Jest to seria dwunastu barwnych grafik, w której Dalí w surrealistyczny i bardzo osobisty sposób zinterpretował tradycyjne symbole astrologiczne. Dali stworzył na przestrzeni 10 lat trzy różne wersje i interpretacje znaków Zodiaku eksperymentując z różnymi technikami graficznymi. Pierwsza wersja powstała 1967 jako litografie na zamówienie p Leona Amiela z Nowego Jorku i Paryża. Amiel był jednym z głównych wydawców, który specjalizował się w produkcji i dystrybucji limitowanych edycji grafik najważniejszych artystów XX wieku (w tym Dalego).

Seria została wydana jako luksusowe portfolio (teka), zwykle zawierające 12 litografii z dwunastoma znakami oraz dodatkowy frontyspis (strona tytułowa). Tematyka zodiaku jest powszechnie interesująca, co sprawiło, że cykl stał się niezwykle popularny zarówno wśród kolekcjonerów sztuki, jak i osób zainteresowanych ezoteryką, czyniąc go jednym z bardziej poszukiwanych zestawów grafik Dalego. Salvaor Dali powrócił do motywu Zodiaku w 1978 roku tworząc nowy cykl, tym razem w technice akwaforty.

O ile pierwsza edycja miała bardziej swobodny, malarski, z szerszymi pociągnięciami pędzla w ramach litografii o tyle cykl z 1978 jest bardziej precyzyjny i liniowy (typowe dla akwaforty), w małym, okrągłym obramowaniu, co nadaje mu klasyczny wygląd medali lub tarcz. I

Inspiracją dla znaku Bliźniąt (Gemini) w cyklach zodiakalnych Dalego – tak samo jak w tradycji astronomicznej i astrologicznej – byli Kastor i Polluks- Kastor (śmiertelny syn króla Sparty Tyndareosa). Polluks (Polideukes) (nieśmiertelny syn Zeusa).

Cykl "Zodiak" jest doskonałym przykładem późnego etapu twórczości Dalego, kiedy to, z mistrzowską techniką graficzną, przetwarzał powszechnie znane motywy na język swojego unikalnego surrealizmu.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Mały Książe to uniwersalna historia o przyjaźni, dorastaniu, współodpowiedzialności i przywiązaniu; przetłumaczono ją na ponad trzysta języków. Jest skierowana nie tylko do najmłodszych, ponieważ dotyka najbardziej czułych strun duszy czytelniczek i czytelników. O takim przeznaczeniu utworu świadczy również fakt, że autor zadedykował Małego Księcia dorosłemu, swojemu bliskiemu przyjacielowi Léonowi Werthowi — francuskiemu pisarzowi, eseiście i dziennikarzowi.
Po raz pierwszy książka została wydana w 1943 roku w Nowym Jorku. Narratorem jej jest pilot, którego można utożsamić z autorem — Antoine de Saint-Exupéry sam był doświadczonym lotnikiem. Również opis wyglądu Małego Księcia nawiązuje do pisarza z lat dziecięcych, kiedy to rodzina nazywała go „słonecznym królem” z powodu jego jasnych kręconych włosów. Symboliczne jest również umiejscowienie spotkania Małego Księcia i pilota na Saharze — w 1935 roku autor przeżył wypadek samolotowy, lecąc z Paryża do Sajgonu, w trakcie próby pobicia rekordu prędkości, a maszyna rozbiła się na pustyni.
Na maleńkiej asteroidzie B 612 mieszka Mały Książę. Większość czasu spędza na czyszczeniu wulkanów i plewieniu chwastów. Pewnego dnia odkrywa, że na jego planecie wyrosła róża. Chłopiec otacza ją troską — regularnie podlewa i osłania przed wiatrem. Niestety kwiat nie docenia jego starań. Zniechęcony zachowaniem róży, Mały Książę postanawia wyruszyć w podróż na inne planety. Na każdej z nich główny bohater poznaje różne postaci, zarówno rzeczywiste, jak i fantastyczne, które skłaniają go do refleksji nad światem i życiem. Mieszkaniec asteroidy B 612 trafia również na Ziemię…
Antoine Marie Jean-Baptiste Roger de Saint-Exupéry - francuski lotnik, pisarz i poeta. Na "lotniczym szlaku" - nad Saharą, Andami i Atlantykiem powstały wszystkie jego książki.
Był również korespondentem prasy francuskiej podczas wojny domowej w Hiszpanii. Zadebiutował "Pocztą na południe", sławę przyniósł mu "Nocny lot" a w 1939 roku napisał są największą książkę"Ziemia, planeta ludzi". W swojej prozie głosił braterstwo wszystkich ludzi, potrzebę odwagi, prawości i moralnego obowiązku. Podczas wojny brał udział w lotach zwiadowczych nad Francją i w jednej z takich misji zginął. Przedtem napisał piękną opowieść poetycką Mały Książę (1943) oraz rozpoczął pracę nad dziełem życia, traktatem Twierdza. Tej książki nie zdążył dokończyć, ukazała się pośmiertnie w 1948 roku.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Bert Stern - światową sławę i rozpoznawalność przyniósł mu cykl zdjęć znanych jako The Last Sitting, będących zbiorem 2500 zdjęć wykonanych dla magazynu Vogue, prezentujących aktorkę Marilyn Monroe. Sesja zdjęciowa miała miejsce w 1962 r., w Hotelu Bel-Air w Los Angeles i trwało 3 dni (było to na 6 tygodni przed śmiercią aktorki). Album Sterna - The Last Sitting, został opublikowany w 1982 r., i ponownie w 2000 r., ciesząc się dużą popularnością ze względu na fakt iż była to ostatnia sesja fotograficzna aktorki przed śmiercią. Był też autorem kampanii reklamowej wódki Smirnoff, zdjęcia prezentowano na słynnej Madison Avenue w Nowym Jorku.

Litografia offsetowa powstała w 1971 r. na podstawie dzieła "Odkrycie Ameryki przez Krzysztofa Kolumba" (oryg. The Discovery of America by Christopher Columbus), które artysta namalował w latach 1958-1959. Jest to jedno z najważniejszych dzieł Dalí'ego z jego tzw. "okresu mistyczno-nuklearnego", w którym łączył tematykę religijną, historyczną i naukową. W obrazie jest więcej symboliki niż historycznej dokładności:

Artysta przedstawił Kolumba nie jako dojrzałego żeglarza, ale jako młodego chłopca w klasycznej szacie. Ma to symbolizować młodość i potencjał kontynentu amerykańskiego. Dalí, wierząc w katalońskie pochodzenie Kolumba, włączył do kompozycji elementy dawnej flagi Katalonii (Senyera). Na sztandarze, który trzyma Kolumb, Dalí umieścił swoją żonę Galę, przedstawioną jako Dziewica Maryja. Symbolizuje to jej rolę jako jego muzy i "odkrywczyni" jego geniuszu, ale także odnosi się do sprowadzenia chrześcijaństwa do Nowego Świata. Po prawej stronie obrazu widać liczne włócznie, które są bezpośrednim nawiązaniem do dzieła hiszpańskiego mistrza Diego Velázqueza "Poddanie Bredy" (The Surrender of Breda). Obraz jest hołdem dla wiary katolickiej, którą Kolumb miał przynieść do Nowego Świata. Na pierwszym planie widać duże krzyże, a sam Dalí sportretował się na obrazie jako klęczący mnich trzymający krucyfiks.Obraz jest jednym z największych płócien Dalí'ego, ma wymiary 410,21 cm × 310,1 cm i obecnie znajduje się w Muzeum Salvadora Dalí'ego w St. Petersburgu na Florydzie.

Wilhem von Kalisz to postać, która w ostatnich latach stała się prawdziwym fenomenem na współczesnym rynku sztuki. Choć jego nazwisko brzmi klasycznie, niemal arystokratycznie, mamy do czynienia z twórcą na wskroś nowoczesnym, który w brawurowy sposób łączy techniki dawnych mistrzów z estetyką współczesną. Von Kalisz nie kopiuje klasyki – on ją dekonstruuje. Jego prace to często dialog z Rubensem, Rembrandtem czy Caravaggiem. Artysta bierze na warsztat barokową dynamikę, światłocień (chiaroscuro) oraz monumentalne kompozycje, a następnie "rozbija" je nowoczesnymi akcentami.
W świecie zdominowanym przez sztukę konceptualną i instalacje, von Kalisz stawia na fizyczność malarstwa. Jego płótna są ciężkie od farby i emocji.

Wilhelm von Kalisz doskonale rozumie realia współczesnego świata sztuki. Jego sukces opiera się na dwóch filarach: niezaprzeczalna biegłość techniczna, która budzi szacunek tradycjonalistów oraz emocjonalność: jego obrazy są "fotogeniczne" i silnie oddziałują na emocje, co sprawia, że idealnie wpisują się w trend powrotu do malarstwa figuratywnego.

Fenomen Wilhelma von Kalisza to dowód na to, że klasyczne piękno wciąż ma ogromną siłę rażenia, pod warunkiem, że zostanie podane w sposób świeży, odważny i dopasowany do wrażliwości człowieka XXI wieku. To artysta, który udowadnia, że "stare" malarstwo może być najbardziej ekscytującym elementem nowoczesnej kolekcji.

Prace artysty zostały dostrzeżone i docenione przez prestiżową Galerię Sztuki Saatchi i stały się częścią ich ekskluzywnej kolekcji tworzonej przez główną kuratorkę Rebeccę Wilson.


"Moje malarstwo to nie tylko obraz, to proces poszukiwania tożsamości w świecie, który o tradycji zapomniał, ale wciąż za nią tęskni." – to podejście Artysty najlepiej oddaje ducha jego prac.

Grafika przedstawia dwie stylizowane, surrealistyczne postacie taneczne w dynamicznej pozie.
Postać po lewej (męska/androgyniczna) nosi nakrycie głowy z rogami, ciemną maskę i
przylegający, anatomicznie rysowany kostium przypominający muskuły lub pancerz. Postać po prawej to kunsztownie ucharakteryzowana kobieta z eksponowaną klatką piersiową, misterną, miedziano-różową fryzurą oraz bogato fakturowanymi leginsami/spódnicą. Praca wykonana jest z charakterystyczną dla Fini dbałością o fryzury, maski i hybrydowe, fantastyczne formy ludzkiego ciała, łączące motywy surrealizmu z teatralną elegancją.
Leonor Fini (1907-1996) urodził się w Buenos Aires, ale dorastał we włoskim mieście Triest. Od najmłodszych lat czuła przyciąganie Paryża, w którym mieszkała przez większość swojego życia.
Fini jest znana ze swoich surrealistycznych i erotycznych obrazów i akwafort. Leonor Fini to jedna z najważniejszych artystek XX wieku.
Surrealistyczną artystkę inspirowali Salvador Dali, Max Ernst i Giorgio de Chirico, z którymi również się zaprzyjaźniła. Ze względu na swoje ważne prace jest reprezentowana w wielu kolekcjach muzealnych, takich jak Tate Modern, Fine Arts Museum Brussels, Metropolitan Museum of Art New York.

To nie jest współczesna abstrakcja, lecz przykład europejskiego malarstwa z połowy XX wieku. Popularny w malarstwie od setek lat - temat koni został przez Martin pokazany w absolutnie nowatorski sposób. Trzeba odwagi i surrealistycznej wizji, żeby pokazać energię koni w sposób iście geometryczny.

Laure Martin była malarką związaną z Nantes. Ten obraz jest doskonałym przykładem jej dojrzałego stylu, który łączył elementy naiwne (art naïf) z surrealizmem i silnym ładunkiem duchowym - autentyczna wizja artystyczna z minionej epoki.

Charakterystyczne dla niej jest użycie gęstych linii, które budują formę.

Prace Laure Martin są cenione przez koneserów malarstwa europejskiej sztuki powojennej. Często pojawiają się w domach aukcyjnych we Francji. Fakt, że jej dzieła znajdują się w Musée d'Arts de Nantes, czyni ją artystką historycznie zapisaną. To bardzo ważny status, który chroni jej nazwisko przed zapomnieniem.

Obecnie rynek sztuki bardzo mocno odkrywa na nowo malarki XX wieku, które wcześniej pozostawały w cieniu mężczyzn. Laure Martin, ze swoim unikalnym, bajkowo-mistycznym stylem, idealnie wpisuje się w ten trend.

Rysunek wykonany precyzyjną, barwną kreską na papierze, przedstawiający trzy surrealistyczne, androgyniczne postaci lub tancerki zamarłe w eleganckich, teatralnych pozach. Postać na pierwszym planie ukazana jest tyłem z profilu, w dynamicznym skręcie tułowia, z fantazyjnym, pierzasto-muszlowym nakryciem głowy i butami na obcasie. Dwie towarzyszące jej postaci w tle posiadają równie wyrafinowane, ekscentryczne nakrycia głowy i dopasowane kostiumy podkreślające anatomiczne kształty ciała. Całość charakteryzuje się typowym dla twórczości Leonor Fini połączeniem zmysłowości, dworskiego manieryzmu i teatru sennych marzeń.
Leonor Fini (1907-1996) urodził się w Buenos Aires, ale dorastał we włoskim mieście Triest. Od najmłodszych lat czuła przyciąganie Paryża, w którym mieszkała przez większość swojego życia.
Fini jest znana ze swoich surrealistycznych i erotycznych obrazów i akwafort. Leonor Fini to jedna z najważniejszych artystek XX wieku.
Surrealistyczną artystkę inspirowali Salvador Dali, Max Ernst i Giorgio de Chirico, z którymi również się zaprzyjaźniła. Ze względu na swoje ważne prace jest reprezentowana w wielu kolekcjach muzealnych, takich jak Tate Modern, Fine Arts Museum Brussels, Metropolitan Museum of Art New York.

Shepard Fairey (ur. 1970) – amerykański artysta uliczny, grafik, ilustrator oraz założyciel marki streetwearowej OBEY Clothing. Zasłynął pod koniec lat 80. kampanią wlepkową 'Andre the Giant Has a Posse', z której wyewoluował globalny ruch i marka OBEY Giant.
Światową sławę przyniósł mu słynny, dwukolorowy plakat portretowy Baracka Obamy z napisem 'HOPE' z 2008 roku, który stał się ikonicznym symbolem tamtej kampanii prezydenckiej.
W swojej twórczości częstokroć czerpie z estetyki plakatów propagandowych, konstruktywizmu oraz pop-artu, poruszając tematykę sprzeciwu wobec władzy, komercjalizacji oraz praw człowieka.

Projekt Fashion-Art, unikatowy, ekskluzywny, produkt wykonany w jednym egzemplarzu.
Stylowa dekoracja wnętrza, doskonała również na prezent.
Łatwa w pielęgnacji – kurz można delikatnie usuwać miękkim pędzelkiem; figurkę można również spłukiwać wodą.

Projekt Fashion-Art, unikatowy, ekskluzywny, produkt wykonany w jednym egzemplarzu.
Stylowa dekoracja wnętrza, doskonała również na prezent.
Łatwa w pielęgnacji – kurz można delikatnie usuwać miękkim pędzelkiem; figurkę można również spłukiwać wodą.