Wincenty Dunikowski-Duniko - Retrospektywa
Bielska retrospektywa prac Wincentego Dunikowskiego-Duniko ukazuje problemy, które artysta rozwiązuje od końca lat 60. XX wieku do dzisiaj. Źródło koncepcji sztuki i postawy artystycznej Duniko tkwią w późnym okresie sztuki konceptualnej i przełomie postkonceptualnym. Zagadnienia badania medium kreacji artystycznej, odpowiedniości reprezentacji względem rzeczywistości, notacja efemerycznych procesów, ambiwalentny i pragmatyczny dobór języka kreacji są wzbogacone o atrakcyjny gestyczny sztafaż. Ciągła zmiana - a zarazem długo kontynuowane cykle, sekwencyjność kreacji, obecność czasu w refleksji artystycznej, rozpuszczenie sztuki w przestrzeni codzienności czy ironiczna kontestacja tradycyjnych wartości artystycznych, to kilka najbardziej czytelnych wyróżników wielowymiarowej działalności artysty.
Interdyscyplinarną działalność artysty można podzielić na dwa obszary. W pierwszym koncentruje się na problemie rozwoju formy, integrując niemal wszystkie sposoby realizacji - crossover było jego praktyką artystyczną na długo zanim powstał ten termin. Lejtmotywem artysty jest slogan "I am always changing" (1972) i rozbudowana teoria "Siła koncepcji - Energia sztuki" (1972/3). Drugi obszar związany jest z poszerzeniem pojęcia sztuki. Intelektualnym poszukiwaniom zazwyczaj towarzyszą syndromy buntu, które wyrażają się w manifeście "to be is to be against" (1972) - określano go "anarchistą bez powodu". Artysta definiuje swoją działalność jako osobistą reakcję na stan świadomości kultury. Wśród punktów, które ogniskują koncepcję wystawy należy wymienić dzieła z cyklu "Moment Art" (transparentne fotografie "Oddech Duniko", 1974/1976, "Wspólny druk oddechem", 1980 i "Młotkujący artysta", 1976), dokumentacje akcji (m.in. "Art spożywcze", 1973, "Labirynt", 1973), monumentalne obrazy ("From the Series T", 1989), fotografie i obiekty z serii "Zeskrobywane ekrany" (1973/1989), prace z cyklu "Point of No Return" i "Story of Point of No Return", instalacje "Program bieżący", czy dzieła dedykowane Barnettowi Newmanowi "Who is Afraid of Red, Yellow and Blue Death" (1978) i inne. Uzupełnieniem wymienionych prac będą teksty - manifesty, które okazały się brzemienne dla całej twórczości Duniko, którym pozostaje wierny do dnia dzisiejszego (m.in. "My best picture is a day", "My best graphic is a night", "My best sculpture is my wife", 1973, "My best video is the current programme", 1974). Wincenty Dunikowski-Duniko (ur. 1947 r.) jest absolwentem bielskiego Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika. W 1974 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Aktualnie mieszka i pracuje w Bonn, Berlinie i Krakowie. Wincenty Dunikowski-Duniko zdobył międzynarodowe uznanie już w połowie lat 70. za cykle prac: "Klasery", "Albumy" (1971), "Projekcje" (1973/1974) oraz "Moment Art" (1976), wielokrotnie nagradzane na prestiżowych wystawach w kraju i za granicą. Był założycielem fikcyjnego Centrum Programowania Artystycznego Duniko (1972). Brał udział w wystawach awangardy polskiej lat 70. W latach 80. koncentrował się na instalacjach i obiektach z serii "Ready for Use" (od 1980), "New "New" Revolution" (od 1985). Kolejna dekada zaowocowała cyklami "Program bieżący" (od 1992, na podstawie idei z 1974), "Point of no Return" (od 1992), "Story of Point of No Return" (od 1998) i "Early Post Fossilien Painting" (od 1999). Dzieła z lat 80. i 90. wystawiał m.in. w Kassel, Heidelbergu, Mulhous, Berlinie, Ludwigshafen, Orońsku, Warszawie i Melbourne. Przełom XX i XXI wieku minął pod znakiem wystaw retrospektywnych w Krakowie, Heidelbergu i Orońsku. Prace Wincentego Dunikowskiego-Duniko znajdują się w kolekcjach polskich i zagranicznych, m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Nationalgalerie w Berlinie, Schering Kunstverein w Berlinie, Bank of America w San Francisco, Moderna Galerija w Ljubljanie, Museum of the Southwest w Midland. Niedawno dwie prace z cyklu „Albumy” nabyła jedna z najważniejszych nowojorskich galerii.
Powrót
Interdyscyplinarną działalność artysty można podzielić na dwa obszary. W pierwszym koncentruje się na problemie rozwoju formy, integrując niemal wszystkie sposoby realizacji - crossover było jego praktyką artystyczną na długo zanim powstał ten termin. Lejtmotywem artysty jest slogan "I am always changing" (1972) i rozbudowana teoria "Siła koncepcji - Energia sztuki" (1972/3). Drugi obszar związany jest z poszerzeniem pojęcia sztuki. Intelektualnym poszukiwaniom zazwyczaj towarzyszą syndromy buntu, które wyrażają się w manifeście "to be is to be against" (1972) - określano go "anarchistą bez powodu". Artysta definiuje swoją działalność jako osobistą reakcję na stan świadomości kultury. Wśród punktów, które ogniskują koncepcję wystawy należy wymienić dzieła z cyklu "Moment Art" (transparentne fotografie "Oddech Duniko", 1974/1976, "Wspólny druk oddechem", 1980 i "Młotkujący artysta", 1976), dokumentacje akcji (m.in. "Art spożywcze", 1973, "Labirynt", 1973), monumentalne obrazy ("From the Series T", 1989), fotografie i obiekty z serii "Zeskrobywane ekrany" (1973/1989), prace z cyklu "Point of No Return" i "Story of Point of No Return", instalacje "Program bieżący", czy dzieła dedykowane Barnettowi Newmanowi "Who is Afraid of Red, Yellow and Blue Death" (1978) i inne. Uzupełnieniem wymienionych prac będą teksty - manifesty, które okazały się brzemienne dla całej twórczości Duniko, którym pozostaje wierny do dnia dzisiejszego (m.in. "My best picture is a day", "My best graphic is a night", "My best sculpture is my wife", 1973, "My best video is the current programme", 1974). Wincenty Dunikowski-Duniko (ur. 1947 r.) jest absolwentem bielskiego Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika. W 1974 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Aktualnie mieszka i pracuje w Bonn, Berlinie i Krakowie. Wincenty Dunikowski-Duniko zdobył międzynarodowe uznanie już w połowie lat 70. za cykle prac: "Klasery", "Albumy" (1971), "Projekcje" (1973/1974) oraz "Moment Art" (1976), wielokrotnie nagradzane na prestiżowych wystawach w kraju i za granicą. Był założycielem fikcyjnego Centrum Programowania Artystycznego Duniko (1972). Brał udział w wystawach awangardy polskiej lat 70. W latach 80. koncentrował się na instalacjach i obiektach z serii "Ready for Use" (od 1980), "New "New" Revolution" (od 1985). Kolejna dekada zaowocowała cyklami "Program bieżący" (od 1992, na podstawie idei z 1974), "Point of no Return" (od 1992), "Story of Point of No Return" (od 1998) i "Early Post Fossilien Painting" (od 1999). Dzieła z lat 80. i 90. wystawiał m.in. w Kassel, Heidelbergu, Mulhous, Berlinie, Ludwigshafen, Orońsku, Warszawie i Melbourne. Przełom XX i XXI wieku minął pod znakiem wystaw retrospektywnych w Krakowie, Heidelbergu i Orońsku. Prace Wincentego Dunikowskiego-Duniko znajdują się w kolekcjach polskich i zagranicznych, m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Nationalgalerie w Berlinie, Schering Kunstverein w Berlinie, Bank of America w San Francisco, Moderna Galerija w Ljubljanie, Museum of the Southwest w Midland. Niedawno dwie prace z cyklu „Albumy” nabyła jedna z najważniejszych nowojorskich galerii.
Powrót
