Henryk Uziembło (1879–1949) był polskim malarzem, grafikiem, projektantem, ilustratorem i pedagogiem, należącym do grona najwybitniejszych przedstawicieli sztuki Młodej Polski oraz polskiej secesji. Jego twórczość obejmowała zarówno malarstwo sztalugowe, jak i szeroko pojętą sztukę dekoracyjną – projektował wnętrza, witraże, mozaiki, polichromie oraz plakaty, przyczyniając się do rozwoju nowoczesnej sztuki użytkowej w Polsce.

Urodził się w 1879 roku w Krzu (obecnie część Myślachowic koło Trzebini). Edukację artystyczną rozpoczął na Wydziale Przemysłu Artystycznego Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie, a następnie w latach 1897–1902 studiował w wiedeńskiej Kunstgewerbeschule pod kierunkiem Karla Kargera. W latach 1902–1903 kontynuował naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowniach Teodora Axentowicza i Stanisława Wyspiańskiego. Warsztat doskonalił następnie w paryskiej Académie Julian, studiując pod kierunkiem Eugène'a Grasseta, Luciena Simona i Renégo Prineta, a także podczas pobytu w Anglii, gdzie zgłębiał zagadnienia architektury wnętrz i sztuki dekoracyjnej. 

Od początku działalności aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa. W 1901 roku należał do grona współzałożycieli Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana, które propagowało ideę zatarcia granic pomiędzy sztuką wysoką a użytkową oraz podniesienia poziomu polskiego rzemiosła artystycznego. Współpracował również z czasopismami jako ilustrator i grafik, był współwydawcą satyrycznego pisma „Liberum Veto” oraz współredaktorem „Poradnika Graficznego”. 

Dorobek Henryka Uziembły cechuje niezwykła wszechstronność. Tworzył pejzaże, pejzaże morskie, weduty, sceny rodzajowe i portrety, pozostając pod wyraźnym wpływem szkoły pejzażowej Jana Stanisławskiego. Równocześnie zajmował się malarstwem monumentalnym i dekoracyjnym – projektował polichromie, witraże, mozaiki oraz dekoracje wnętrz. Około 1911 roku uczestniczył w pracach nad projektami polichromii katedry wawelskiej, a jego działalność projektowa obejmowała również wyposażenie wnętrz oraz wzornictwo użytkowe. 

Od 1922 roku związany był z Instytutem Sztuk Plastycznych w Krakowie, gdzie prowadził działalność pedagogiczną, kształcąc kolejne pokolenia artystów. Jako nauczyciel i projektant konsekwentnie propagował ideę jedności sztuk oraz wysokiej kultury plastycznej w życiu codziennym. 

Henryk Uziembło należy do najważniejszych przedstawicieli polskiej secesji i sztuki dekoracyjnej pierwszej połowy XX wieku.