Wrocław- powódź wszechczasów 1997
Przez fachowców nazywana jest „powodzią tysiącletnią”, bowiem scenariusze przygotowane w latach 90 XX w. przez Wojewódzki Komitet Przeciwpowodziowy na wypadek tego rodzaju klęski żywiołowej, nie przewidywały tak ogromnego przyboru stanu wody. Położenie stolicy Dolnego Śląska w rozwidleniu Odry, Widawy, Ślęży, Bystrzycy, Oławy i Czarnej Wody powodowało, iż kolejne pokolenia wrocławian oswojone były z zagrożeniem powodziowym. Różne rejony miasta leżące w pobliżu brzegów wrocławskich rzek wielokroć ulegały podtopieniu zarówno w średniowieczu, jak i w czasach nowożytnych. Po powodzi w 1903 r. powstał w mieście nowoczesny system urządzeń przeciwpowodziowych złożony z 93 kilometrów wałów, 10 śluz żeglugowych i 11 jazów, gwarantujący bezpieczeństwo miejscowej ludności. Ów system hydrotechniczny był w stanie przyjąć falę wezbraniową o natężeniu przepływu równym 2400 m3 na sekundę. Fala, która podążała w kierunku Wrocławia w dniu 11 lipca 1997 r., pędziła z siłą 3400 m3 na sekundę. Panowało powszechne mniemanie o skuteczności niemieckich urządzeń zabezpieczających. Tymczasem przed Wrocławiem połączyły się fale wezbraniowe z Odry i Oławy, czego nikt się nie spodziewał. W związku z tym nie czyniono wcześniej jakichś specjalnych przygotowań do obrony. Rzeczywistość okazała się brutalna, to była katastrofa. Działające wówczas struktury – Wojewódzki Komitet Powodziowy, Rejonowy Komitet Powodziowy oraz powołany specjalnym zarządzeniem Prezydenta Miejski Komitet Powodziowy - podjęły nadzwyczajne działania zmierzające do ratowania miasta. W tej sytuacji mieszkańcy Wrocławia starali się wesprzeć te działania, uczestnicząc solidarnie w akcji ratowniczej z ofiarnością i ogromnym poświęceniem. Były zastępca dyrektora ODGW Stefan Bartosiewicz przedłożył w dniu 11 lipca w WKP program dodatkowego zabezpieczania wałów przeciwpowodziowych. Jego plan został przyjęty przez szefa WKP. Zgodnie z tymi propozycjami miała być podwyższona korona wałów na określonych odcinkach, a w miejsca przy nich położone należało dostarczyć worki, piasek, wodę mineralną i narzędzia. Tam też grupy wolontariuszy, kierowane początkowo przez specjalistę wyznaczonego przez WKP, budowały umocnienia. Pracowano w systemie zmianowym. Szczególnie zaciekle broniono Ostrowa Tumskiego i Wyspy Piaskowej, Jazu Szczytnickiego, wałów w Bartoszowicach i na Zalesiu, ratowano również Dworzec Główny, Bibliotekę Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, zbiory ówczesnego Muzeum Historycznego i Muzeum Narodowego. Mieszkańcy zalanych rejonów miasta wspierani byli przez oddziały wojskowe oraz straż pożarną, drużyny harcerskie oraz wolontariuszy. Dostarczali oni środki żywności, wodę pitną, medykamenty i inne potrzebne przedmioty. Wojsko oraz lotnictwo sanitarne pomagało przy ewakuacji ludności.
Na wystawie pokazanych zostanie 120 fotogramów dwudziestu wrocławskich fotografów i fotografików, którzy dokumentowali wydarzenia z lipca 1997 r.
Powrót
Na wystawie pokazanych zostanie 120 fotogramów dwudziestu wrocławskich fotografów i fotografików, którzy dokumentowali wydarzenia z lipca 1997 r.
Powrót