Zbiorowy portret publiczności na wystawie Sztuki
Atmosferę pracowni artystów, atelier, mansardy, atmosferę obcości, inności, tajemnicy, owocu zakazanego, miejsca obcego i trochę nieprzyzwoitego dla mieszczańskiego odbiorcy sztuki z przełomu XIX i XX wieku ukształtował nie tyko dystans egzystencjalny dzielący wówczas artystę od konesera, ale też zawiłość samej awangardowej sztuki poszukującej wymagającego widza, zdolnego zrozumieć twórców „mgieł i ciemności”. Obyczajowość artystycznych elit epoki opisywała literatura, dramat, komedia, opera, operetka, farsa, prasa (Ibsen, Zapolska, Prus, Kisielewski, Bałucki, Krumłowski, Przybyszewski, Puccini). Klimat galerii sztuki, wystaw, wernisaży, wówczas i teraz, zawsze miał elitarny charakter, warto znaleźć się pośrodku bywalców, warto poznać elitę krakowską przełomu XIX i XX wieku na obrazach ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie.
Powrót
Powrót
