), Monachium i Tokio (1939), Berlinie 1947, Wiedniu (1949). Był autorem książek i malarstwie. Malował pejzaże, martwe natury, portrety i kompozycje figuralne. W jego wczesnych pracach widać fascynację sztuką Wyspiańskiego, później artysta zainteresował się doświadczeniami kubizmu, a z czasem i postimpresjonizmu. Twórczość lat pięćdziesiątych wiąże się z nurtem abstrakcji aluzyjnej. Obok malarstwa artysta zajmował się także grafiką.

Władysław SKOCZYLAS (1883-1934)
Wybitny grafik, malarz, rzeźbiarz i pedagog, uważany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu. Studiował rzeźbę na Akademii Wiedeńskiej, następnie malarstwo w krakowskiej ASP pod kierunkiem T. Axentowicza i L. Wyczółkowskiego, rzeźbę w pracowni K. Laszczki. W późniejszych latach uczył się rzeźby i grafiki w Paryżu oraz drzeworytu w Lipsku. Przez kilka lat mieszkał w Zakopanem, gdzie uczył rysunku w szkole Przemysłu Drzewnego, był współzałożycielem Towarzystwa Sztuka Podhalańska i warsztatów tkackich "kilim". Od końca I wojny światowej mieszkał w Warszawie, gdzie pracował jako pedagog na ASP. Był współzałożycielem grup "Rytm" i towarzystwa grafików "Ryt" - brał udział w wystawach tych ugrupowań. Najbardziej znany jest ze swej twórczości graficznej, malował stosunkowo niewiele, najczęściej w technice akwareli.

Leni ZIMMERMANN (1879-?)
Malarka urodzona w Szczecinie, żona hanowerskiego malarza Augusta Heitmüllera. Uczyła się w Kunstschule w Berlinie w pracowni W. Thora oraz szkole malarstwa Ažbego w Monachium, naukę kontynuowała u L. Corintha. Wielokrotnie wystawiała swoje prace w grupie Hannover-Secession (utworzonej w 1917 roku i działającej do początku lat 30. XX wieku), a także w stowarzyszeniu Kestner-Gesellschaft działającym w mieście Hannover w Niemczech.

Ignacy PIEŃKOWSKI (1877-1948)
Malarz, grafik, pedagog. Kształcił się warszawskiej Klasie Rysunkowej Gersona, studia malarskie kontynuował w krakowskiej SSP u Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego, oraz w Monachium w 1898 i w Paryżu w latach 1899-1900, gdzie uczył się w Académie Julian (a także w Académie Colarossi). Rok przebywał w Rzymie, cztery lata spędził w Paryżu, odwiedził Włochy. Po powrocie do Warszawy objął profesurę w tamtejszej SSP, a po I wojnie został profesorem krakowskiej ASP. Jego uczniami byli m.in. Brzozowski, Cybis, Kantor, Larisch. Znany głównie z martwych natur i portretów, malował również pejzaże, kompozycje symboliczne (we wczesnej twórczości), religijne, zajmował się grafiką.

Feliks Michał WYGRZYWALSKI (1875-1944)
Malarz, uczeń akademii monachijskiej i paryskiej Académie Julian. Po 1900 zamieszkał w Rzymie, w 1907 przeniósł się do Lwowa. Poza malarstwem sztalugowym zajmował się scenografią, projektował witraże. Wśród często podejmowanych tematów pejzażowych wiele miejsca zajmują motywy marynistyczne, widoki rzymskiej Campanii i Capri. Tematyka rodzajowa to sceny arabskie, rybacy neapolitańscy, egzotyczne piękności. Artysta znakomicie opanował technikę pastelową, jego prace odznaczają się miękkim modelunkiem i ciepłą, nasyconą kolorystyką.

Zefiryn ĆWIKLIŃSKI (1871-1930)
Malarz, studiował filozofię na uniwersytecie lwowskim oraz malarstwo w krakowskiej SSP. Naukę kontynuował w akademii wiedeńskiej. Półtora roku spędził podróżując po Włoszech i Dalmacji. Po powrocie do kraju w 1908 osiadł w Zakopanem. Był członkiem TZSP, wystawiał we Lwowie, Warszawie i Krakowie, a także za granicą (Londyn, Budapeszt, Wiedeń). Artysta początkowo pozostawał pod wpływem symbolizmu Podkowińskiego. Od 1897 zajął się tematyką pejzażową, prowadząc regularne studia przyrody. Do jego ulubionych motywów należały pejzaże tatrzańskie.

Gloria KOSSAK (1941-1991)
Malarka i poetka, córka Jerzego Kossaka.

Przedstawienie mężczyzny klęczącego przed cudownym wizerunkiem Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych (Maria Hilf wg Lucasa Cranacha Starszego, 1537), w lewym narożniku Madonna z Dzieciątkiem i małym Janem Chrzcicielem. Ludowo-prowincjonalny obraz wotywny, zamówiony w podziękowaniu za wysłuchaną modlitwę lub jako prośba o łaskę, wykonany w warsztacie XVIII-wiecznego cechowego malarza z Niemiec, Śląska lub Austrii.

Pierwotnie pełniła funkcję tzw. figury rezurekcyjnej, wystawianej na ołtarzach w okresie Wielkanocy. Stojąca na nieregularnej podstawie postać Chrystusa w czerwonym, fałdzistym płaszczu, odsłaniającym nagi tors z krwawiącą raną na prawym boku. Prawa ręka uniesiona w geście błogosławieństwa, lewa zgięta w łokciu, pierwotnie trzymająca chorągiew rezurekcyjną (nie zachowaną, widoczny tylko otwór na podstawie). Rzeźba stanowi przykład rozpowszechnionego od czasów późnego średniowiecza samodzielnego motywu Zmartwychwstałego Chrystusa.

Praca reprodukowana w katalogu "Waldemar Jama - fotografia" wyd. Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach, Katowice 2002, str. 21

Waldemar JAMA (1942)
W latach 60. należał do Katowickiego Towarzystwa Fotograficznego, od 1973 członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Ukończył ASP w Poznaniu, był wykładowcą ze stopniem profesora ASP w Gdańsku i Katowicach, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki w dziedzinie fotografii. Brał udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych.

Waldemar JAMA (1942)
W latach 60. należał do Katowickiego Towarzystwa Fotograficznego, od 1973 członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Ukończył ASP w Poznaniu, był wykładowcą ze stopniem profesora ASP w Gdańsku i Katowicach, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki w dziedzinie fotografii. Brał udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych.