Wystawa rysunków Kazimierza Malewicza
wernisaż: 16 marca 2007, godz. 18.00
Z okazji 80 rocznicy pierwszej wystawy Kazimierza Malewicza (1879-1935) w Hotelu Polonia w Warszawie, która była otwarta między 20 a 25 marca 1927 roku, powstała wystawa kilku rysunków artysty pochodzących z kolekcji prywatnych oraz dokumentów z wystawy w 1927 r. Obecna wystawa jest skromnym hołdem dla wielkiego twórcy sztuki XX wieku a zarazem przypomnieniem znaczącego wydarzenia w dziejach polskiej kultury.
Kazimierz Malewicz urodził się w 1879 roku w Kijowie, w rodzinie polskiej. Młodość spędził na Ukrainie. Dojrzałą twórczość zaprezentował w Rosji. Z dzieciństwa pozostała mu znajomość języka polskiego i ukraińskiego, a także przeżycie barwnego świata kijowskiej i podolskiej wsi wraz z fascynacją malarstwem ikon. W Rosji stworzył sztukę bezprzedmiotową zwaną suprematyzmem, której najsłynniejszym obrazem został „Czarny kwadrat na białym tle” oraz pełną poezji teorię artystyczną unoszących się w wolnej przestrzeni form i barw. W Polsce, gdzie miał zamiar się osiedlić, zaprezentował pierwszą zagraniczną wystawę całej swojej twórczości. Malewicz przyjechał do Warszawy 1 marca 1927 roku, w drodze przez Berlin do Paryża. W Polsce zatrzymał się dokładnie miesiąc. Do stolicy Francji nigdy nie dojechał. Z Niemiec na wezwanie władz sowieckich powrócił do Rosji na początku czerwca. Przez pewien czas więziony oraz nękany, przede wszystkim za wystawę warszawską i twórczość abstrakcyjną, zmuszony został do porzucenia malarstwa suprematystycznego. Zmarł chory na raka w 1935 roku. Wystawa Kazimierza Malewicza w Warszawie miała miejsce w sali Polskiego Klubu Artystycznego mieszczącej się na pierwszym piętrze Hotelu Polonia Palace. Artysta przyjechał do Polski za namową swego przyjaciela Władysława Strzemińskiego twórcy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Łodzi i na oficjalne zaproszenie malarzy oraz architektów awangardowej grupy „Praesens”. Malewicz myślał wówczas o przekazaniu do łódzkiej kolekcji międzynarodowej awangardy niektórych swoich prac. Niestety koleje losu stanęły temu na przeszkodzie. W Warszawie Malewicz szybko zaprzyjaźnił się z polskimi twórcami i intelektualistami spotykając się wielokrotnie z kręgiem malarzy skupionych wokół Henryka Stażewskiego, grupą poetów awangardy bliskich „Zwrotnicy” Tadeusza Peipera oraz zespołem architektów - funkcjonalistów z Szymonem Syrkusom na czele.
Powrót
Z okazji 80 rocznicy pierwszej wystawy Kazimierza Malewicza (1879-1935) w Hotelu Polonia w Warszawie, która była otwarta między 20 a 25 marca 1927 roku, powstała wystawa kilku rysunków artysty pochodzących z kolekcji prywatnych oraz dokumentów z wystawy w 1927 r. Obecna wystawa jest skromnym hołdem dla wielkiego twórcy sztuki XX wieku a zarazem przypomnieniem znaczącego wydarzenia w dziejach polskiej kultury.
Kazimierz Malewicz urodził się w 1879 roku w Kijowie, w rodzinie polskiej. Młodość spędził na Ukrainie. Dojrzałą twórczość zaprezentował w Rosji. Z dzieciństwa pozostała mu znajomość języka polskiego i ukraińskiego, a także przeżycie barwnego świata kijowskiej i podolskiej wsi wraz z fascynacją malarstwem ikon. W Rosji stworzył sztukę bezprzedmiotową zwaną suprematyzmem, której najsłynniejszym obrazem został „Czarny kwadrat na białym tle” oraz pełną poezji teorię artystyczną unoszących się w wolnej przestrzeni form i barw. W Polsce, gdzie miał zamiar się osiedlić, zaprezentował pierwszą zagraniczną wystawę całej swojej twórczości. Malewicz przyjechał do Warszawy 1 marca 1927 roku, w drodze przez Berlin do Paryża. W Polsce zatrzymał się dokładnie miesiąc. Do stolicy Francji nigdy nie dojechał. Z Niemiec na wezwanie władz sowieckich powrócił do Rosji na początku czerwca. Przez pewien czas więziony oraz nękany, przede wszystkim za wystawę warszawską i twórczość abstrakcyjną, zmuszony został do porzucenia malarstwa suprematystycznego. Zmarł chory na raka w 1935 roku. Wystawa Kazimierza Malewicza w Warszawie miała miejsce w sali Polskiego Klubu Artystycznego mieszczącej się na pierwszym piętrze Hotelu Polonia Palace. Artysta przyjechał do Polski za namową swego przyjaciela Władysława Strzemińskiego twórcy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Łodzi i na oficjalne zaproszenie malarzy oraz architektów awangardowej grupy „Praesens”. Malewicz myślał wówczas o przekazaniu do łódzkiej kolekcji międzynarodowej awangardy niektórych swoich prac. Niestety koleje losu stanęły temu na przeszkodzie. W Warszawie Malewicz szybko zaprzyjaźnił się z polskimi twórcami i intelektualistami spotykając się wielokrotnie z kręgiem malarzy skupionych wokół Henryka Stażewskiego, grupą poetów awangardy bliskich „Zwrotnicy” Tadeusza Peipera oraz zespołem architektów - funkcjonalistów z Szymonem Syrkusom na czele.
Powrót
