Władysław Podrazik- Malarstwo
Czymże są epifanie? Wedle Małego słownika teologicznego ten pochodzący z greki termin oznacza „manifestację”, „nagłe ukazanie się i zniknięcie bóstwa”; drugie rozumienie – charakterystyczne dla Pisma Świętego – oznacza „historycznie sprawdzalną ingerencję osobowego Boga w świat”. Słownik rozróżnia odmiany epifanii: teofanie, chrystofanie, pneumatofanie, angelofanie i podkreśla zarazem, że wszystkie epifanie obejmują zawsze również jakąś misję wobec wspólnoty. Można odnieść wrażenie, iż epifaniczność malarstwa Władysława Podrazika wiąże się z „wizyjnością”, z chęcią pokazania innym (definicyjna „misyjność”) tego pierwiastka wymiaru transcendencji, którego się osobiście doświadczyło i o którego istnieniu jest się głęboko przekonanym.
Powrót
Kompozycją obrazów Władysława Podrazika rządzi harmonia; swoista rytmiczność osiągana jest przez grę światła i cienia – porządkowi nocy towarzyszy porządek dnia, ciemności towarzyszy świetlistość, przez głęboką czerń próbują przebić się i zarazem ogarnąć ją promieniste światłości. Co charakterystyczne – we wszystkich pracach da się wyraźnie dostrzec oś symetrii i układ wertykalny, symboliczną gradację, metafizyczną „drabinę” (motyw „drabiny” artysta zaczął malować jeszcze w czasach studenckich) łącząca „niskie” z „wysokim”, profanum z sacrum. Także wybór kolorów nie jest przypadkowy, dominują tu tzw. barwy mistyczne w bogatym diapazonie swoich natężeń natężeń odcieni: czerwień, błękit, żółć i zieleń.
Powrót
