Ventzislav Piriankov - Baśń o miłości

Baśń o Miłości

Wystawa pokazuje cykl prac powstałych w latach 1996-97 pt. "Cykl Tracki / Baśń o Miłości". Piriankov rewiduje swoją twórczość i decyduje się na pokazanie retrospektywy w kilku odsłonach. Te kilka odsłon, z których każda dotyczy innego wątku, zagadnienia, umieszczone są w nowym kontekście. Artysta chce sprawdzić, na ile obrazy namalowane 12, 13 lat temu, w innej rzeczywistości, mają prawo funkcjonowania i żywotności w obecnej chwili. Pokazywane wcześniej niewielkiemu gronu publiczności, na dwóch wystawach, chcą zmierzyć się ze współczesną sztuką jako przybysze z zewnątrz i spróbować nawiązać dialog.
Pytania, które się pojawiają i na które artysta szuka odpowiedzi:
- czy dialog ten jest możliwy?
- czy obrazy, prace artysty sprzed ponad 10 lat mają jakiekolwiek prawo bytu we współczesnym kontekście, jeśli nie zaznaczyły swojego konkretnego śladu w dziejach historii?
- co mogą nam dziś te prace powiedzieć, czy nie są passe?

Artysta nie zna konkretnych odpowiedzi, ale proponuje taki dialog na podstawie faktu, że tematyka prac nie dotyczy konkretnej rzeczywistości ostatnich dekad, lecz mieści się w obszarze pozaczasowym. Raczej nawiązuje, sięga do dalekiej przeszłości historycznej, korzeni kultury trackiej terenów Bułgarii. Zachodzi tu swoistego rodzaju łączenie w czasie i przestrzeni, gdzie różnią się między sobą czas historyczny ujęty w pracach, czas powstania prac i czas ekspozycji. Piriankov prezentując prace w swojej galerii pracowni wprowadza reset, czystkę, usuwa wszelkie zbędne elementy wysuwając na pierwszy plan przybyszów z przeszłości niczym z innego świata.
Po "wydezynfekowaniu" galerii pozostawia gdzieniegdzie symboliczne ślady w postaci żyłek po niedawno wiszących obrazach, kurzu na ścianach zaznaczonym w specyficznych kształtach pomiędzy byłymi obrazami, ślady palców, powstają na pół widoczne rysunki z usuwanego gumką brudu ze ścian.
Obrazy z przeszłości podlegają podwójnej konfrontacji:
W zetknięciu z widzem z jednej strony oraz ze współczesną, bieżącą pracą artystyczną â�� wypowiedzią osób przechodzących przez galerię â�� z drugiej strony. Na dużej ścianie widz miał, ma prawo na swoją wypowiedź.
W kolejnym etapie można by się zająć analizą pojawiających się zbieżności oraz kontr w pracy zbiorowej i obrazach. Zbiorowa praca jest niewątpliwie ekspresyjnym wyrazem bieżących myśli, tematów, emocji współczesnego człowieka. Mnóstwo w niej tzw. "pozwalania sobie" na wyżycie się, twórcy dają sobie upust, traktują jako okazję do puszczenia wodzów fantazji, wylewają na zewnątrz to, co najbardziej ich nurtuje. Nie jest to dalekie od podwórkowych rysunków na murach, czy bazgrołów w zeszytach. Fragmenty zdjęć wycinanych z gazet obfitują w typowe dodatki typu dorysowane rogi, penisy, potworzaste rysy twarzy; są sprośne kawały, medialne tematy â�� kadry spoglądające na przemoc, politykę, pop gwiazdy, itp. itd. Upraszczając można by sprowadzić to do obłoku erotyki i seksualności, w którym pływa cała współczesna mentalna sieczka.
I to jest właśnie główny kontrast, z którym spotyka się widz przenosząc wzrok z obrazów na pracę zbiorową. Sieczka rzeczywistości â�� kontra tunel w historię, bezruch, czas w ujęciu statycznym i nieskończonym. Prace sprzed ponad 10 lat to zatrzymanie, możliwość skorzystania z chwili refleksji, zrewidowanie swoich działań poprzez spojrzenie na nie z innej perspektywy. Co ciekawe, z tej statycznej przestrzeni, ciemnych kompozycji składających się z nakładających się cieni, wyłaniają się twarze, symboliczne postaci starożytnej Tracji (Bogini Matka z synem), w zastygłości starający się podjąć próbę komunikacji między sobą. Już po chwili da się zauważyć, że podstawowa relacja występująca między symbolami â�� postaciami, ma podłoże seksualne.

Tę specyficzna wędrówkę w czasie którą artysta proponuje, można by umiejscowić, odnieść do pojęcia altermodernizmu, który pojawił się w związku z wystawą "Alter-Modern" podczas triennale w Tate Britain na początku tego roku. Kurator Nicholas Bourriard wysuwa tezę, że w przeciwieństwie do uporczywej postmodernistycznej potrzeby szukania odpowiedzi na pytanie "skąd pochodzę?", zwłaszcza dzięki internetowi nie musimy więcej definiować siebie w ramach tradycyjnych granic. Artysta staje się podróżnikiem, przechodniem, dryfuje w czasie i przestrzeni, w morzu nieskończonych idei. Jego twórczość coraz mniej koncentruje się na skończonych obiektach artystycznych, raczej przeradza się w rozwijający proces opierający się na łączeniu linków, gdzie jedna rzecz wynika z drugiej, a te prowadzą do następnych. Człowiek odkrył już wszelkie obszary, ale pozostaje mnóstwo nowych dróg i sposobów za pomocą których można je łączyć.
Przestrzeń historyczna, czy geograficzna są ogromnymi obszarami nieopanowanymi jeszcze przez linkujące je sieci.
Piriankov wieszając "stare" w dzisiejszym pojęciu obrazy, wyrusza w wędrówkę, dryfuje. Dlatego na tej wystawie mityczne postaci i symboliczna rzeczywistość sprzed kilku tysięcy lat oraz bieżące hiperaktualne wypowiedzi artystyczne, w jednym miejscu tworzą nową przestrzeń komunikacji.


Powrót