Wiatr halny. Tatry w malarstwie polskim XIX i XX w.
Tatrzańskie fascynacje podzielali także najwybitniejsi polscy monachijczycy – artyści, którzy począwszy od lat 30. XIX wieku do wybuchu I wojny światowej powszechnie wyjeżdżali na studia malarskie do Monachium. Był wśród nich Aleksander Kotsis (1836-1877), znany przede wszystkim jako twórca sentymentalnych i łzawych scen rodzajowych z życia górali, do którego ważnych artystycznych osiągnięć należą czyste, pozbawione ludzkiego sztafażu krajobrazy. A także Walery Eljasz-Radzikowski (1840-1905), autor zbioru sugestywnych fotografii tatrzańskich oraz niemal fotorealistycznych scen rodzajowych z Tatrami w tle. Bez Tatr żyć nie mógł Wojciech Gerson (1831-1901), który definitywnie zerwał z idealizowaną konwencją przedstawiania Tatr. Malował pozornie realistyczne, ale nasycone emocjonalnie i symboliczne obrazy. Środki wyrazu całkowicie podporządkował poszukiwaniu istoty natury. Wyjątkowe i odrębne miejsce zajmuje największy miłośnik Tatr, Stanisław Witkiewicz (1851-1915). Ten uznany pisarz i krytyk sztuki, twórca stylu zakopiańskiego oraz malarz malował Tatry z bezwzględną (ulubione jego słowo), naturalistyczną odwagą.
Powrót
Powrót
