Wojtek Bąkowski - Idziesz ze mną? Gdzie? W dupę ciemną
Twórczość Wojtka Bąkowskiego, chociaż wyraża się poprzez wiele mediów: performance, muzykę, poezję, rysunek oraz film animowany, posiada jedną fundamentalną cechę. Otóż jest ona jednocześnie skrajnie indywidualna – nosi wyraziste piętno, po którym bezbłędnie poznajemy jej autora, a z drugiej strony – wewnętrznie, jest silnie zróżnicowana. Choć powierzchownie patrząc, można sztukę Bąkowskiego postrzegać jako monolit, to każdy element jego twórczego arsenału rozwijany jest autonomicznie. Ta charakterystyczna różnorodność w jedności przejawia się w łatwości, z jaką artysta dobiera środki wyrazu, czyniąc to zawsze adekwatnie do potrzeb. Wykonywane długopisem na taśmie filmowej rysunki Wojtka Bąkowskiego zdradzają jego zamiłowanie do naiwnej, penerskiej bezpośredniości w relacji ze światem i faktami. Na cykl Mam jeszcze nie posklejane tu całe wszystko składają się lapidarne obserwacje z niewielkiego i nieskomplikowanego świata. Fragmentaryczne obrazy i teksty (tytuły rysunków nie poszerzają pola znaczeń, lecz przystają wprost do narysowanych scen i w tej prostocie zawiera się humor i liryka całego cyklu) są rozmieszczone swobodnie na ścianie. Tworzą obraz świadomości zbudowanej z obserwacji faktów o prozaicznym znaczeniu, albowiem w niedojrzałej jaźni towarzyszą sobie bez hierarchii wydarzenia banalne i sytuacje doniosłe lub tragiczne, konkrety i złudzenia. Ta świadomość wyszkolona w dostrzeganiu szczegółów, osiąga niekiedy zdolność przenikliwego widzenia całości – rozrysowując ją na przykład na prostej siatce, jak w rysunku Wszystko jest wiadomo. Podmiot, który Bąkowski konstruuje, to jednak nikt ponadprzeciętny, raczej zwykły uliczny chłopiec wyróżniający się dowcipem i celnością sądzenia.
Twórczość Wojtka Bąkowskiego, chociaż wyraża się poprzez wiele mediów: performance, muzykę, poezję, rysunek oraz film animowany, posiada jedną fundamentalną cechę. Otóż jest ona jednocześnie skrajnie indywidualna – nosi wyraziste piętno, po którym bezbłędnie poznajemy jej autora, a z drugiej strony – wewnętrznie, jest silnie zróżnicowana. Choć powierzchownie patrząc, można sztukę Bąkowskiego postrzegać jako monolit, to każdy element jego twórczego arsenału rozwijany jest autonomicznie. Ta charakterystyczna różnorodność w jedności przejawia się w łatwości, z jaką artysta dobiera środki wyrazu, czyniąc to zawsze adekwatnie do potrzeb. Wykonywane długopisem na taśmie filmowej rysunki Wojtka Bąkowskiego zdradzają jego zamiłowanie do naiwnej, penerskiej bezpośredniości w relacji ze światem i faktami. Na cykl Mam jeszcze nie posklejane tu całe wszystko składają się lapidarne obserwacje z niewielkiego i nieskomplikowanego świata. Fragmentaryczne obrazy i teksty (tytuły rysunków nie poszerzają pola znaczeń, lecz przystają wprost do narysowanych scen i w tej prostocie zawiera się humor i liryka całego cyklu) są rozmieszczone swobodnie na ścianie. Tworzą obraz świadomości zbudowanej z obserwacji faktów o prozaicznym znaczeniu, albowiem w niedojrzałej jaźni towarzyszą sobie bez hierarchii wydarzenia banalne i sytuacje doniosłe lub tragiczne, konkrety i złudzenia. Ta świadomość wyszkolona w dostrzeganiu szczegółów, osiąga niekiedy zdolność przenikliwego widzenia całości – rozrysowując ją na przykład na prostej siatce, jak w rysunku Wszystko jest wiadomo. Podmiot, który Bąkowski konstruuje, to jednak nikt ponadprzeciętny, raczej zwykły uliczny chłopiec wyróżniający się dowcipem i celnością sądzenia.
Animacja Idziesz ze mną? – Gdzie? – W dupę ciemną, od której wzięty jest tytuł całej wystawy, poświęcona jest śmierci. Składa się z kilku krótkich historii opowiedzianych komicznym językiem o koślawej gramatyce, z zaangażowaniem, ale i z poczuciem zgody na nieuniknione okrucieństwo. Dzieciństwo jest pełne takich drastycznych zdarzeń, ale trudno wówczas odróżnić ich wagę od nudy codzienności. Niedojrzały narrator filmu z arogancką swobodą przeplata potoczne morały, własne emocje i opis społeczny, powołuje się zarówno na zdanie dorosłych, jak i koleżeński osąd. Trzonem jego światopoglądu są właśnie zasady bandy – reguły gry, które układają życie chłopca w ciąg ryzykownych zadań. Tytułowy dialog jest nieprzyjemny i obraźliwy, ale też niesie ze sobą obietnicę niebezpiecznej przygody. Podwórko, podobnie jak więzienie, ma swoje tajemne rytuały; być może nieprzypadkowo długopisowe szaroniebieskie rysunki Wojtka przypominają prymitywne tatuaże. Zanim osobowość okrzepnie i zrośnie się z tym, co większość uznaje za obiektywne, jest „nieposklejana” i płynna, rozmywa się i wciela spontanicznie, dobro i zło mają niewyraźne kontury.
Powrót
Twórczość Wojtka Bąkowskiego, chociaż wyraża się poprzez wiele mediów: performance, muzykę, poezję, rysunek oraz film animowany, posiada jedną fundamentalną cechę. Otóż jest ona jednocześnie skrajnie indywidualna – nosi wyraziste piętno, po którym bezbłędnie poznajemy jej autora, a z drugiej strony – wewnętrznie, jest silnie zróżnicowana. Choć powierzchownie patrząc, można sztukę Bąkowskiego postrzegać jako monolit, to każdy element jego twórczego arsenału rozwijany jest autonomicznie. Ta charakterystyczna różnorodność w jedności przejawia się w łatwości, z jaką artysta dobiera środki wyrazu, czyniąc to zawsze adekwatnie do potrzeb. Wykonywane długopisem na taśmie filmowej rysunki Wojtka Bąkowskiego zdradzają jego zamiłowanie do naiwnej, penerskiej bezpośredniości w relacji ze światem i faktami. Na cykl Mam jeszcze nie posklejane tu całe wszystko składają się lapidarne obserwacje z niewielkiego i nieskomplikowanego świata. Fragmentaryczne obrazy i teksty (tytuły rysunków nie poszerzają pola znaczeń, lecz przystają wprost do narysowanych scen i w tej prostocie zawiera się humor i liryka całego cyklu) są rozmieszczone swobodnie na ścianie. Tworzą obraz świadomości zbudowanej z obserwacji faktów o prozaicznym znaczeniu, albowiem w niedojrzałej jaźni towarzyszą sobie bez hierarchii wydarzenia banalne i sytuacje doniosłe lub tragiczne, konkrety i złudzenia. Ta świadomość wyszkolona w dostrzeganiu szczegółów, osiąga niekiedy zdolność przenikliwego widzenia całości – rozrysowując ją na przykład na prostej siatce, jak w rysunku Wszystko jest wiadomo. Podmiot, który Bąkowski konstruuje, to jednak nikt ponadprzeciętny, raczej zwykły uliczny chłopiec wyróżniający się dowcipem i celnością sądzenia.
Animacja Idziesz ze mną? – Gdzie? – W dupę ciemną, od której wzięty jest tytuł całej wystawy, poświęcona jest śmierci. Składa się z kilku krótkich historii opowiedzianych komicznym językiem o koślawej gramatyce, z zaangażowaniem, ale i z poczuciem zgody na nieuniknione okrucieństwo. Dzieciństwo jest pełne takich drastycznych zdarzeń, ale trudno wówczas odróżnić ich wagę od nudy codzienności. Niedojrzały narrator filmu z arogancką swobodą przeplata potoczne morały, własne emocje i opis społeczny, powołuje się zarówno na zdanie dorosłych, jak i koleżeński osąd. Trzonem jego światopoglądu są właśnie zasady bandy – reguły gry, które układają życie chłopca w ciąg ryzykownych zadań. Tytułowy dialog jest nieprzyjemny i obraźliwy, ale też niesie ze sobą obietnicę niebezpiecznej przygody. Podwórko, podobnie jak więzienie, ma swoje tajemne rytuały; być może nieprzypadkowo długopisowe szaroniebieskie rysunki Wojtka przypominają prymitywne tatuaże. Zanim osobowość okrzepnie i zrośnie się z tym, co większość uznaje za obiektywne, jest „nieposklejana” i płynna, rozmywa się i wciela spontanicznie, dobro i zło mają niewyraźne kontury.
Powrót
