Aleksander Altmann (1878–1932), malarz związany z paryską École de Paris, urodził się w ubogiej żydowskiej rodzinie w Sobolewce pod Kijowem. Jako jedenastoletni chłopiec trafił do Odessy, gdzie zwrócił na siebie uwagę malarza, który zachęcił go do rozwijania talentu. W 1905 roku, uciekając przed pogromami, osiadł w Paryżu, w słynnej kolonii artystycznej La Ruche, gdzie poznał m.in. Émile'a Schuffeneckera. Po latach skrajnej biedy przełom przyniósł rok 1910 i obraz „L'inondation de Paris", chwalony rok później przez Guillaume'a Apollinaire'a. Altmann wystawiał na najważniejszych paryskich salonach, a w 1912 roku Galerie Devambez zorganizowała jego indywidualną wystawę; tego samego roku francuski rząd zakupił dwa jego płótna do zbiorów Musée du Luxembourg. Od 1920 roku mieszkał w Nemours, gdzie tworzył aż do śmierci w 1932 roku.
W jego twórczości szczególne miejsce zajmowały widoki miast, prowincjonalnych miasteczek i ogrodów, malowane z dużą swobodą i subtelnym wyczuciem światła. W prezentowanym obrazie Altmann celowo rezygnuje z eksponowania panoramy miasta – ta pozostaje w głębi kompozycji, niemal skryta w bujnej zieleni, a jedynym akcentem porządkującym przestrzeń jest smukła wieża kościoła wyłaniająca się ponad koronami drzew. Swobodny, impresjonizujący pędzel, bogata gama zieleni i wyczulone operowanie światłem nadają płótnu świeżość plenerowego studium i poetycki nastrój letniego dnia.
olej, karton
32 x 24 cm
w oprawie: 51 x 41 cm
sygn. i dat. l.d.: A. Altman
Aleksander Altmann (1878–1932), malarz związany z paryską École de Paris, urodził się w ubogiej żydowskiej rodzinie w Sobolewce pod Kijowem. Jako jedenastoletni chłopiec trafił do Odessy, gdzie zwrócił na siebie uwagę malarza, który zachęcił go do rozwijania talentu. W 1905 roku, uciekając przed pogromami, osiadł w Paryżu, w słynnej kolonii artystycznej La Ruche, gdzie poznał m.in. Émile'a Schuffeneckera. Po latach skrajnej biedy przełom przyniósł rok 1910 i obraz „L'inondation de Paris", chwalony rok później przez Guillaume'a Apollinaire'a. Altmann wystawiał na najważniejszych paryskich salonach, a w 1912 roku Galerie Devambez zorganizowała jego indywidualną wystawę; tego samego roku francuski rząd zakupił dwa jego płótna do zbiorów Musée du Luxembourg. Od 1920 roku mieszkał w Nemours, gdzie tworzył aż do śmierci w 1932 roku.
W jego twórczości szczególne miejsce zajmowały widoki miast, prowincjonalnych miasteczek i ogrodów, malowane z dużą swobodą i subtelnym wyczuciem światła. W prezentowanym obrazie Altmann celowo rezygnuje z eksponowania panoramy miasta – ta pozostaje w głębi kompozycji, niemal skryta w bujnej zieleni, a jedynym akcentem porządkującym przestrzeń jest smukła wieża kościoła wyłaniająca się ponad koronami drzew. Swobodny, impresjonizujący pędzel, bogata gama zieleni i wyczulone operowanie światłem nadają płótnu świeżość plenerowego studium i poetycki nastrój letniego dnia.