Wojciech Ćwiertniewicz - To (nie) jest DNA

Wojciech Ćwiertniewicz jest autorem 55 wystaw indywidualnych malarstwa. Brał udział w ponad 100 wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Twórczość artysty nieomal od samego początku rozwija się w dwóch komplementarnych wątkach. Jednak zarówno nurt przedstawieniowy jak i abstrakcyjny pozwalają widzieć jego obrazy jako wyjątkowo przekonującą i spójną wypowiedź. Figuracja i realistyczne tematy posiadają swą stałą topikę, natomiast prace o abstrakcyjnym charakterze mają inklinację do geometryzowania formy. W obu przypadkach obrazy wiąże numeracja, skłonność do wyrafinowanego koloryzmu i obecność stałych motywów. Zarówno w aktach jak i w cyklach abstrakcyjnych tło przeważnie traktowane jest monochromatycznie, co sprawia, że kluczowe stają się frontalne przedstawienia.
Obrazy Wojciecha Ćwiertniewicza są jednocześnie uważnymi studiami nad psychoanalizą obrazu i obsesyjnym przeglądaniem się w historii obrazowania. Jednak kluczowa wydaje się w nich problematyka (nie)możności reprezentacji, którą artysta od lat konsekwentnie rozgrywa pomiędzy porządkiem odtwarzania i recepturą powtarzania. W tym sensie można traktować te prace jako epifanie – malarstwa po malarstwie, obrazu po obrazie, pamięci po (nie)pamięci. Repetycja dotyczy toposów i procedury reprezentacji, które rozwijają się śpiewnie i zarazem natrętnie poprzez zastosowanie zabiegu różnicy i powtórzenia. Cykliczność reprezentowania oraz reprezentacji, uzyskana przez multiplikację powielanych motywów (postaci albo figur geometrycznych), pozwala się domyślać, że artysta ewokuje i artykułuje coś w rodzaju kodu genetycznego znaku, przedmiotu, idei. W tym rozumieniu obrazy Ćwiertniewicza nie kontynuują tradycji aktu, pejzażu czy abstrakcyjnego obrazu. Można zatem powiedzieć za Magritte’m - Ceci n'est pas un paysage... Powołana przez artystę biblioteka figur jest bowiem ikoniczną „zasłoną”, w której obrazy odbijają wyobrażenia rzeczy, a nie same rzeczy. Stąd twórczość wizualna Ćwiertniewicza rozwija przede wszystkim minimalistyczne i konceptualne refleksje modernizmu dotyczące miejsca i genotypu malarstwa. Ale to właśnie z tego DNA czerpie się cały kulturowy sens wszelkiego (a więc także ponowoczesnego) obrazowania.




Powrót