Zdzisław Twardowski - Przystanek Sanok

Na wystawie dominuje pejzaż. Lecz pojawiła się również martwa natura oraz pejzaż miejski z elementami urbanistycznymi. „Miejskość” tego malarstwa to szczególny rodzaj nostalgii, klimat przedwojennych miasteczek galicyjskich, aura niemal wyjęta z prozy Brunona Schulza, czy z wiersza „Oda prowincjonalna” Kazimierza Wierzyńskiego, w którym wyznanie bohatera lirycznego wyjątkowo trafnie oddaje charakter peryferii i jednocześnie mentalność ich mieszkańców:

„Wyrastając w miasteczku pustym jak odludzie,
Gdzie trudno było nie znać się z każdą osobą”.

Nastrojowi tych obrazów służy wypracowana przez Twardowskiego technika - kładzione szeroką szpachlą czyste kolory, w zawężonej gamie. Szarość ma obok siebie wyraziste inne szarości, ciepły brąz może - jak i zielenie - rodzić wielość swych odcieni. Ten sposób postrzegania pejzażu sprawia, że obraz niemal dodatkowo poszerza perspektywę, odnosi się wrażenie, że to przestrzenie utraconych Kresów. Zwłaszcza, gdy od czasu do czasu na granicy horyzontu pojawia się zarys cerkiewnej kopuły.


Powrót