Pieczęć z przedstawieniem budynku ratusza z 3 wieżami; w otoku napis: STADT - RATH WALDENBURG.

Ukazany ratusz rozebrany w latach 50. XIX w., nowo postawiony budynek posiada również 3 wieże.

Fotografie w tonacji sepii; po lewej - Portret mężczyzny, na brzegu wygrawerowany napis: BONAWENTURA BUKOWSKI [krzyżyk] 878;

po prawej - Portret mężczyzny, na brzegu wygrawerowany napis: EDWARD BUKOWSKI [krzyżyk] 1879.

Na licu korona hrabiowska z trzema piórami strusimi - klejnot herbu Ossoria.

Rodzina Bukowskich używała tytułu hrabiowskiego na zasadzie, że ich krewni o tym nazwisku posiadali tenże tytuł.

Bonawentura Bukowski (1810-1878), żonaty z Felicją Kamieniecką, miał trzy córki, które po ślubie nosiły nazwiska: Miączyńska, Zaklika, Ujejska.

Edward Bukowski (1808-1879), właściciel majątku Tczyce k./Miechowa, żonaty z Marią Colonna-Walewską.

W polu pieczętnym monogram AS. Pieczęć należała do przedstawiciela rodziny Skarzyńskich lub Skrzyneckich. Zwraca uwagę precyzyjne wykonanie uchwytu - para rąk w uścisku jako symbol przyjaźni.

Prawdopodobnie pieczęć podarunkowa.

Ekrytuar w formie prostokątnej podstawy wspartej na czterech nogach - łapach, z przodu podłużne zaokrąglone na końcach korytko na pióra, w głębi po bokach para okrągłych kałamarzy z nakrywkami na zawiasku (1 uszkodzona) z uchwytami w formie karczocha i szklanymi wkładami; po środku kielichowaty pojemnik na stalówki na wysokiej stopce, po jego obu stronach figury łabędzi z rozpostartymi skrzydłami.

Stojak na zapałki na prostokątnej podstawce wspartej na 4 nóżkach w formie łap, ze ściankami prostokątnymi, pionowymi, z dekoracją z wieńcami laurowymi.

Owalna, żebrowana wysklepiona stopa z numerem na spodzie: 5410, trzon w łodygi roślinnej, lekko wygięty, do połowy wysokości kanelowany, zakończony tulipanowym kloszem ze szkła mleczno-białego.

Lampa na kolistej stopie z guzikowym włącznikiem na niej; trzon w formie delikatnie wygiętej rurki, z tulipanowym kloszem ze szkła przezroczystego, matowego imitujący falistą tkaninę oplecioną sznurem.

Lichtarze o trzonach tralkowych, zakończonych wazonowymi tulejkami na świece, z wywiniętym kołnierzem.

Oznaczenie: „BR. KOWALKOWSCY / & / DEDRZEŃSKI / PODGÓRZE”.

Stopa ujęta ażurową oprawą metalową na 3 nóżkach, korpus z białego szkła matowego w formie amfory z ręcznie wykonaną dekoracją różnobarwnymi kwiatami wśród których smok i motyle; pojemnik na naftę mosiężny, wpuszczany w korpus w gniazdo z mosiężnym wkładem; klosz tulipanowy, ze szkła matowego, kanelowany z okrągłymi rezerwami z listkami, kominek szklany, przeźroczysty, uszczerbiony.

Lampa w formie kolumny z kompozytową głowicą na której szklany, kobaltowy pojemnik na naftę z rytą dekoracją myśliwską, dalej klosz o tulipanowej formie z analogicznego szkła. Podstawa czworoboczna, z motywem w stylu secesyjnym, wsparta na czterech nóżkach. Na pokrętle regulującym knot napis: HUGO SCHNEIDER / LEIPZIG.

Centralna część tryptyku, ukazuje Matkę Bożą "Niewiędnący Kwiat".

Pochodzenie ikony wiąże się z Athos: na zboczach Świętej Góry wyrosły kwiaty, które uważano za symbol czystości. Pojawienie się tego przedstawienia ikony przypisuje się na XVI-XVII wiek. Ikona dotarła do Rosji wraz z pielgrzymami w XVII-XVIII w. Ikona uważana jest za chroniącą kobiety, pomaga im odnaleźć kobiecą mądrość i przejść przez najtrudniejsze okresy ich życia.

W centrum, Matka Boża prawą dłonią wskazuje na Zbawiciela, drugą obejmuje Emmanuela w całej postaci, który w prawej trzyma kulę, w lewej krzyż. Jezus i Maria w koronach ujętych nimbami. Na wysokości nimbu Bogarodzicy, napisy objaśniające. Na skrzydłach tryptyku, w górnym rzędzie ukazani są archaniołowie, środkowy rząd obrazuje wybranych Świętych i Świętą, dolne kwatery przedstawiają Świętych wojowników na koniach, po lewej Święty Jerzy, po prawej Święty Dymitr z Tesaloniki. Na rewersie skrzydeł tryptyku, zarys Krzyża na wzgórzu, czaszka Adama, skrót imienia IC XC (IC - Jezus, XC - Chrystus ), napis NIKA (Zwycięzca). W dolnej krawędzi ikony, umocowany uchwyt na świecę - świecznik.

Tego typu przenośne ołtarzyki domowe, często obecne w prawosławnych domach na Bałkanach, służyły do prywatnej kultu, zwykle przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Malowana na desce wyciętej w kształt krzyża prawosławnego; nad Chrystusem rozpiętym na krzyżu - Bóg Ojciec na obłoku, Duch Święty (Gołębica) oraz maska słoneczna i lunarna w otoczeniu aniołów. Po środku Chrystus rozpięty na krzyżu, wzdłuż ciała - umieszczone pionowo narzędzia Męki Pańskiej (arma Christi) - włócznia i żerdź z gąbką napełnioną octem; wokół głowy - złoty nimb krzyżowy; stopy przebite, zbroczone krwią, która spływa w dół - do groty z czaszką Adama, stanowiąc symbol odkupienia rodu ludzkiego.

Narodzenie Bogarodzicy jest pierwszym świętem cerkiewnego roku liturgicznego. Jest zadedykowane narodzeniu Wybranki Bożej, która stanie się Matką Zbawiciela. Z narodzeniem Marii rozpoczęła się historia zbawienia.

W centrum, po lewej przedstawiona jest Święta Anna na wysokim łożu w pozycji półleżącej, wsparta na poduszce, którą podtrzymuje służąca. Przy Świętej dwie służące, przynoszące dary oraz posiłek na stół. Poniżej dwie pomoce przy kąpieli nowo narodzonej Marii. U góry, po prawej Święty Joachim. W tle architektura.

Bordiura srebrzona szkliwiona na złoto, z ozdobnym grawerunkiem geometrycznej plecionki, w niej u góry napisy objaśniające cyrylicą: "Rożdziestwa Presvatoj Bogorodzicy”. Obramienie ujęte jasno brązowym pasem.

Scena środkowa rozbudowana z wyobrażeniem Anastasis - Zstąpienia Chrystusa do Otchłani i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Przedstawienia te są kompozycyjnie połączone w jedną scenę, są rdzeniem wydarzeń paschalnych.

W górnej strefie Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, postać Zbawiciela w mandorli, która jest symbolem światłości i łaski Bożej, unosząca się nad pustym grobem. W dolnej scena Zstąpienia Jezusa Chrystusa do otchłani. Zbawiciel w mandorli podaje rękę Adamowi, wyprowadzając wszystkich sprawiedliwych z otchłani - symbolizowanej przez paszczę potwora. Sprawiedliwi szerokim rzędem idą do góry, w kierunku bramy raju. Na dole, po prawej stronie miejsce spotkania Chrystusa z Apostołami, Jezioro Galilejskie.

Przedstawienia te otoczone są przez 16 kwater zewnętrznych ukazujących sceny Świąt Kościoła Rosyjskiego Roku Liturgicznego oraz wybrane z Drogi Krzyżowej. Bordiura jednolita brązowa, w niej napisy objaśniające poszczególne sceny z kwater. Obramienie ujęte ciemnym i czerwonym pasem.

W centrum ikony znajduje się Matka Boża z Dzieciątkiem na lewej ręce oraz drabiną w prawej (drabina swą górną częścią dotyka ramienia Bogarodzicy i symbolizuje wznoszenie poprzez Nią ludzkości od ziemi do nieba). Wokół Matki Bożej znajduje się osiem promieni, uformowana z dwóch prostokątów, gwiazda. Jeden z tych prostokątów jest koloru czerwonego z żółtymi pasami i symbolizuje barwę płomieni, a drugi ciemny z motywem gwiazdek.

Przestawienie odnosi się do czasu starotestamentowego. Prorok Mojżesz widział na Górze Synaj znajdujący się w ogniu lecz niespalający się krzew. Tu miało to symbolizować dziewicze macierzyństwo Matki Bożej, poczęcie Zbawiciela z Ducha Świętego. Bogarodzica będąc Matką pozostała Dziewicą, przed narodzeniem Chrystusa, podczas i po Jego narodzinach. Matka Boża w otoczeniu ośmiu Archaniołów. Bordiura jednolita ciemna, w niej u góry napisy objaśniające cyrylica: Mater’ Bożija Neopalimaja Kupina”.

Zgodnie z tradycją ludową Ikona Matki Bożej "Gorejący Krzew" uważana jest za chroniącą dom przed ogniem. Święto Ikony Matki Bożej "Gorejący Krzew" obchodzone jest 4/17 września.

Przedstawienie Matki Bożej Znak jest jednym z pierwszych wizerunków Bogarodzicy. Ikona Matki Bożej jako Orantki (modlącej się), symbolizuje jej wstawienniczą modlitwę; szczególnie czczona w Rosyjskim Kościele Prawosławnym. Matka Boża ze wzniesionymi w geście modlitewnym dłońmi, w pozycji siedzącej lub stojącej, w owalnej sferze ukazany jest Jezus - Emmanuel ze zwojem w ręku i gestem błogosławieństwa. Owal - symbol objawienia i boskiej przynależności.

Na wysokości srebrzonego nimbu Bogarodzicy wokół ukazane Serafiny. Trzy gwiazdki usytuowane na szalu osłaniającym Matkę Bożą wskazują na Jej dziewictwo przed, w czasie i po narodzeniu Jezusa Chrystusa. Emmanuel w nimbie krzyżowym (atrybut ikonograficzny przysługujący jedynie Zbawicielowi, przypominający o Jego śmierci na krzyżu). Na nimbie wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem" - imię Boga, przynależne też Boskiej naturze Chrystusa. Bordiura jednolita ugrowa, w niej u góry napisy objaśniające cyrylicą: "Znamienije Presvatoj Bogorodzicy”. Obramienie ujęte niebieskim i czerwonym pasem.

Ikona zyskała opinię cudownej po oblężeniu Nowogrodu przez wojska księcia Andrzeja I Bogolubskiego.

Pierwowzorem wizerunku jest ikona Matka Boża Znamienna „Znak”. Swoją nazwę ikona zawdzięcza temu, że w Bizancjum modlono się przed nią o darowanie zwycięstwa w walce. Ikonę tę uważano również za patronkę domu cesarskiego. Wizerunek Matki Bożej w półpostaci, w centrum Emmanuel w popiersiu. Tło złocone, w bordiurze kwatery z wyobrażeniem Świętych.

Ikony podróżne powstały z potrzeb wiernych dając im poczucie bezpieczeństwa dla ciała i duszy, pomagały skupić się na modlitwie, towarzyszyły pielgrzymom i podróżującym.

Dwustrefowy obraz o rozbudowanych treściach ikonograficznych, wpisany w architektoniczne ramy, z kopułami cerkwi i monastyrów.

W górnej strefie przedstawienie Matki Boskiej z welonem w dłoniach na tle mandorli jako najpotężniejszej orędowniczki, pośredniczki i opiekunki ludzkości. Wokoło Bogarodzicy Archaniołowie, następnie Święci. Nad Matką Bożą w medalionie Jezus Chrystus z uniesioną prawą dłonią w geście błogosławieństwa.

W dolnej strefie centralną postacią jest Święty Roman Słodkopiewca (zm. ok. 555 r.), autor hymnów (kontakionów) ku czci Maryi, zakrystianin w Świątyni Hagia Sophia w Konstantynopolu. Wśród postaci cesarska para Leo i Zoe, Święty Andrzej Jurodiwy z Epifaniuszem. Powyżej wizja Świętego Andrzeja. Wizja Świętego Andrzeja Szaleńca Bożego (Jurodiwego), który stojąc ze swoim uczniem Epifaniuszem ujrzał Matkę Bożą unoszącą się w otoczeniu Aniołów i Świętych, rozpostarła Swój Welon (Maforion) nad wszystkimi ludźmi w czasie nabożeństwa w kościele w Blachernum w Konstantynopolu jako znak swojej opieki nad światem. Bordiura jednolita brązowa, w niej u góry napisy objaśniające cyrylicą: „Pokrov Presvatoj Bogorodzicy”. Obramienie ujęte ciemnym i czerwonym pasem.

Parawanik składający się z 4 paneli, na każdym przedstawienie kobiety (gejsze) w pejzażu, na tylnych ściankach malowana dekoracja floralna. Malatura odnawiana.

Uchwyt z drewna ze zdobieniem z trzema guzami; głownia prosta, oba płazy z szeroką bruzdą i trawioną oraz rytą dekoracją, bez pochwy.

Zegar na prostokątnej podstawie wspartej na czterech nóżkach - od frontu w formie łap; tarcza z rzymskimi cyframi; mechanizm zegara z paryskim systemem bicia godzin i półgodzin, osadzony pośrodku na kanelowanej kolumnie, zwieńczonej wazą, flankowanej przez dwie postacie: po lewej - amorek z łukiem, obok którego zawieszony kołczan ze strzałami, po prawej - młoda dziewczyna w powłóczystych szatach.

W załączeniu kluczyk i wahadło.

Zegar na planie prostokąta o prostopadłościennej bryle, wspartej na czterech nóżkach bogato dekorowany akantem i girlandami. Tarcza okrągła obwiedziona palmetą. Zegar zwieńczony figurami młodych kobiet siedzących na skale w stylizowanych strojach. Na mechanizmie numer: 459.

Dołączone wahadło i kluczyk do zegara.

Koloryt - czerwień, róż, beż, granat, akcenty zieleni. Medalion środkowy czterościenny - powtarza się w odcinkach trójkątnych, wypełniających naroża pola głównego.

Bordiura z motywem heratu.

Pole główne z wydzielonymi narożnikami, wypełnione jednym z najpopularniejszych motywów zdobniczych wykorzystywanych w kobiernictwie perskim, zwanym wzorem heratu - złożonym z rombu otoczonego ząbkowanymi liśćmi. W bordiurze głównej znajduje się motyw roślinny - kwiatowy. Tkanina utrzymana w tonacji czerwono-granatowo-błękitnej z ugrowymi akcentami.

Stolik w stylu secesji geometrycznej, z okrągłym blatem, wsparty na trójnogu i trzech parach podwójnych nóg w formie kolumienek w mosiężnych okuciach; po środku dodatkowo kolumnowy, gładki trzon wsporników blatu.

Jednoczęściowa, w dolnej części 4 szuflady, wyżej otwierana klapa, nad nią 1 szuflada; blat marmurowy; wsparta na czterech graniastych nogach, na szufladach i klapie owalne ceramiczne plakiety ze scenkami dworskimi, okolone nakładanymi ażurowymi mosiężnymi okuciami, na nich zamontowane ruchome uchwyty; szyldy na klucze dekorowane ażurowymi okuciami z mosiądzu.

Szafeczka wsparta na czterech graniastych nogach, przednie z tylnymi spięte łączyną; pod blatem z wyoblonymi narożami - dwie szufladki: górna z zamkiem na klucz, z przegrodami wewnątrz (3 mniejsze i czwarta - większa), dolna szuflada z mosiężnym kolistym uchwytem.

W załączeniu kluczyk.

Szafeczka wsparta na czterech graniastych nogach, przednie z tylnymi spięte łączyną; pod blatem z wyoblonymi narożami - dwie szufladki: górna z zamkiem na klucz, z przegrodami wewnątrz (3 mniejsze i czwarta - większa), dolna szuflada z mosiężnym kolistym uchwytem.

W załączeniu kluczyk.

Sekretarzyk wsparty na tralkowych nogach z przewiązkami, skrzynia z 1 szufladą pod blatem zamykaną na kluczyk obwiedzioną wklęsłą płyciną; na blacie nadstawka z dwoma szufladami po bokach i szafką flankowaną dwoma kolumienkami zamykaną jednoskrzydłowo w centrum z rzeźbionym ornamentem cęgowym na drzwiczkach; zamki z ażurowymi okuciami mosiężnymi.

W załączeniu 2 klucze.

Stół z rozkładanymi klapami na obu końcach; na blacie w narożach oraz z boku podpór intarsje z motywem kwiatowym nogi w formie cęgowej ze stylizowaną palmetą spięte poziomym przęsłem tralkowym pośrodku; krzesła z tapicerką w tonacji oliwkowej, z wzorami w układzie pasów.

Barek o nietypowym kształcie zbliżonym do wydłużonego trójkąta z łagodnymi, obłymi górnymi krawędziami, przeszklony blat i boki; otwierany po obu stronach po bokach; z rączką z ebonitowej rurki; wsparty na mosiężnej konstrukcji, z trzema podporami - tylne z większymi kółkami, przednia z małym kółeczkiem.

Szafka o kolistej formie, z prostym przeszklonym frontem, wsparta na cokole, którego przedłużenie po bokach tworzy w połowie wysokości po obu stronach półkę; zamykana dwuskrzydłowo (kluczyk); we wnętrzu dwie szklane półki, plecy mebla dekorowane malowanymi ceownika o spiralnym ułożeniu.

W załączeniu kluczyk.