Zuzanna Janin - Siedem tańców

Artystka pracuje seriami, a impulsów do pracy dostarcza jej nieustannie zmieniająca się rzeczywistość. Wciąż na nowo podejmuje eksperymenty z materiałami i technikami, by poszerzyć możliwości porozumiewania się z publicznością. Cechy jej prac to różnorodność, warstwowość, nakładające się obrazy. Wspólnym mianownikiem jest postawa artystki, którą określić można jako kompulsywną potrzebę podążania za wyznawanymi przez siebie wartościami i bezwzględną szczerość. (…) Pamięć jest miejscem, z którego Zuzanna Janin obserwuje świat zewnętrzny. Swoje prace, zakorzenione w doświadczeniu i obserwacji, otwiera na idee nas wszystkich. Wystawa dobrze pokazuje tę rozpiętość - od jednostki do społeczności. Od tego, co osobiste, do tego, co da się uogólnić. Pokazuje nie tyle czające się między tymi obszarami napięcie, ile raczej płynność, łączenie się jednego z drugim. (...)

Zdjęcie samej artystki, autoportret "Selfie. Czarna jak ja" uchodzić może za motto całej wystawy. Autorka niknie w ciemności, ma zamknięte oczy. Zabieg ten kieruje nasze myśli nie tyle ku dość oczywistemu stwierdzeniu, że obrazy, które śledzimy na wystawie, narodziły się w jej wyobraźni, ile sugeruje dystansowanie się artystki od otwartego wspominania o autobiografii. Zamknięte oczy Zuzanny Janin są także symbolicznym podsumowaniem jej postawy artystycznej. Jej gestem skierowanym do nas, widzów. Z jednej strony bowiem w jej dziełach dostrzec można wyraźny akcent położony na komunikację, kontakt artystce zależy na porozumieniu z widzem. Z drugiej jednak sztuka zawiera w sobie coś, czego nie da się przekazać w logiczny, uporządkowany sposób. Zawiera w sobie pierwiastek irracjonalny, intymny, emocjonalny. Portretując się z zamkniętymi oczami, artystka mówi: a teraz kolej na was. (...)

Współpraca: Galeria Labirynt w Lublinie, Galeria lokal_30 w Warszawie