Wojtek Wroński - Pangea 2007
wernisaż: 11 czerwca 2007, godz. 19.00
Wojtek Wroński jest artystą młodego pokolenia o interesującym dorobku artystycznym. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, tworzy obiekty i instalacje, będące swoistym, ironicznym komentarzem współczesnej kultury. Prace Wrońskiego bardzo mocno osadzone we współczesności, z całym jej medialnym blichtrem i konsumpcyjnym bogactwem, nawiązują do estetyki pop-kultury, graffiti. Obiekty i kolaże Wojtka Wrońskiego powstają z gotowych elementów, najczęściej z dziecięcych zabawek, które połączone, przetworzone – czy lepiej przepotworzone przez artystę, zmieniają swój „miły” charakter na bardziej ponury, stając się złowrogimi ikonami współczesności. Z bezwzględnością, ale i ironicznie, wykorzystując „miłe” dla konsumenckiego oka ikony – symbole amerykańskiej popkultury, będące tak samo mocno pożądanymi przedmiotami, jak niegdyś w Polsce zabawki z Pewexu, artysta demaskuje iluzyjność współczesnej kultury, obnażając zafałszowania medialnie wykreowanej rzeczywistości. Konsekwentnie komplikuje jej „naturalnie” przyjemny charakter, konstruując przedmioty niejednoznaczne z aż nazbyt jednoznacznych, nadając im „nową” naturę przez przekształcenie ich pierwotnej formy. Ta transpozycja jest o tyle interesująca, że polega tylko na delikatnej zmianie w rozłożeniu akcentów, co sprawia, że z pozornie oswojonej rzeczy wypełza niesamowite.
Powrót
Wojtek Wroński jest artystą młodego pokolenia o interesującym dorobku artystycznym. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, tworzy obiekty i instalacje, będące swoistym, ironicznym komentarzem współczesnej kultury. Prace Wrońskiego bardzo mocno osadzone we współczesności, z całym jej medialnym blichtrem i konsumpcyjnym bogactwem, nawiązują do estetyki pop-kultury, graffiti. Obiekty i kolaże Wojtka Wrońskiego powstają z gotowych elementów, najczęściej z dziecięcych zabawek, które połączone, przetworzone – czy lepiej przepotworzone przez artystę, zmieniają swój „miły” charakter na bardziej ponury, stając się złowrogimi ikonami współczesności. Z bezwzględnością, ale i ironicznie, wykorzystując „miłe” dla konsumenckiego oka ikony – symbole amerykańskiej popkultury, będące tak samo mocno pożądanymi przedmiotami, jak niegdyś w Polsce zabawki z Pewexu, artysta demaskuje iluzyjność współczesnej kultury, obnażając zafałszowania medialnie wykreowanej rzeczywistości. Konsekwentnie komplikuje jej „naturalnie” przyjemny charakter, konstruując przedmioty niejednoznaczne z aż nazbyt jednoznacznych, nadając im „nową” naturę przez przekształcenie ich pierwotnej formy. Ta transpozycja jest o tyle interesująca, że polega tylko na delikatnej zmianie w rozłożeniu akcentów, co sprawia, że z pozornie oswojonej rzeczy wypełza niesamowite.
Powrót
