Wojciech Kubrakiewicz - Pejzaż batalistyczny, grafika

Tradycja w sztuce od zawsze stanowiła dla mnie główny czynnik determinujący moją pracę. Fascynacja grafikami Callota i Goi w połączeniu ze wspomnieniami drugiej wojny światowej przekazanymi mi przez rodzinę nadały moim pracom charakter narracyjny. Jednak nie w brutalnych scenach, nie w zdeformowanym obrazie ukazującym potworności wojny upatruję języka, którym mają przemawiać moje grafiki. Akcentuję w nich wyrażoną oszczędną formą estetyczną stronę kompozycji, pozostającej w opozycji do tematyki prac. Ten sposób budowania narracji, który polega na tym, że temat pracy nie jest oczywisty od pierwszej chwili, wydaje mi się niezwykle pociągający. Świadomie rezygnuję z „programowania” pracy na jeden tylko sposób odczytywania jej treści. Można uprawiać sztukę zaangażowaną, bez jednoczesnego moralizowania. Wszystko zależy od tego, jaki użytek zrobimy z kapitału symbolicznego. Moje grafiki mówią o wojnie bez pokazywania jej w sposób dosłowny. Obrazy cierpienia, które przez kilkadziesiąt lat pokazywano nam ponad miarę niczego nie zmieniły. W kontekście okropności wojennych dużo ważniejsze jest pokazać coś, co jest niecharakterystyczne, co jest banalne. Sprawia to, że łatwiej możemy zrozumieć, że zło jest elementem codzienności i że ma realne miejsce w dniu powszednim.


Powrót