Vladimir Skoda - Entropia Grande
wernisaż: 11 czerwca 2007, godz. 19.00
"Nie wierzę w tajemnicę, to byłoby zbyt proste", pisał Jean Rostand, a jednak kiedy ogląda się te miriady kulek łożyskowych... Horyzontalna, lśniąca instalacja jawi się po poprzedzającym ją metalowym wertykalnym deszczu. Prawdziwa kałuża odbijającego światło metalu, nieruchomo rozpościera się na podłodze, pomiędzy dwoma dźwigarami. Gdyby ta praca była stworzona z ilości wody o tym samym ciężarze kilku ton, wcale nie byłaby przez to mniej głęboka i pochłaniająca, mniej wysyłająca ze swej iskrzącej powierzchni ziarniste światło, przezroczyste i czyste. Należy uważać, aby nie zbliżać się do niej za bardzo. Jej przyciągająca i uspokajająca siła nie powinna nam pozwolić zapomnieć, że dwieście tysięcy kulek łożyskowych może okazać się złowróżbne pod naszymi stopami. Rzeczywiście, ta praca, podobnie jak przepływ kwantowych syren przyciąga i namagnesowuje.
Vladimir Skoda (ur. 1942 r.) opuszcza swój kraj po najeździe wojsk sowieckich na Czechosłowację. Od 1968 r mieszka i pracuje w Paryżu. Studiuje filologię francuską w Grenoble i sztuki piękne w paryskiej Akademii. Po podróży do Włoch kieruje swoje zainteresowania ku sztuce awangardy. Szczególną uwagę poświęca ruchowi artystycznemu arte povera.. Wkrótce porzuca malarstwo. Interesuje go obserwacja procesu twórczego oraz problem antyformy. Dalsze poszukiwania prowadzi w dziedzinie rzeźby w metalu. Jego prace ewoluują w stronę geometrii nieba. Ustanawia ścisłe wzajemne relacje pomiędzy dłonią, gestem, narzędziem oraz tworzywem. Prace w kolekcjach m.in.: Centre George Pompidou, Musée d'art Moderne de la Ville de Paris, Paryż; Galerie Nationale, Praga; Gemaldegalerie, Drezno.
Powrót
"Nie wierzę w tajemnicę, to byłoby zbyt proste", pisał Jean Rostand, a jednak kiedy ogląda się te miriady kulek łożyskowych... Horyzontalna, lśniąca instalacja jawi się po poprzedzającym ją metalowym wertykalnym deszczu. Prawdziwa kałuża odbijającego światło metalu, nieruchomo rozpościera się na podłodze, pomiędzy dwoma dźwigarami. Gdyby ta praca była stworzona z ilości wody o tym samym ciężarze kilku ton, wcale nie byłaby przez to mniej głęboka i pochłaniająca, mniej wysyłająca ze swej iskrzącej powierzchni ziarniste światło, przezroczyste i czyste. Należy uważać, aby nie zbliżać się do niej za bardzo. Jej przyciągająca i uspokajająca siła nie powinna nam pozwolić zapomnieć, że dwieście tysięcy kulek łożyskowych może okazać się złowróżbne pod naszymi stopami. Rzeczywiście, ta praca, podobnie jak przepływ kwantowych syren przyciąga i namagnesowuje.
Vladimir Skoda (ur. 1942 r.) opuszcza swój kraj po najeździe wojsk sowieckich na Czechosłowację. Od 1968 r mieszka i pracuje w Paryżu. Studiuje filologię francuską w Grenoble i sztuki piękne w paryskiej Akademii. Po podróży do Włoch kieruje swoje zainteresowania ku sztuce awangardy. Szczególną uwagę poświęca ruchowi artystycznemu arte povera.. Wkrótce porzuca malarstwo. Interesuje go obserwacja procesu twórczego oraz problem antyformy. Dalsze poszukiwania prowadzi w dziedzinie rzeźby w metalu. Jego prace ewoluują w stronę geometrii nieba. Ustanawia ścisłe wzajemne relacje pomiędzy dłonią, gestem, narzędziem oraz tworzywem. Prace w kolekcjach m.in.: Centre George Pompidou, Musée d'art Moderne de la Ville de Paris, Paryż; Galerie Nationale, Praga; Gemaldegalerie, Drezno.
Powrót
