ZERO, JEDEN

Victor Hulík jest główną postacią współczesnej słowackiej sceny abstrakcji geometrycznej. Po raz pierwszy zaprezentował swoje prace ponad 40 lat temu, w 1973 roku w V Club w Bratysławie (z D. Turanskim). Rok później 1974 obronił dyplom w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie, gdzie studiował u profesorów Ladislava Čemický'ego i Pavela Matějki. Wśród ważnych wydarzeń artystycznych z bogatej biografii należy zaznaczyć członkostwo w międzynarodowej grupie artystycznej INT-ART. Jako członek tej grupy Hulík uczestniczył w wielu sympozjach i warsztatach. Jego kariera artystyczna nabrała międzynarodowego wymiaru po wizycie w Nowym Jorku w 1990 roku. Oprócz współpracy z wspomnianą wcześniej grupą INT-ART Viktor Hulík wystawiał w całej Europie Zachodniej (Niemcy, Francja, Dania, Wielkiej Brytania, Szwajcaria, etc.) i Stanach Zjednoczonych. Jego aktywność artystyczna najbardziej widoczna jest w Niemczech, ale i w USA, gdzie oprócz wystaw wykłada na uniwersytetach. W 1996 roku założył w Bratysławie Agencję ARTlines i Galerię Z. Od 20 lat realizuje festiwalu sztuki "Socha a objekt" w Bratysławie. Wiktor Hulík jest artystą którego prace obejmują kilka dyscyplin artystycznych, a wśród nich są jego słynne struktury kinetyczne (posuvače). Jest również jednym z pionierów grafiki komputerowej na Słowacji w której wykorzystał doświadczenia zdobyte podczas pracy nad obiektami ruchomymi.

(vel Wiesław Łuczaj) Mieszka i pracuje w Kielcach i Warszawie. Od 2011 roku wraz z grupą artystów europejskich tworzy międzynarodowy ruch artystyczny "Discursive Geometry", którego jest pomysłodawcą. Ta idea włącza sztukę geometryczną w aktualnie toczące się dyskursy, m.in. społeczne, języka, nauki, czy samej sztuki. Tworzy obrazy statystyczne inspirowane bazami danych lub komunikatami statystycznymi, głównie na temat zachowań społecznych Polaków. Punktem wyjścia twórczości artysty jest założenie, że współczesna rzeczywistość jest rzeczywistością statystyczną.

Mieszka i pracuje w Gdańsku. Reprezentuje ten rodzaj abstrakcji geometrycznej, w którym sztuka zajmuje się samą sobą (zob. sztuka konkretna). Prowadzi eksperymenty z materią obrazu, poszukuje nowych, nieznanych wcześniej sposobów malowania. Skłania się do wymiaru sensualnego. W ostatnich latach rozwija cykl „dźwiękobrazów”, będących transmedialnym dialogiem malarstwa z dźwiękiem. Wykorzystuje m.in. specjalny algorytm, za pomocą którego można przełożyć obraz na pasmo dźwięków.