Wojciech Wilczyk - Życie po życiu
wernisaż: 16 kwietnia 2007, godz. 18.00
Wojciech Wilczyk to jeden z najwybitniejszych artystów fotografików polskich średniego pokolenia. Mieszkający w Krakowie fotograf od końca lat 90. realizuje fotograficzne serie dokumentujące rozpad form architektury przemysłowej na Śląsku, z których najbardziej znane są cykle Z wysokości (2001), Kapitał (2002), Czarno-biały Śląsk (2004), Postindustrial (2003-6). Wilczyk jest filarem środowiska "fotorealistów", którzy zaistnieli na scenie artystycznej zbiorową wystawą w krakowskiej Galerii Zderzak (2003); redefiniując relację sztuki i dokumentu tworzą unikalne archiwum obrazów współczesnej Polski. Wystawa Życie po życiu zawiera ponad czterdzieści najnowszych kolorowych fotografii wielkoformatowych oraz film dokumentalny pokazujący zmieniający się krajobraz modernizującej się Polski. Zdjęcia karoserii samochodów zamienionych po zakończeniu eksploatacji w przydrożne reklamy, kwietniki i dekoracje porażają surrealnym absurdem. Wpisane w krajobraz niepiękne obiekty rozsadzają i rewolucjonizują kapitalistyczną codzienność. Syrenki, garbusy, żuki, maluchy, trabanty - samochodowe fetysze, z którymi trudno się rozstać byłym właścicielom, przeistaczają się w przydrożne pomniki, poetyckie brikolaże, ubogich krewnych stylizowanych reklam motoryzacyjnego biznesu.
Powrót
Wojciech Wilczyk to jeden z najwybitniejszych artystów fotografików polskich średniego pokolenia. Mieszkający w Krakowie fotograf od końca lat 90. realizuje fotograficzne serie dokumentujące rozpad form architektury przemysłowej na Śląsku, z których najbardziej znane są cykle Z wysokości (2001), Kapitał (2002), Czarno-biały Śląsk (2004), Postindustrial (2003-6). Wilczyk jest filarem środowiska "fotorealistów", którzy zaistnieli na scenie artystycznej zbiorową wystawą w krakowskiej Galerii Zderzak (2003); redefiniując relację sztuki i dokumentu tworzą unikalne archiwum obrazów współczesnej Polski. Wystawa Życie po życiu zawiera ponad czterdzieści najnowszych kolorowych fotografii wielkoformatowych oraz film dokumentalny pokazujący zmieniający się krajobraz modernizującej się Polski. Zdjęcia karoserii samochodów zamienionych po zakończeniu eksploatacji w przydrożne reklamy, kwietniki i dekoracje porażają surrealnym absurdem. Wpisane w krajobraz niepiękne obiekty rozsadzają i rewolucjonizują kapitalistyczną codzienność. Syrenki, garbusy, żuki, maluchy, trabanty - samochodowe fetysze, z którymi trudno się rozstać byłym właścicielom, przeistaczają się w przydrożne pomniki, poetyckie brikolaże, ubogich krewnych stylizowanych reklam motoryzacyjnego biznesu.
Powrót
