Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963.

Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963.

Przedstawione dzieło to litografia „Popiersie kobiety według Cranacha Młodszego” (Buste de femme d'après Cranach le Jeune), którą Pablo Picasso stworzył jako linoryt w 1958 roku, a następnie przeniesiono ją w formie litografii wykonanej przez H. Deschampsa i wydanej przez Mourlot w 1966 w Paryżu.

Jean Carzou był wybitnym malarzem, grafikiem i scenografem, którego wizjonerski styl łączył elementy ekspresjonizmu oraz surrealizm.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Gramatura i specyfikacja papieru: Hahnemühle 308 g/m², 100% bawełna, ISO 9706

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności podpisany przez artystę.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Gramatura i specyfikacja papieru: Hahnemühle 308 g/m², 100% bawełna, ISO 9706

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności podpisany przez artystę.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Gramatura i specyfikacja papieru: Hahnemühle 308 g/m², 100% bawełna, ISO 9706

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności podpisany przez artystę.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Gramatura i specyfikacja papieru: Hahnemühle 308 g/m², 100% bawełna, ISO 9706

Do pracy dołączony certyfikat autentyczności podpisany przez artystę.

Marcus Von May
Urodził się w roku 1970, interesował się malarstwem od wczesnych lat dzieciństwa, artysta plastyk, poeta, poszukiwacz znaczeń. Podchodzi do życia z wręcz filozoficzną dokładnością, łamiąc schematy i poszukując swoich środków wyrazu artystycznego.

Jego obrazy to surrealistyczne podróże w najdalsze zakamarki wyobraźni, poczucia prawdy i nieskrępowanych potoków myśli.

W swojej twórczości odkrywa prawdę o postaciach, obiektach i pejzażach, w którą wplata swoje surrealistyczne wizje. Doskonale portretuje, uwypuklając charakter malowanych postaci. Obrazy Marcusa Von Maya posiadają sporą dozę dystansu i humoru, które doceniają kolekcjonerzy w kraju i zagranicą.

1995r. maj- I nagroda w konkursie plastycznym i III w konkursie poetyckim II- ego Przeglądu Twórczości Nieprofesjonalnej.

1995r. październik-pierwsza indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem poetyckim pt. „Na krawędzi mroku” w Miejskim Centrum Informacji Międzynarodowej.

1995r. listopad-wyróżnienie II-ego stopnia w IX edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego pt. „Nasze wspólne sprawy wczoraj- dziś- jutro”.

1996r. czerwiec-I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym o tematyce ekologiczno- pożarniczej pt. „Czyste powietrze i bezpieczne drogi”.

1997r. czerwiec- wieczór autorski- promocja tomiku wierszy pt. „Wrakowisko”.

1998r. kwiecień- wystawa malarstwa i wieczór poetycki z cyklu Trojan w Miejskim Ośrodku Kultury Amfiteatr.

1999r. październik- wystawa malarstwa połączona z wystawą Moniki Mazur pt. „4xM” w Domu Kultury Idalin.

2001r. grudzień- indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem autorskim i promocją tomiku wierszy pt. „Poganin” w Klubie Środowisk Twórczych „Łaźnia”.

2003r. wydanie trzeciego tomiku pt. „Ty Jesteś Tym”.

2005r. październik- indywidualna wystawa malarstwa pt. „To co jest”.

2009r. wydanie czwartego tomiku pt. „Funkcja”.

2017r. maj - indywidualna wystawa malarstwa pt. "X" w Miejskiej Bibliotece.

2018r. styczeń - indywidualna wystawa pt "X" w Domu Kultury Borki.

2022r. październik- wspólna wystawa Z Marleną Ślifirczyk :Między snem a nieskończonością, czyli 33 wizje obłąkanego" w Bibliotece Publicznej w Radomiu.

2023r. luty - 30 Wystawa Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Radomskiego Kamienica Deskurów w Radomiu.
2025r. listopad - wystawa indywidualna "W Ruchu - Obrazy Przemieszczania" w Bibliotece Publicznej im. Józefa A. i Andrzeja S. Załuskich w Radomiu.

Andrzej Cybura urodził się w 1976 r w Bochni,tu mieszka i tworzy.Jednym z głównych obiektów jego twórczych zainteresowań jest człowiek i emocje mu towarzyszące. Artysta lubi łączyć rzeczywistość z wyimaginowanym światem,wciąż poszukuje aby odkrywać.
Pokazywał swoje prace w rodzinnym mieście i poza nim. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i plenerowych,m.in. zaproszenie od Francisco Torralba na Targi Sztuki w Hiszpanii “Salon de hartexpo”-Barcelona. Szczególne zdolności do rysunku i malarstwa przejawiał już w dzieciństwie, ale rozkwit jego talentu nastąpił w 1998r. Pierwsze duże formy malowane najpierw pastelami a potem farbami olejnymi .Chociaż obrazy te były głównie kopiami znanych dzieł, to jednak sposób ich interpretacji a także technika jaką posługiwał się artysta robiły wrażenie. Odbiorcy docenili także powstałe w tym czasie autorskie obrazy Cybury mieszczące się w kategorii realizmu fantastycznego. Jedne i drugie można było podziwiać m.in. podczas wystawy zorganizowanej w 2009r. w Krakowie 44 Salon Artystyczny Dettlofów.W willi na krakowskim Czerwonym Prądniku odbyło się też spotkanie z artystą.Nabywcami jego obrazów są osoby prywatne,ale także galerie i świat biznesu.
Artysta jest zapraszany do udziału w wydarzeniach kulturalnych.

Renoir, miłośnik muzyki, jak większość impresjonistów, często przedstawiał młode dziewczyny przy fortepianie. Tematyka ta wywodzi się z malowanych w XVII i XVIII w. zgromadzeń muzyków, być może także z twórczości jemu współczesnych: Paula Cézanne’a (1839-1906), Edouarda Maneta (1832-1883) czy Edgarda Degasa (1834-1917). Renoir podejmuje zatem tradycyjny temat, który łączy geometryczne linie pianina z falującymi ruchami młodych dziewcząt. Unika jednak umieszczania zbyt wielu szczegółów, aby skoncentrować się na dwóch postaciach kobiecych. Widziana z profilu młoda blondynka rozszyfrowuje partyturę, którą gra prawą ręką. U jego boku pochylona nad fortepianem młoda brunetka śledzi wzrokiem partyturę. Obraz mógł powstać w domu Renoira, który w 1890 roku podarował żonie fortepian. Istnieje co najmniej sześć innych wersji tego obrazu. Renoir niewątpliwie posłużył się tymi samymi modelami, co w „Portrecie dwóch małych dziewczynek” w Musée de l'Orangerie.

Laure Martin francuska malarka, której twórczość w ostatnich latach zyskuje coraz większe uznanie na rynku sztuki, w tym również w Polsce.

Laure Martin należała do kręgu artystów francuskich tworzących w połowie XX wieku. Jej styl to unikalne połączenie surrealizmu, prymitywizmu (sztuki naiwnej) i ekspresjonizmu.
Obraz "Arka" jest niezwykle dynamiczny i pełen symboliki. Postać unosząca się na niebie obok słońca nadaje scenie charakter wizji lub snu, a nie tylko ilustracji biblijnej. Martin często używała nasyconych czerwieni, żółci i błękitów, które nakładała warstwowo, tworząc wrażenie wibracji światła. Charakterystyczny dla niej sposób malowania zwierząt – nieco uproszczony, ale pełen emocji i ruchu – sprawia, że jej obrazy są bardzo rozpoznawalne.

Choć przez lata Laure Martin była znana głównie w wąskich kręgach kolekcjonerów we Francji, dziś jej prace regularnie pojawiają się w domach aukcyjnych na całym świecie (m.in. w Sotheby’s czy na platformach takich jak MutualArt). W ostatnich latach jej obrazy stały się poszukiwane przez kolekcjonerów malartwa europejskiego XX wieku, ceniących modernizm i sztukę z duszą, która odbiega od chłodnej abstrakcji.


Obrazy Laure Martin są "niepodrabialne". Mają w sobie dawkę mistycyzmu i ciepła, które rzadko spotyka się w nowoczesnym malarstwie. To sztuka, która świetnie "broni się" we wnętrzu – przyciąga wzrok kolorem, a przy bliższym poznaniu intryguje detalami i symboliką.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Artystka nie użyła zwykłych farb olejnych czy akrylowych, lecz techniki, w której spoiwem jest wosk pszczeli. "Specjalny proces" sugeruje to, że Laure Martin nie korzystała z gotowych produktów, ale miała swój własny, autorski przepis na mieszanie wosku z pigmentami. Wielu artystów tamtego okresu eksperymentowało, by uzyskać efekt przypominający stare freski.


Obrazy malowane techniką woskową (enkaustyką) są zazwyczaj wyżej cenione niż zwykłe prace olejne, ponieważ technika ta jest trudniejsza, bardziej pracochłonna i rzadsza. Fakt, że artystka sama opisała proces na odwrocie, jest dla kolekcjonerów "atestem" autentyczności i dowodem na jej poszukiwania technologiczne.

To nie jest współczesna abstrakcja, lecz przykład europejskiego malarstwa z połowy XX wieku, nasycony symboliką i oniryzmem (marzeniem sennym).

Laure Martin była malarką związaną z Nantes. Ten obraz jest doskonałym przykładem jej dojrzałego stylu, który łączył elementy naiwne (art naïf) z surrealizmem i silnym ładunkiem duchowym, autentyczna wizja artystyczna z minionej epoki.

Praca charakteryzuje się typowym dla Laure Martin dekoracyjnym podejściem do natury. Artystka rzadko dbała o zachowanie realistycznych proporcji czy perspektywy, skupiając się zamiast tego na rytmie, linii i nastroju.

Jej twórczość jest ceniona przez kolekcjonerów sztuki naiwnej na całym świecie za jej autentyczność i poetycki ładunek emocjonalny. Obrazy te nie mają niepokoić, lecz przynosić ukojenie i przypominać o prostym pięknie natury.

Prace Laure Martin są cenione przez koneserów malarstwa europejskiej sztuki powojennej. Często pojawiają się w domach aukcyjnych we Francji. Fakt, że jej dzieła znajdują się w Musée d'Arts de Nantes, czyni ją artystką historycznie zapisaną. To bardzo ważny status, który chroni jej nazwisko przed zapomnieniem.


Obecnie rynek sztuki bardzo mocno odkrywa na nowo malarki XX wieku, które wcześniej pozostawały w cieniu mężczyzn. Laure Martin, ze swoim unikalnym, bajkowomistycznym stylem, idealnie wpisuje się w ten trend.

Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999,

Tamara de Łempicka była urodzoną w Polsce malarką, znaną z charakterystycznego stylu Art Deco, który łączył elementy kubizmu i neoklasycyzmu z nowoczesną wrażliwością. Zyskała rozgłos w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, szczególnie w Paryżu, gdzie stała się częścią kręgów bohemy i arystokracji. Na jej obrazach często pojawiają się eleganckie, stylizowane portrety bogatych i modnych osób, a także nagie postacie, wykonane z wysokim połyskiem, niemal rzeźbiarskim. Jej twórczość uosabiała bogactwo i hedonizm okresu międzywojennego, a dzięki arystokratycznym koneksjom i wystawnemu stylowi życia zyskała przydomek „Baronowej z pędzlem”.

„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje.”

Piękna Rafaela” (La Belle Rafaëla), uważa się za jeden z najważniejszych aktów XX wieku. To płótno z 1927 roku jest esencją stylu Tamary – połączeniem chłodnego kubizmu z gorącym, niemal duszny erotyzmem.
W przeciwieństwie do Markizów czy Księżnych, Rafaela nie była arystokratką. Była „kobietą z ulicy”. Tamara wypatrzyła ją podczas spaceru w Lasku Bulońskim w Paryżu. Olśniła ją uroda nieznajomej – jej pełne usta, posągowe ciało i magnetyczne spojrzenie. Tamara po prostu podeszła do niej i zapytała: „Czy przyjdzie Pani do mojej pracowni, bym mogła Panią namalować?”. Rafaela stała się muzą Tamary na rok. Artystka była nią całkowicie zafascynowana – i to nie tylko artystycznie. Ich relacja miała charakter płomiennego romansu. Tamara pisała później, że Rafaela była „najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziała”. Na obrazie ciało modelki nie jest wiotkie – jest potężne, ciężkie, niemal wyrzeźbione w marmurze, a jednocześnie bije od niego niesamowity żar. Technika "Metalicznego Ciała" To mistrzowskie wykorzystanie światłocienia (chiaroscuro) sprawia, że Rafaela wydaje się wychodzić z ramy. Czerwone tło i purpurowe tkaniny wokół niej tylko potęgują wrażenie namiętności.


Dziś „Piękna Rafaela” jest warta miliony dolarów i uznaje się ją za „Monę Lisę Art Déco”

Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (illustrated).
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987.
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 59.
Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 19 Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 1994).

Wśród 40 wybranych ilustracji znajdują się kluczowe sceny Starego i Nowego Testamentu, m.in.:

Stworzenie człowieka
Arka Noego
Wieża Babel
Psalm 24
Kuszenie Jezusa
Syn Marnotrawny
To wydanie jest cenione przez kolekcjonerów ze względu na to, że proces litograficzny użyty przez Ars Mundi w latach 80. uznaje się za jeden z najlepszych pod kątem odwzorowania barw i tekstury gwaszy Salvadora Dalí.

Raymond Peynet był światowej sławy francuskim artystą, którego urocze, romantyczne postacie stały się ikoną miłości i szczęścia na całym świecie. Najbardziej znany jest z serii rysunków przedstawiających parę zakochanych zwanych potocznie Les Amoureux de Peynet (Zakochani Peyneta). Sam Peynet była nazywany „Malarzem Miłości”

Pomysł na stworzenie pary zakochanych narodził się w 1942 roku w Valence. Peynet siedział na ławce w parku i zainspirowany altanką, w której zwykle grały orkiestry, narysował na serwetce dwóch bohaterów — szczupłego poetę i delikatną, długowłosą dziewczynę. Rysunek szybko zdobył popularność, a ich wizerunki pojawiły się na niezliczonych produktach. W latach 50 i 60 „Kochankowie” stali się symbolem Francji z innej epoki.
Postacie Peyneta pojawiły się na: porcelanie i kryształach (np. w manufakturach Limoges i Daum), biżuterii, płytach winylowych, chustach, znaczkach pocztowych, figurkach,etc. Parze Zakochanych zawsze towarzyszą małe zwierzęta, ptaki, biedronki symbolizując świat miłości i harmonii.
Peynet współpracował z wieloma artystami, między innymi z Georges'em Brassensem, który napisał piosenkę "Les amoureux des bancs publics" (Zakochani z ławek publicznych) zainspirowaną jego twórczością.


Peynet stworzył ogółem 6 tysięcy rysunków poświęconych „Zakochanym”. Poczta Francuska wydała w roku 1985 znaczek walentynkowy z rysunkiem Peyneta, którego oryginał jest przyklejony do niniejszej litografii. W roku 2000 ukazał się znaczek o nominale 3 franków (0,46 €) upamiętniający zmarłego artystę z rysunkiem Zakochanych pod altanką Peyneta. We Francji twórczości Peyneta poświęcono trzy muzea: w Valence, w Antibes na Lazurowym Wybrzeżu i w Brassac-les-Mines, mieście rodzinnym jego matki, a w Japonii dwa: w Karuizawa i w Sakuto. W Polsce w roku 1958 ukazał się tom rysunków Peyneta.

Melancholijny Arlekin nosi też cechy Pierrota – nieszczęśliwego klauna ze złamanym sercem. Być może w ten sposób Picasso upamiętniał Casagemasa, który popełnił samobójstwo z powodu kobiety.

Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1901 r. w tzw. okresie błękitnym i znajduje się w New York Metropolitan Museum of Art.

Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie.

Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci. Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1903 r. w tzw. okresie błękitnym.
Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie. Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.
Obraz Vita, składający się z kilku planów, mężczyzna na obrazie to jego przyjaciel Carlos Casagemas.
Struktura dzieła, nazywanego „obrazem enigmatycznym” ze względu na niejasność jego znaczenia, ma na celu ukazanie różnych aspektów istnienia. Poprzez złożony i misterny montaż Picasso pokazuje postacie matki z dzieckiem oraz pary, jako aktorów na scenie teatru życia.

(Leonor Fini była mistrzynią detalu. Collotyp pozwalał idealnie oddać jej bardzo cienką, "drgającą" linię, którą widać na pasiastej sukni kotki czy na pióropuszach Arlekina. Każdy kolor był nakładany osobno, co wymagało ogromnej precyzji przy pasowaniu arkusza, nakłady były ograniczone do małych serii – matryce bardzo szybko się zużywały)

Leonor Fini– jedna z najbardziej niezależnych i charyzmatycznych artystek XX wieku, kojarzonej z nurtem surrealizmu, choć ona sama zawsze odżegnywała się od formalnego przynależenia do jakiejkolwiek grupy.
Leonor Fini była artystką totalną: malarką, projektantką kostiumów teatralnych, ilustratorką i pisarką. Urodziła się w Argentynie, wychowała we Włoszech, a większość życia spędziła w Paryżu.
Królowa autokreacji: Słynęła z ekstrawaganckiego stylu życia, oraz noszenia masek i skomplikowanych kostiumów na paryskich balach. Twórczość Leonor Fini jest nierozerwalnie związana z postaciami kotów. Nie były one dla niej jedynie zwierzętami domowymi – w pewnym momencie życia dzieliła swój paryski apartament z aż 23 kotami – ale stały się potężnymi symbolami, alter ego, niezależności i kobiecej siły i przewodnikami po świecie wyobraźni.

Cykl „Le Chats” to jedna z najbardziej ikonicznych publikacji w dorobku Leonor Fini. To właśnie te prace ugruntowały jej wizerunek jako „Kociej Damy Surrealizmu”.

Fini nie chciała tworzyć zwykłych portretów zwierząt. W tym cyklu koty stają się postaciami teatralnymi. Artystka nadała im cechy antropomorficzne – ich ciała mają ludzkie proporcje, dłonie i stopy, ale głowy pozostają kocie, zachowując przy tym dzikość spojrzenia. Stroje nawiązują do baroku, rokokowej mody dworskiej oraz kostiumów z Commedia dell'arte. To świadomy zabieg: dla Fini kot był istotą z natury dumną, tajemniczą i "nieludzką", dlatego ubiór wicehrabiów czy arlekinów idealnie do nich pasował.

W momencie wydania cykl został przyjęty z ogromnym entuzjazmem, zwłaszcza we Francji i we Włoszech. Prace te natychmiast stały się "obiektem pożądania", ponieważ łączyły w sobie dwie największe pasje Fini: miłość do kotów i zamiłowanie do teatru/maskarady. Podkreślano, że Fini udało się uniknąć pułapki "słodkich obrazków z kotkami". Jej koty są niepokojące, niemal demoniczne w swojej elegancji. Krytycy widzieli w nich wyraz jej własnej osobowości – niezależnej, drapieżnej i niezwykle stylowej.


Obecnie cykl Les Chats uznaje się za absolutny kanon grafiki surrealistycznej XX wieku.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Praca ta oparta na jednym z najsłynniejszych i najbardziej monumentalnych (o szerokości 4 m) obrazów Salvadora Dalí z 1962 roku, który obecnie znajduje się w Morohashi Museum of Modern Art w Japonii.

Bezpośrednią inspiracją był gigantyczny, niedokończony obraz dziewiętnastowiecznego katalońskiego malarza Mariano Fortuny’ego o tym samym tytule. Dalí, który uważał się za najwybitniejszego artystę wszech czasów, chciał „poprawić” i przewyższyć dzieło swojego rodaka.
Salvador Dalí stworzył kilka różnych wersji i edycji „Bitwy pod Tetuanem”, co jest typowe dla jego strategii artystycznej – jeden silny temat eksploatował w różnych mediach i formatach. Jest to autorska reinterpetacja graficzna, gdzie Dalí osobiście decydował, jak przełożyć ogromne płótno na język suchej igły i litografii.

Postacie jeźdźców są nakreślone bardzo cienką, gwałtowną, wręcz „szarpaną” linią. To jest właśnie efekt suchej igły. Dalí uwielbiał osobiście "drapać" w metalowej płycie, by dodać grafice nerwowości i ekspresji, której sama litografia nie jest w stanie oddać. Ta „nerwowość” kreski w połączeniu z rozmytym, żółtym tłem litografii tworzy unikalny klimat tego dzieła.
Beduini nie mają wyraźnych rysów twarzy. Dalí zredukował detale postaci, aby skupić się na dynamice ruchu i niemal abstrakcyjnej energii bitwy. Kompozycja charakteryzuje się dynamiczną linią, typową dla późnego okresu twórczości artysty, łączącą elementy surrealizmu z klasycznym malarstwem historycznym. Jeźdźcy, potraktowani w sposób niemal abstrakcyjny, oddają chaos i energię walki, a dominująca paleta ugierów i żółci nadaje scenie nowoczesny, niemal symboliczny charakter.


Prace w technice mieszanej (łączone) są zazwyczaj wyżej cenione niż „czyste” litografie, ponieważ wymagają użycia dwóch różnych pras i matryc – osobnej dla barwnych plam (kamień litograficzny lub blacha) oraz osobnej dla precyzyjnego, linearnego rysunku (płyta miedziana lub cynkowa).

Jean Cocteau (1889-1963) był artystą niezwykle wszechstronnym – poetą, filmowcem, malarzem i rysownikiem. Jego twórczość charakteryzuje się głębokim zamiłowaniem do symboliki, mitologii i zwierząt, zwłaszcza koni.


Praca powstała w 1961 roku jako część portfolio zatytułowanego "Gitans et Corridas" (Cyganie i Korrida), wydanego przez Société de Diffusion Artistique. Cocteau bardzo chętnie i często rysował konie. Były one jednym z jego ulubionych i najbardziej rozpoznawalnych motywów, niosących ze sobą głęboką symbolikę i stanowiących integralną część jego wszechstronnej twórczości. Cocteau wypracował bardzo charakterystyczny styl rysowania, oparty na płynnych, dynamicznych liniach i prostocie formy. Potrafił uchwycić esencję postaci, ruchu i emocji za pomocą zaledwie kilku precyzyjnych kresek. Ta "ekonomia środków" stała się jego znakiem firmowym. Jego rysunki odegrały kluczową rolę w powrocie do klasycznych tematów w modernizmie, zwłaszcza w latach 20. XX wieku. Łączył antyk z nowoczesnością, fantazję z rzeczywistością.

Jego prace graficzne są regularnie prezentowane w znaczących muzeach i galeriach na całym świecie, co podkreśla ich artystyczne znaczenie. Wystawy często koncentrują się właśnie na jego twórczości jako rysownika, projektanta i ilustratora.
Jean Cocteau był nie tylko poetą, prozaikiem, dramaturgiem i artystą plastykiem, ale również wybitnym reżyserem filmowym. Jego wkład w kino, zwłaszcza w nurt awangardowy i surrealistyczny, jest niezwykle istotny i ceniony. Jego filmy tj.Krew poety" (Le Sang d'un poète, 1930)- awangardowy film eksperymentalny, uważany jest za jeden z najważniejszych filmów surrealistycznych.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Gwasze są oryginalnymi projektami Clerca do monumentalnego dzieła w 10 tomach "Histoire de France" – Éditions du Panthéon (1953–1955). Każdy tom był dedykowany innej epoce lub dynastii.

Scena 1.

Henryk IV Burbon podczas bitwy pod Arques (1589). Rycerz na białym koniu ma na hełmie wyjątkowo duży, efektowny biały pióropusz. To najważniejszy atrybut Henryka IV. Przed bitwą pod Ivry miał on wypowiedzieć słynne słowa: „Ralliez-vous à mon panache blanc, vous le trouverez toujours au chemin de la victoire et de l'honneur” („Podążajcie za moim białym pióropuszem, zawsze znajdziecie go na drodze do zwycięstwa i honoru”). W dolnym rogu obrazu Jean-Robert Clerc umieścił piramidę kul armatnich. Bitwa pod Arques była jednym z pierwszych wielkich starć, w których Henryk IV, mimo mniejszej liczebności wojsk, odniósł zwycięstwo dzięki umiejętnemu wykorzystaniu artylerii ustawionej na zamku w Arques.

Scena 2.

Karola III Prostak (władca frankijski) nadaje ziemie Normandii Rolfowi (znanemu również jako Rollo), wodzowi wikingów. To historyczny traktat z Saint-Clair-sur-Epte z 911 roku, który był kluczowy dla powstania Księstwa Normandii i zatrzymania wikińskich najazdów na serce Francji. Karol III siedzi w zamyśleniu, co nie jest przejawem królewskiej dumy, lecz politycznego ciężaru decyzji o oddaniu ziemi. Rolf stoi z mieczem skierowanym w dół, co w kontekście feudalnym jest gestem poddaństwa i lojalności w zamian za lenno.

Scena 3.

Upadek Wilhelma w momencie przybycia na angielską ziemię. Na odrociu autorski napis ołówkiem: "La chute de Guillaume a son arrivée sur le sol anglais". Jest to słynny moment z podboju Anglii w 1066 roku. Wilhelm Zdobywca (książę Normandii) po zejściu na ląd w Anglii potknął się i upadł. Zamiast uznać to za zły omen, miał zawołać, że w ten sposób „bierze Anglię w posiadanie”. Obraz przedstawia rycerza w kolczudze, klęczącego na plaży, z okrętami wikingów (drakkarami) w tle.

Scena 4.

Proces Joanny d’Arc w Rouen - stolica Normandii, która wówczas znajdowała się pod okupacją angielską (1431).
Proces Joanny d’Arc w Rouen (1431) to jedno z najbardziej znanych i kontrowersyjnych wydarzeń w historii średniowiecza. Proces nie był jedynie sprawą religijną; był to proces polityczny, mający na celu zdyskredytowanie króla Francji Karola VII. Jeśli bowiem Joanna byłaby uznana za czarownicę lub heretyczkę, oznaczałoby to, że Karol VII został koronowany dzięki pomocy szatana.

Scena 5.

Założenie portu Le Havre przez Franciszka I. Scena przedstawia króla Franciszka I (panującego w latach 1515–1547) w momencie, gdy dogląda budowy nowego portu w Normandii. W 1517 roku Franciszek I podjął decyzję o założeniu Le Havre (wówczas Franciscopolis), aby stworzyć potężną bazę morską i handlową dla Francji, która mogłaby konkurować z innymi portami.

Scena 6.

Ludwik XI (zwany „Pająkiem”). Widzimy go od tyłu, co jest zabiegiem celowym – król ten był znany z tego, że rzadko pokazywał twarz, działał w cieniu i zawsze „pociągał za sznurki”. Ma na sobie czarny kaftan i charakterystyczny pomarańczowy kołnierz Orderu Świętego Michała (z muszlami). Jest to insygnium Orderu Świętego Michała, który Ludwik XI ustanowił w 1469 roku. Ludwik XI słynął z zamiłowania do intryg i osobistego nadzorowania spraw państwowych. Scena oglądania pierścienia idealnie oddaje jego charakter – monarchy, który „widział wszystko i wiedział wszystko”.

Jest to seria dwunastu barwnych grafik, w której Dalí w surrealistyczny i bardzo osobisty sposób zinterpretował tradycyjne symbole astrologiczne. Dali stworzył na przestrzeni 10 lat trzy różne wersje i interpretacje znaków Zodiaku eksperymentując z różnymi technikami graficznymi. Pierwsza wersja powstała 1967 jako litografie na zamówienie p Leona Amiela z Nowego Jorku i Paryża. Amiel był jednym z głównych wydawców, który specjalizował się w produkcji i dystrybucji limitowanych edycji grafik najważniejszych artystów XX wieku (w tym Dalego).

Seria została wydana jako luksusowe portfolio (teka), zwykle zawierające 12 litografii z dwunastoma znakami oraz dodatkowy frontyspis (strona tytułowa). Tematyka zodiaku jest powszechnie interesująca, co sprawiło, że cykl stał się niezwykle popularny zarówno wśród kolekcjonerów sztuki, jak i osób zainteresowanych ezoteryką, czyniąc go jednym z bardziej poszukiwanych zestawów grafik Dalego. Salvaor Dali powrócił do motywu Zodiaku w 1978 roku tworząc nowy cykl, tym razem w technice akwaforty.

O ile pierwsza edycja miała bardziej swobodny, malarski, z szerszymi pociągnięciami pędzla w ramach litografii o tyle cykl z 1978 jest bardziej precyzyjny i liniowy (typowe dla akwaforty), w małym, okrągłym obramowaniu, co nadaje mu klasyczny wygląd medali lub tarcz.

Cykl "Zodiak" jest doskonałym przykładem późnego etapu twórczości Dalego, kiedy to, z mistrzowską techniką graficzną, przetwarzał powszechnie znane motywy na język swojego unikalnego surrealizmu.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.