Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999,
Tamara de Łempicka była urodzoną w Polsce malarką, znaną z charakterystycznego stylu Art Deco, który łączył elementy kubizmu i neoklasycyzmu z nowoczesną wrażliwością. Zyskała rozgłos w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, szczególnie w Paryżu, gdzie stała się częścią kręgów bohemy i arystokracji. Na jej obrazach często pojawiają się eleganckie, stylizowane portrety bogatych i modnych osób, a także nagie postacie, wykonane z wysokim połyskiem, niemal rzeźbiarskim. Jej twórczość uosabiała bogactwo i hedonizm okresu międzywojennego, a dzięki arystokratycznym koneksjom i wystawnemu stylowi życia zyskała przydomek „Baronowej z pędzlem”.
„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje.”
Piękna Rafaela” (La Belle Rafaëla), uważa się za jeden z najważniejszych aktów XX wieku. To płótno z 1927 roku jest esencją stylu Tamary – połączeniem chłodnego kubizmu z gorącym, niemal duszny erotyzmem.
W przeciwieństwie do Markizów czy Księżnych, Rafaela nie była arystokratką. Była „kobietą z ulicy”. Tamara wypatrzyła ją podczas spaceru w Lasku Bulońskim w Paryżu. Olśniła ją uroda nieznajomej – jej pełne usta, posągowe ciało i magnetyczne spojrzenie. Tamara po prostu podeszła do niej i zapytała: „Czy przyjdzie Pani do mojej pracowni, bym mogła Panią namalować?”. Rafaela stała się muzą Tamary na rok. Artystka była nią całkowicie zafascynowana – i to nie tylko artystycznie. Ich relacja miała charakter płomiennego romansu. Tamara pisała później, że Rafaela była „najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziała”. Na obrazie ciało modelki nie jest wiotkie – jest potężne, ciężkie, niemal wyrzeźbione w marmurze, a jednocześnie bije od niego niesamowity żar. Technika "Metalicznego Ciała" To mistrzowskie wykorzystanie światłocienia (chiaroscuro) sprawia, że Rafaela wydaje się wychodzić z ramy. Czerwone tło i purpurowe tkaniny wokół niej tylko potęgują wrażenie namiętności.
Dziś „Piękna Rafaela” jest warta miliony dolarów i uznaje się ją za „Monę Lisę Art Déco”
Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (illustrated).
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987.
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 59.
Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 19 Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 1994).
Giclee, papier welinowy Arches, 62 x 83 cm, oprawiona w ramę oraz w podwójne passe – partout ze złotymi sliperami.
Wykonawca: Elite Lithoraphers, Edmonton, Kanada
Licencja: Tamara de Lempicka Estate, LLC Canada
Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999,
Tamara de Łempicka była urodzoną w Polsce malarką, znaną z charakterystycznego stylu Art Deco, który łączył elementy kubizmu i neoklasycyzmu z nowoczesną wrażliwością. Zyskała rozgłos w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, szczególnie w Paryżu, gdzie stała się częścią kręgów bohemy i arystokracji. Na jej obrazach często pojawiają się eleganckie, stylizowane portrety bogatych i modnych osób, a także nagie postacie, wykonane z wysokim połyskiem, niemal rzeźbiarskim. Jej twórczość uosabiała bogactwo i hedonizm okresu międzywojennego, a dzięki arystokratycznym koneksjom i wystawnemu stylowi życia zyskała przydomek „Baronowej z pędzlem”.
„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje.”
Piękna Rafaela” (La Belle Rafaëla), uważa się za jeden z najważniejszych aktów XX wieku. To płótno z 1927 roku jest esencją stylu Tamary – połączeniem chłodnego kubizmu z gorącym, niemal duszny erotyzmem.
W przeciwieństwie do Markizów czy Księżnych, Rafaela nie była arystokratką. Była „kobietą z ulicy”. Tamara wypatrzyła ją podczas spaceru w Lasku Bulońskim w Paryżu. Olśniła ją uroda nieznajomej – jej pełne usta, posągowe ciało i magnetyczne spojrzenie. Tamara po prostu podeszła do niej i zapytała: „Czy przyjdzie Pani do mojej pracowni, bym mogła Panią namalować?”. Rafaela stała się muzą Tamary na rok. Artystka była nią całkowicie zafascynowana – i to nie tylko artystycznie. Ich relacja miała charakter płomiennego romansu. Tamara pisała później, że Rafaela była „najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziała”. Na obrazie ciało modelki nie jest wiotkie – jest potężne, ciężkie, niemal wyrzeźbione w marmurze, a jednocześnie bije od niego niesamowity żar. Technika "Metalicznego Ciała" To mistrzowskie wykorzystanie światłocienia (chiaroscuro) sprawia, że Rafaela wydaje się wychodzić z ramy. Czerwone tło i purpurowe tkaniny wokół niej tylko potęgują wrażenie namiętności.
Dziś „Piękna Rafaela” jest warta miliony dolarów i uznaje się ją za „Monę Lisę Art Déco”
Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (illustrated).
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987.
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 59.
Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 19 Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 1994).