Zofia Lipecka - Po Jedwabnem
Pokaz wideoinstalacji artystki z polskim rodowodem, mieszkającej na stałe we Francji, to rodzaj artystycznego głosu w dyskusji, reakcja na książkę Tomasza Grossa Sąsiedzi, wydaną w 2001 roku. W niewielkiej przestrzeni Lipecka przedstawia równolegle cztery projekcje (po dwie naprzeciw siebie), pomnożone dodatkowo niemal w nieskończoność przez odbijające je lustra, wiszące na dwóch innych ścianach. Filmy ukazują prezentowane w dużym zbliżeniu twarze ludzi, ich reakcje na przeczytany fragment tekstu książki Grossa – świadectwo Szmula Wasersztajna o wydarzeniach w Jedwabnem. Z głośników dociera szum, z którego wyraziście wyłania się czytany tekst świadectwa. Widzowie otoczeni przez projekcje stają się częścią tej instalacji, sami zmuszeni stanąć wobec problemu zagłady. Samotni w zderzeniu z tekstem, projekcją i własnym odbiciem.
„Pamięć o ludobójstwie jest problemem uniwersalnym, dotyczy każdego z nas, niezależnie od narodowości, wyznania czy koloru skóry – dotyczy tych, którzy zaznali go osobiście, i tych, którzy mają o nim wiedzę książkową: tych, którzy mogli być ofiarami, i tych, którzy mogli być oprawcami. Shoah, zagłada Cyganów, Ormian, ludobójstwo w Kambodży, Rwandzie… Wykraczając poza kontekst polski, Po Jedwabnem jest tragicznym pytaniem, bez odpowiedzi, o to, co w człowieku nieludzkie”– pisała w komentarzu do swej pracy artystka.
Powrót
„Pamięć o ludobójstwie jest problemem uniwersalnym, dotyczy każdego z nas, niezależnie od narodowości, wyznania czy koloru skóry – dotyczy tych, którzy zaznali go osobiście, i tych, którzy mają o nim wiedzę książkową: tych, którzy mogli być ofiarami, i tych, którzy mogli być oprawcami. Shoah, zagłada Cyganów, Ormian, ludobójstwo w Kambodży, Rwandzie… Wykraczając poza kontekst polski, Po Jedwabnem jest tragicznym pytaniem, bez odpowiedzi, o to, co w człowieku nieludzkie”– pisała w komentarzu do swej pracy artystka.
Powrót
