Yaroslav Kachmar (ur. 1955)
Urodził się w 1955 roku we Lwowie na Ukrainie. Wybitny przedstawiciel sztuki współczesnej. Zajmuje się malarstwem ,grafiką artystyczną ,rzeźbą ceramiczną.
W 1974 ukończył wydział ceramiki Lwowskiej Szkoły Sztuk Użytkowych
(obecnie Lwowski Państwowy Instytut Sztuki Dekoracyjnej i Stosowanej im. Iwana Trusza).
Od 1976 r. jest na stałe związany ze sztuką. Bierze udział w licznych wystawach w kraju i w ponad 100 międzynarodowych sympozjach i konkursach na całym świecie.
Od 1994 r. współpracował z Biurem Wystaw Artystycznych w Lublinie pod kierownictwem znanego krytyka sztuki Andrzeja Mroczka gdzie miał swoje trzy wystawy indywidualne oraz uczestniczył w licznych projektach w których wystawiał swoje prace z tak znanymi artystami jak: Christo, J. Nowosielski, J. Bereś, Nikifor, Koji Kamoji, Stanisław Fijałkowski i inni m.in. podczas wystawy p.t. "Znaki tożsamości".

Kurator międzynarodowych projektów artystycznych.

W 2013 r. został nagrodzony Medalem Honorowym XXIV Międzynarodowego Biennale Exlibrisu Współczesnego w Malborku. Również w tym samym roku został laureatem II Triennale Ukraińskiej Sztuki Abstrakcyjnej w dziedzinie grafiki w Czerniowcach na Ukrainie.W 2014 roku nagrodzony Medalem Honorowym XV Międzynarodowego Triennale "Małe Formy Grafiki" w Łodzi.
W 2015 roku został nagrodzony Medalem Honorowym XXV Międzynarodowego Biennale Exilibriusu Współczesnego w Malborku.

Prace Jarosława Kaczmara znajdują się w państwowych, prywatnych i muzealnych kolekcjach Europy, Ameryki i Azji, takich jak:
Adogi Taller Gallery, Barcelona / Hiszpania
Central Libary of Hong Kong, Hong Kong / Chiny
Międzynarodowy Salon Sztuki Exlibrisu,Pekin/Chiny
Muzeum of Modern Art, Hunfeld / Niemcy
Public Libary, Warszawa / Polska
State Gallery of Art, Łódź / Polska
Centrum Miedziorytu,Lublin/Polska
Muzeum Zamkowe,Malbork/Polska
Biblioteka Akademii Nauk,Gdańsk/Polska
Muzeum Miejskie,Ostrów Wielkopolski/Polska
Miejska Biblioteka Publiczna,Gliwice/Polska
Gamblebyen Galery,Fredrikstad/Norwegia
Kolekcja Sztuki Współczesniej Muzeum Chełmskie, Chełm/Polska
Prywatna Kolekcja Galeria Blue-s Paweł Korzeniewski/Polska
Kolekcja Prywatna Klaus Rodl/Dania
Kolekcja Prywatna Petro Nesterenko/Ukraina
Kolekcja Prywatna W.Batler/Wielka Brytania
Fritidgarden Susekuiien,Olofstrom/Szwecja
Koło Exlibrisu w Belgradzie/Serbia
S.S.P.E.,Praga/Czechy
Kolekcja Exlibrisu St.Petersburg Club/Rosja
Uniwersytet Hacettape,Towarzystwo Exlibrisu w Ankarze/Turcja
Ankara Exlibris Society, Ankara/Turcja
A.D.A.F.A.,Kremona/Włochy
Muzeum Miejskie,Bruniko/Włochy
Rotary Club,Acqui Terme-Ovada/Włochy
Tama Art University Museum, Tokyo/Japonia
Międzynarodowe Centrum Exilibrisu,Muzeum Małych Form,Saint-Niklaas/Belgia
Lwowska Narodowa Galeria Sztuki imienia Borysa Woznickiego , Lwów, Ukraina
Muzeum Modernizmu, Lwów, Ukraina

Arleta Berta urodziła się w Stargardzie i mimo wielu lat spędzonych za granicą, darzy swoje rodzinne miasto ogromnym sentymentem. Pasję do malarstwa rozbudził w niej ojciec – również artysta. Łącząc pracę zawodową i działalność twórczą, od 2020 roku z powodzeniem prezentuje i sprzedaje swoje obrazy. Dzieła Arlety Berty są w prywatnych kolekcjach m.in. w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Australii.

W 2024 roku Stargardzianka zdobyła nagrodę publiczności w prestiżowym konkursie malowania na żywo na Zamku Windsor, a w 2025 roku jej obraz „Virgin River” został wyróżniony 2. miejscem podczas Royal Windsor Flower Show. Jak sama mówi, swoje dzieła kieruje do osób poszukujących sztuki pełnej koloru, optymizmu i harmonii, która wnosi do wnętrz energię, spokój oraz ponadczasową estetykę. Już niedługo wszyscy się o tym przekonamy. Malarstwo Arlety Berty będzie można oglądać w restauracji „Za Drzwiami” (ul. Warowna 9) od 11.06. do 14.06 (czwartek-niedziela).

Stefan Sławiński urodził się w 1948 roku.
W 1979 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w pracowni prof. Waldemara Świerzego i Tadeusza Jackowskiego.

Wrażliwy rysownik i malarz. Od 2003 r. swą sztukę tworzył na warszawskiej Pradze i tu powstały jego najbardziej dojrzałe i najbardziej zróżnicowane prace.

Rysunek na tkaninie i zdobione ręcznym rysunkiem ubrania charakteryzują ostatni okres jego twórczości. Miał na koncie wiele wystaw indywidualnych; aktywnie włączał się w akcje artystyczne odbywające się na Pradze Północ - m. in. "Brzeska ulicą artystów", "Nocna Strefa Sztuki", "Piknik Artystyczny" na Ząbkowskiej.

Zmarł 17 sierpnia 2011.

Wystawy indywidualne:
1975 – Klub MPiK Poznań
1976 – Klub ODNOWA Poznań
1978 – Klub MPiK Gorzów Wlkp.
1988 – Rzym
1991 – Biuro Wystaw Artystycznych w Poznaniu
1992 – Biuro Wystaw Artystycznych w Koninie
1992 – Teatr Wielki w Warszawie
1992 – Muzeum Regionalne w Mielcu
1995 – Galeria „Shalom” Warszawa
1996 – Uniwersytet Warszawski
2003 – Art Novum Gallery – Warszawa
2006 – Galeria N'69 Warszawa
2007 – Galeria „Magiel” Warszawa

„Prezentowane prace to część większej całości, po raz pierwszy bez sugestii literackich rysunki i obrazy, którym artysta nadał własny wspólny tytuł „Ślad dotyku”. Dotyk rozumiany jest tu bardzo szeroko; istnieje dotyk czasu, dotyk pamięci, dotyk spojrzenia. Dotykiem może być wspomnienie, słowo, dźwięk, a nawet cień. Dotykiem można też budować przestrzeń. Dla tych wszystkich rodzajów dotyku artysta znalazł wspólny element, który jak klamrą spaja je w całość. To ciało kobiety, które pojawia się na każdym obrazie, w różnych konfiguracjach i układach”. - Joanna Kiwilszo.

Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999,

Tamara de Łempicka była urodzoną w Polsce malarką, znaną z charakterystycznego stylu Art Deco, który łączył elementy kubizmu i neoklasycyzmu z nowoczesną wrażliwością. Zyskała rozgłos w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, szczególnie w Paryżu, gdzie stała się częścią kręgów bohemy i arystokracji. Na jej obrazach często pojawiają się eleganckie, stylizowane portrety bogatych i modnych osób, a także nagie postacie, wykonane z wysokim połyskiem, niemal rzeźbiarskim. Jej twórczość uosabiała bogactwo i hedonizm okresu międzywojennego, a dzięki arystokratycznym koneksjom i wystawnemu stylowi życia zyskała przydomek „Baronowej z pędzlem”.

„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje.”

Piękna Rafaela” (La Belle Rafaëla), uważa się za jeden z najważniejszych aktów XX wieku. To płótno z 1927 roku jest esencją stylu Tamary – połączeniem chłodnego kubizmu z gorącym, niemal duszny erotyzmem.
W przeciwieństwie do Markizów czy Księżnych, Rafaela nie była arystokratką. Była „kobietą z ulicy”. Tamara wypatrzyła ją podczas spaceru w Lasku Bulońskim w Paryżu. Olśniła ją uroda nieznajomej – jej pełne usta, posągowe ciało i magnetyczne spojrzenie. Tamara po prostu podeszła do niej i zapytała: „Czy przyjdzie Pani do mojej pracowni, bym mogła Panią namalować?”. Rafaela stała się muzą Tamary na rok. Artystka była nią całkowicie zafascynowana – i to nie tylko artystycznie. Ich relacja miała charakter płomiennego romansu. Tamara pisała później, że Rafaela była „najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziała”. Na obrazie ciało modelki nie jest wiotkie – jest potężne, ciężkie, niemal wyrzeźbione w marmurze, a jednocześnie bije od niego niesamowity żar. Technika "Metalicznego Ciała" To mistrzowskie wykorzystanie światłocienia (chiaroscuro) sprawia, że Rafaela wydaje się wychodzić z ramy. Czerwone tło i purpurowe tkaniny wokół niej tylko potęgują wrażenie namiętności.

Dziś „Piękna Rafaela” jest warta miliony dolarów i uznaje się ją za „Monę Lisę Art Déco”

Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (illustrated).
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987.
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 59.
Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 19 Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 1994).

Cykl Dalinian Horses jest wymieniony w oficjalnym katalogu dzieł graficznych Salvadora Dali wyd. Albert Fields.

Seria ta obejmuje 18 litografii, których motywem przewodnim jest koń. Są to następujące prace: Neptune (Neptun); Pégase (Pegaz); Le Cheval de Troie (Koń trojański); Bucéphale (Bucefał); Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski); Le Centurion (Centurion); Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli); Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu); Saint Georges (Święty Jerzy); La Licorne (Jednorożec); Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa); Lady Godiva; Le Cheval de Course (Koń wyścigowy); Le Cheval de Labeur (Koń pracy); Le Picador (Pikador); Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa);Le Cheval de la Mort (Koń śmierci); Le Cheval de Printemps (Koń wiosny).

Cykl prac Salvadora Dalego znany jako "Dalinian Horses" jest kwintesencją fascynacji Dalego symboliką konia. Konie były jednym z motywów często wykorzystywanych przez Dalego w różnych dziełach, ponieważ reprezentowały dla niego siłę, wolność, elegancję i duchowy wymiar człowieka. Dali często odwoływał się do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej, takich jak Pegaz czy konie Heliosa ciągnące rydwan Słońca. Symbolika konia była dla niego uniwersalna i wielowymiarowa. W "Dalinian Horses" widoczne są także nawiązania do średniowiecznej sztuki i hiszpańskiego dziedzictwa, z którego się wywodził. W cyklu Dalego konie nie są zwykłymi zwierzętami – często unoszą się nad ziemią, nawiązując do transcendencji i duchowego wymiaru życia. Ich sylwetki bywają przesycone niepokojem, jednocześnie pozostając majestatyczne. U Dalego koń jest symbolem siły, lecz także ambiwalentnych emocji: wolności i dzikości, a jednocześnie ujarzmienia i opresji.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej

Raymond Peynet był światowej sławy francuskim artystą, którego urocze, romantyczne postacie stały się ikoną miłości i szczęścia na całym świecie. Najbardziej znany jest z serii rysunków przedstawiających parę zakochanych zwanych potocznie Les Amoureux de Peynet (Zakochani Peyneta). Sam Peynet była nazywany „Malarzem Miłości”

Pomysł na stworzenie pary zakochanych narodził się w 1942 roku w Valence. Peynet siedział na ławce w parku i zainspirowany altanką, w której zwykle grały orkiestry, narysował na serwetce dwóch bohaterów — szczupłego poetę i delikatną, długowłosą dziewczynę. Rysunek szybko zdobył popularność, a ich wizerunki pojawiły się na niezliczonych produktach. W latach 50 i 60 „Kochankowie” stali się symbolem Francji z innej epoki.
Postacie Peyneta pojawiły się na: porcelanie i kryształach (np. w manufakturach Limoges i Daum), biżuterii, płytach winylowych, chustach, znaczkach pocztowych, figurkach,etc. Parze Zakochanych zawsze towarzyszą małe zwierzęta, ptaki, biedronki symbolizując świat miłości i harmonii.
Peynet współpracował z wieloma artystami, między innymi z Georges'em Brassensem, który napisał piosenkę "Les amoureux des bancs publics" (Zakochani z ławek publicznych) zainspirowaną jego twórczością.


Peynet stworzył ogółem 6 tysięcy rysunków poświęconych „Zakochanym”. Poczta Francuska wydała w roku 1985 znaczek walentynkowy z rysunkiem Peyneta, którego oryginał jest przyklejony do niniejszej litografii. W roku 2000 ukazał się znaczek o nominale 3 franków (0,46 €) upamiętniający zmarłego artystę z rysunkiem Zakochanych pod altanką Peyneta. We Francji twórczości Peyneta poświęcono trzy muzea: w Valence, w Antibes na Lazurowym Wybrzeżu i w Brassac-les-Mines, mieście rodzinnym jego matki, a w Japonii dwa: w Karuizawa i w Sakuto. W Polsce w roku 1958 ukazał się tom rysunków Peyneta.

Rastislav Bero (ur. 7 czerwca 1935 r. w Breznie) to słowacki architekt, fotograf artystyczny i miłośnik przyrody, znany ze swoich prac dokumentujących architekturę, krajobrazy oraz motywy kulturowe. Urodził się w Breznie, gdzie w 1953 roku ukończył gimnazjum. Studiował na Wydziale Architektury Słowackiej Wyższej Szkoły Technicznej (SVŠT) w Bratysławie w latach 1953-1960.
Choć z wykształcenia jest architektem, z czasem skoncentrował się na fotografii artystycznej.
Mieszka i pracuje w Bańskiej Bystrzycy.
Bero specjalizuje się w fotografii architektury, krajobrazów (szczególnie Tatr) oraz motywów kulturowych.
Znany jest również z fotografowania muzyki oraz przyrody, którą fascynuje się od młodości.
W 2010 roku jego twórczość była opisywana w kontekście pasji do gór i przyrody, a w 2015 roku zyskał uznanie za projekt fotografowania muzyki.

Urodził się w roku 1970, interesował się malarstwem od wczesnych lat dzieciństwa, artysta plastyk, poeta, poszukiwacz znaczeń. Podchodzi do życia z wręcz filozoficzną dokładnością, łamiąc schematy i poszukując swoich środków wyrazu artystycznego.

Jego obrazy to surrealistyczne podróże w najdalsze zakamarki wyobraźni, poczucia prawdy i nieskrępowanych potoków myśli.

W swojej twórczości odkrywa prawdę o postaciach, obiektach i pejzażach, w którą wplata swoje surrealistyczne wizje. Doskonale portretuje, uwypuklając charakter malowanych postaci. Obrazy Marcusa Von Maya posiadają sporą dozę dystansu i humoru, które doceniają kolekcjonerzy w kraju i zagranicą.

1995r. maj- I nagroda w konkursie plastycznym i III w konkursie poetyckim II- ego Przeglądu Twórczości Nieprofesjonalnej.
1995r. październik-pierwsza indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem poetyckim pt. „Na krawędzi mroku” w Miejskim Centrum Informacji Międzynarodowej.
1995r. listopad-wyróżnienie II-ego stopnia w IX edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego pt. „Nasze wspólne sprawy wczoraj- dziś- jutro”.
1996r. czerwiec-I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym o tematyce ekologiczno- pożarniczej pt. „Czyste powietrze i bezpieczne drogi”.
1997r. czerwiec- wieczór autorski- promocja tomiku wierszy pt. „Wrakowisko”.
1998r. kwiecień- wystawa malarstwa i wieczór poetycki z cyklu Trojan w Miejskim Ośrodku Kultury Amfiteatr.
1999r. październik- wystawa malarstwa połączona z wystawą Moniki Mazur pt. „4xM” w Domu Kultury Idalin.
2001r. grudzień- indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem autorskim i promocją tomiku wierszy pt. „Poganin” w Klubie Środowisk Twórczych „Łaźnia”.
2003r. wydanie trzeciego tomiku pt. „Ty Jesteś Tym”.
2005r. październik- indywidualna wystawa malarstwa pt. „To co jest”.
2009r. wydanie czwartego tomiku pt. „Funkcja”.
2017r. maj - indywidualna wystawa malarstwa pt. "X" w Miejskiej Bibliotece.
2018r. styczeń - indywidualna wystawa pt "X" w Domu Kultury Borki.
2022r. październik- wspólna wystawa Z Marleną Ślifirczyk :Między snem a nieskończonością, czyli 33 wizje obłąkanego" w Bibliotece Publicznej w Radomiu.
2023r. luty - 30 Wystawa Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Radomskiego Kamienica Deskurów w Radomiu.
2025r. listopad - wystawa indywidualna "W Ruchu - Obrazy Przemieszczania" w Bibliotece Publicznej im. Józefa A. i Andrzeja S. Załuskich w Radomiu.

Karolina Kostrzewska (ur. 1985)
Artystka, filozofka i eksperymentatorka sztuki.
Rozpoczęła swoją drogę twórczą od projektowania biżuterii, pracując na styku materii, formy i znaczenia. Łączenie materiałów pozornie nieprzystających, eksperymenty z fakturą, kolorem i strukturą oraz przesuwanie granic kompozycji bez utraty wewnętrznej spójności stały się fundamentem wczesnych realizacji. Z czasem malarstwo stało się kolejną, stale pogłębianą dziedziną ekspresji, pozwalającą na eksplorację różnych technik i tematów. Podyplomowe studia z historii sztuki i malarstwa wprowadziły świadome rozumienie materii malarskiej, jako pola dialogu między tradycją a doświadczeniem osobistym. Obecnie pracuje głównie w technikach akrylowej i olejnej, często z elementami collage’u. Proces twórczy traktuje jako sferę intymną i osobistą, o której opowiada niechętnie, choć równocześnie towarzyszy innym w odkrywaniu własnej ekspresji w ramach zajęć Arteterapeutycznych.