ZAPISY PRZEMIAN. Sztuka polska z kolekcji Krzysztofa Musiała
Niezwykły zbiór obrazów stworzony przez Krzysztofa Musiała to kolekcja sztuki polskiej od końca XIX stulecia aż po początek XXI wieku. Według wydanego w roku 2007 katalogu, który towarzyszył pierwszej jej odsłonie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, kolekcja liczy ponad dwieście obrazów, w rzeczywistości jest ich znacznie więcej. Tworzą one panoramę zjawisk artystycznych od Wojciecha Gersona po ostatnie płótna Leona Tarasewicza. Nie ogranicza się wszakże kolekcjoner tylko do płócien, poszukuje rzeźb i prac na papierze. Kolekcja Krzysztofa Musiała pokazuje uniwersum sztuki w jej różnorakich poetykach. Ma odwagę konfrontacji tendencji tradycyjnych, niemalże konserwatywnych z tymi wyrosłymi z doświadczeń awangardy. Stąd obok artystów przełomu wieku XIX i XX ich krytycy twórcy spoglądający w przyszłość, przedstawienie figury ludzkiej, martwa natura czy pejzaż zestawione są z płótnami abstrakcyjnymi.
Niezwykły zbiór obrazów stworzony przez Krzysztofa Musiała to kolekcja sztuki polskiej od końca XIX stulecia aż po początek XXI wieku. Według wydanego w roku 2007 katalogu, który towarzyszył pierwszej jej odsłonie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, kolekcja liczy ponad dwieście obrazów, w rzeczywistości jest ich znacznie więcej. Tworzą one panoramę zjawisk artystycznych od Wojciecha Gersona po ostatnie płótna Leona Tarasewicza. Nie ogranicza się wszakże kolekcjoner tylko do płócien, poszukuje rzeźb i prac na papierze. Kolekcja Krzysztofa Musiała pokazuje uniwersum sztuki w jej różnorakich poetykach. Ma odwagę konfrontacji tendencji tradycyjnych, niemalże konserwatywnych z tymi wyrosłymi z doświadczeń awangardy. Stąd obok artystów przełomu wieku XIX i XX ich krytycy twórcy spoglądający w przyszłość, przedstawienie figury ludzkiej, martwa natura czy pejzaż zestawione są z płótnami abstrakcyjnymi. Kolekcja Krzysztofa Musiała odzwierciedla dynamikę życia artystycznego XX wieku w jego szerokim spectrum. Przybliża artystów znanych, ale czyni także odkrycia, dopowiada pewne prawdy a inne odsłania. Wystawa w Muzeum Narodowym w Poznaniu to kolejne ( po Wrocławiu, Szczecinie i Warszawie i Krakowie), odmienne spojrzenie na zbiór Krzysztofa Musiała. Kuratorzy, decydując się na wybór dzieł prezentują tym samym swoją indywidualną jej interpretację. Wystawa jest przede wszystkim apoteozą sztuki jako wielkiej namiętności. Oglądanie jej rozpoczyna się przewrotnie od dzieł współczesnych, cofając się przez wiek XX do połowy XIX stulecia. Kuratorzy proponują spojrzenie na nią przez pryzmat wielkich osobowości artystycznych. Ekspozycję otwierają obrazy Leona Tarasewicza i Wojciecha Fangora. Kolejno trafiamy na inne wielkie, współczesne indywidualności polskiej sztuki współczesnej – dzieła Teresy Pągowskiej, Jana Tarasina, Jana Dobkowskiego. W osobnej przestrzeni prezentowana jest sztuka pierwszej połowy XX wieku z abstrakcją geometryczną i nowoczesnym rozmalowaniem - dzieła m. in . Henryka Stażewskiego, Władysława Strzemińskiego czy Marii Jaremy. Kolejną sekwencję stanowi prezentacja sztuki modernizmu lat 20. i 30. XX w. z uwypukleniem nurtu kolorystycznego, z bogatą kolekcją obrazów Aurtura Nachta Samborskiego i dzieł kręgu École de Paris, m. in. Eugeniusza Zaka, Meli Muter, Gustawa Gwozdeckiego czy Tadeusza Makowskiego. Osobną salę poświęcono najstarszej chronologicznie części kolekcji - od obrazów Wojciecha Gersona, Henryka Siemiradzkiego, Juliana Fałata, po dzieła z okresu Młodej Polski, z tak wybitnymi nazwiskami jak Olga Boznańska, Władysław Podkowiński, Józef Pankiewicz, Stanisław Wyspiański czy Władysław Ślewiński. Ekspozycję dynamizują rzeźby wybitnych artystów od Ksawerego Dunikowskiego, Bolesława Biegasa, Henryka Kuny, Katarzyny Kobro, Aliny Szapoczników czy Barbary Falender. Ta bogata, zróżnicowana kolekcja malarstwa, grafiki i rzeźby odzwierciedla osobistą wizję historii sztuki polskiej od połowy XIX do czasów współczesnych stanowiąc jednakże świetną panoramę tej sztuki. I ten jej aspekt czyni ją godną prezentacji w Muzeach Narodowych.
Powrót
Niezwykły zbiór obrazów stworzony przez Krzysztofa Musiała to kolekcja sztuki polskiej od końca XIX stulecia aż po początek XXI wieku. Według wydanego w roku 2007 katalogu, który towarzyszył pierwszej jej odsłonie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, kolekcja liczy ponad dwieście obrazów, w rzeczywistości jest ich znacznie więcej. Tworzą one panoramę zjawisk artystycznych od Wojciecha Gersona po ostatnie płótna Leona Tarasewicza. Nie ogranicza się wszakże kolekcjoner tylko do płócien, poszukuje rzeźb i prac na papierze. Kolekcja Krzysztofa Musiała pokazuje uniwersum sztuki w jej różnorakich poetykach. Ma odwagę konfrontacji tendencji tradycyjnych, niemalże konserwatywnych z tymi wyrosłymi z doświadczeń awangardy. Stąd obok artystów przełomu wieku XIX i XX ich krytycy twórcy spoglądający w przyszłość, przedstawienie figury ludzkiej, martwa natura czy pejzaż zestawione są z płótnami abstrakcyjnymi. Kolekcja Krzysztofa Musiała odzwierciedla dynamikę życia artystycznego XX wieku w jego szerokim spectrum. Przybliża artystów znanych, ale czyni także odkrycia, dopowiada pewne prawdy a inne odsłania. Wystawa w Muzeum Narodowym w Poznaniu to kolejne ( po Wrocławiu, Szczecinie i Warszawie i Krakowie), odmienne spojrzenie na zbiór Krzysztofa Musiała. Kuratorzy, decydując się na wybór dzieł prezentują tym samym swoją indywidualną jej interpretację. Wystawa jest przede wszystkim apoteozą sztuki jako wielkiej namiętności. Oglądanie jej rozpoczyna się przewrotnie od dzieł współczesnych, cofając się przez wiek XX do połowy XIX stulecia. Kuratorzy proponują spojrzenie na nią przez pryzmat wielkich osobowości artystycznych. Ekspozycję otwierają obrazy Leona Tarasewicza i Wojciecha Fangora. Kolejno trafiamy na inne wielkie, współczesne indywidualności polskiej sztuki współczesnej – dzieła Teresy Pągowskiej, Jana Tarasina, Jana Dobkowskiego. W osobnej przestrzeni prezentowana jest sztuka pierwszej połowy XX wieku z abstrakcją geometryczną i nowoczesnym rozmalowaniem - dzieła m. in . Henryka Stażewskiego, Władysława Strzemińskiego czy Marii Jaremy. Kolejną sekwencję stanowi prezentacja sztuki modernizmu lat 20. i 30. XX w. z uwypukleniem nurtu kolorystycznego, z bogatą kolekcją obrazów Aurtura Nachta Samborskiego i dzieł kręgu École de Paris, m. in. Eugeniusza Zaka, Meli Muter, Gustawa Gwozdeckiego czy Tadeusza Makowskiego. Osobną salę poświęcono najstarszej chronologicznie części kolekcji - od obrazów Wojciecha Gersona, Henryka Siemiradzkiego, Juliana Fałata, po dzieła z okresu Młodej Polski, z tak wybitnymi nazwiskami jak Olga Boznańska, Władysław Podkowiński, Józef Pankiewicz, Stanisław Wyspiański czy Władysław Ślewiński. Ekspozycję dynamizują rzeźby wybitnych artystów od Ksawerego Dunikowskiego, Bolesława Biegasa, Henryka Kuny, Katarzyny Kobro, Aliny Szapoczników czy Barbary Falender. Ta bogata, zróżnicowana kolekcja malarstwa, grafiki i rzeźby odzwierciedla osobistą wizję historii sztuki polskiej od połowy XIX do czasów współczesnych stanowiąc jednakże świetną panoramę tej sztuki. I ten jej aspekt czyni ją godną prezentacji w Muzeach Narodowych.
Powrót
