Aleksander Altmann (1878–1932) był malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym z paryskim środowiskiem École de Paris. Należał do grona artystów, którzy na początku XX wieku przybyli do Francji z Europy Wschodniej, odnajdując w Paryżu przestrzeń do rozwoju twórczego i kontaktu z najnowszymi kierunkami sztuki europejskiej. Największe uznanie przyniosły mu pejzaże Francji, widoki miejskie oraz martwe natury, utrzymane w subtelnej, impresjonizującej stylistyce.

Urodził się w 1878 roku w Sobolówce na terenie dzisiejszej Ukrainy, w ubogiej rodzinie żydowskiej. W dzieciństwie uczęszczał do chederu, jednak już jako kilkunastoletni chłopiec opuścił rodzinny dom i przeniósł się do Odessy, gdzie utrzymywał się z dorywczych prac jako krawiec, szewc i ślusarz. Przełomowym momentem w jego życiu okazało się spotkanie z malarzem Doroszenką, który dostrzegł talent młodego Altmanna i zachęcił go do podjęcia nauki rysunku i malarstwa. 

Pod koniec XIX wieku wyjechał do Wiednia, skąd wkrótce przeniósł się do Paryża. Dzięki wsparciu finansowemu uzyskanemu po sprzedaży jednego z pierwszych obrazów rozpoczął studia w Académie Julian, jednej z najważniejszych prywatnych akademii artystycznych Europy. Edukacja ta pozwoliła mu ugruntować warsztat oraz wejść do międzynarodowego środowiska artystycznego stolicy Francji. 

Od 1908 roku regularnie uczestniczył w najważniejszych paryskich wystawach, prezentując swoje prace na Salonie Jesiennym (Salon d'Automne), Salonie Tuileries oraz Salonie Niezależnych (Salon des Indépendants). Wystawiał również w Odessie, a jego obrazy zyskały uznanie kolekcjonerów we Francji i Europie Zachodniej. W czasie I wojny światowej przebywał w Rosji, po czym powrócił do Francji, z którą pozostał związany do końca życia. 

Twórczość Aleksandra Altmanna koncentrowała się przede wszystkim na pejzażu. Artysta malował widoki francuskiej prowincji, nadmorskich miejscowości, parków i ulic Paryża, rzadziej podejmując temat martwej natury. Pozostając wierny estetyce impresjonizmu, szczególną uwagę poświęcał światłu, atmosferze i harmonii barw. Jego obrazy cechuje swobodny sposób prowadzenia pędzla, subtelna kolorystyka oraz umiejętność budowania nastroju za pomocą światła i powietrza. 

Aleksander Altmann zmarł w 1932 roku w Nemours pod Paryżem. Jego prace znajdują się obecnie m.in. w zbiorach Musée National d'Art Moderne w Paryżu oraz licznych kolekcjach prywatnych. Jako przedstawiciel École de Paris zajmuje trwałe miejsce w historii sztuki pierwszej połowy XX wieku, a jego pejzaże należą do cenionych przykładów malarstwa impresjonistycznego tworzonego przez artystów wywodzących się z Europy Środkowo-Wschodniej.