Zbigniew Libera - Mistrzowie i Pozytywy
wernisaż: 11 maja, godz. 18.00
Tytułowe cykle najnowszych prac Libery zrealizowane dla łódzkiego Atlasu Sztuki, rozwijają charakterystyczną dla Libery strategię dzieła-pułapki. Mistyfikacja znana choćby z takich prac jak skandalizujący obóz koncentaracyjny wykonany z oryginalnych klocków Lego powraca tym razem w języku fotograficznych obrazów.
Seria "Pozytywów" odwołuje się do utrwalonych w zbiorowej pamięci zdjęć reportażowych, które za sprawą mediów weszły do podręczników i "poprzez" które widziana jest dziś historia najnowsza. Koncepcja "Pozytywów", zrealizowanych na zasadzie sfotografowanych żywych obrazów do złudzenia powtarzających wizualną konstrukcję uchwyconych niegdyś przez fotoreporterów sytuacji, odwraca wymowę tamtych ikonicznych wizerunków. Zabieg jest prosty - bezwarunkowy optymizm dokonanej przez artystę podmiany dociera do widza dopiero po chwili. Ujawnia on mechaniczność spojrzenia rozpoznającego to, co w rzeczywistości wcale nie zostało przedstawione. Wizerunki więźniów obozu koncentracyjnego, czy ofiar napalmu, istnieją tylko przez moment jako mentalne złudzenie obserwatora powstające na skutek czysto formalnej sugestii. Szokujące oddziaływanie "odnowionych" przez Liberę “zdjęć, które wstrząsnęły światem” spotyka się z różnymi interpretacjami. Od uspokajających, widzących w nich ponowienie siły tamtych skonsumowanych już fotografii, do subwersywnych - poszukujących szczelin w gładkiej powierzchni "poprawnego" obrazu historii.
Powrót
Tytułowe cykle najnowszych prac Libery zrealizowane dla łódzkiego Atlasu Sztuki, rozwijają charakterystyczną dla Libery strategię dzieła-pułapki. Mistyfikacja znana choćby z takich prac jak skandalizujący obóz koncentaracyjny wykonany z oryginalnych klocków Lego powraca tym razem w języku fotograficznych obrazów.
Seria "Pozytywów" odwołuje się do utrwalonych w zbiorowej pamięci zdjęć reportażowych, które za sprawą mediów weszły do podręczników i "poprzez" które widziana jest dziś historia najnowsza. Koncepcja "Pozytywów", zrealizowanych na zasadzie sfotografowanych żywych obrazów do złudzenia powtarzających wizualną konstrukcję uchwyconych niegdyś przez fotoreporterów sytuacji, odwraca wymowę tamtych ikonicznych wizerunków. Zabieg jest prosty - bezwarunkowy optymizm dokonanej przez artystę podmiany dociera do widza dopiero po chwili. Ujawnia on mechaniczność spojrzenia rozpoznającego to, co w rzeczywistości wcale nie zostało przedstawione. Wizerunki więźniów obozu koncentracyjnego, czy ofiar napalmu, istnieją tylko przez moment jako mentalne złudzenie obserwatora powstające na skutek czysto formalnej sugestii. Szokujące oddziaływanie "odnowionych" przez Liberę “zdjęć, które wstrząsnęły światem” spotyka się z różnymi interpretacjami. Od uspokajających, widzących w nich ponowienie siły tamtych skonsumowanych już fotografii, do subwersywnych - poszukujących szczelin w gładkiej powierzchni "poprawnego" obrazu historii.
Powrót
