Zniewolony umysł. Tyrania obrazu w polskiej fotografii artystycznej po 1945 roku
Wystawa Zniewolony umysł stanowi portret fotograficzny pokolenia artystów, które zmierzyło się z doświadczeniem totalitaryzmu. Odwołując się do świadectwa Czesława Miłosza i do wypracowanych przez niego kategorii historyczno-literackich budujemy portret epoki reprezentowany przez wybrane prace z grona najwybitniejszych artystów fotografów tego czasu: Stefana Arczyńskiego, Zdzisława Beksińskiego, Witolda Dederko, Zbigniewa Dłubaka, Mariusza Hermanowicza, Jerzego Lewczyńskiego, Krystyny Łyczywek, Marka Piaseckiego, Wojciecha Plewińskiego, Zofii Rydet, Leonarda Sempolińskiego, Andrzeja Strumiłło, Tadeusza Sumińskiego, którzy starali się tworzyć, w odniesieniu do sytuacji „rozkazu wewnętrznego”. Pokaz otwiera profetyczny prolog z Witkacego (Nienasycenie) w fotografii Józefa Jana Głogowskiego Zastrzyk Narkotyczny.
Na potrzeby wystawy odnotujmy tutaj, że fotografia poprzez swój bezpośredni kontakt z rzeczywistością zewnętrzną podlega procesowi odwrotnemu, tyranizując i pochłaniając świat obrazami zaczerpniętymi ze swego oglądu rzeczy.
Pragniemy zadać przy tej okazji pytanie o naturę zniewolenia umysłu w świetle współczesności.
Powrót
